Wyłącznik różnicowoprądowy
Słownik kwalifikacji TKO.05 - Montaż i eksploatacja sieci zasilających oraz trakcji elektrycznej
Wyłącznik różnicowoprądowy (RCD, potocznie „różnicówka”) to aparat ochronny, który odłącza obwód, gdy wykryje różnicę między prądem wpływającym i wypływającym z obwodu. Taka różnica oznacza, że część prądu może odpływać inną drogą, np. przez uszkodzoną izolację lub ciało człowieka.
Najważniejsze parametry RCD
- Prąd znamionowy In – największy prąd roboczy, jaki aparat może przewodzić w normalnych warunkach, np. 25 A, 40 A, 63 A. Nie jest to prąd zadziałania zabezpieczenia nadprądowego.
- Znamionowy prąd różnicowy IΔn – prąd upływu, przy którym RCD powinien zadziałać, np. 30 mA, 100 mA, 300 mA.
- Liczba biegunów – np. 2P dla obwodów jednofazowych, 4P dla trójfazowych.
- Typ RCD – określa rodzaj wykrywanych prądów różnicowych, np. AC, A, B.
- Napięcie znamionowe – napięcie pracy aparatu, np. 230/400 V.
Prąd znamionowy a prąd różnicowy
Nie należy mylić In z IΔn. Prąd znamionowy, np. 40 A, dotyczy obciążalności styków aparatu. Prąd różnicowy, np. 30 mA, dotyczy czułości ochrony przeciwporażeniowej.
Przy wymianie RCD szczególnie ważne jest zachowanie właściwego znamionowego prądu różnicowego IΔn oraz typu aparatu. Różnica w prądzie znamionowym In nie musi wykluczać wymiany, jeżeli nowy aparat ma odpowiednią obciążalność dla danego obwodu i spełnia pozostałe wymagania.
Ważna zasada egzaminacyjna
Jeżeli porównywane wyłączniki różnicowoprądowe różnią się tylko prądem znamionowym In, a pozostałe istotne parametry są zgodne, to taka różnica sama w sobie nie musi uniemożliwiać zastąpienia uszkodzonego aparatu sprawnym.