Złączki bezgwintowe
Słownik kwalifikacji TKO.05 - Montaż i eksploatacja sieci zasilających oraz trakcji elektrycznej
Złączki bezgwintowe to elementy osprzętu elektrycznego służące do łączenia przewodów bez użycia śrub. Połączenie przewodu realizowane jest najczęściej za pomocą sprężyny dociskowej albo dźwigni zaciskowej. Na zdjęciach egzaminacyjnych często mają postać małych, przezroczystych lub szarych kostek z pomarańczowymi dźwigniami.
Zasada działania
Po wprowadzeniu odizolowanej końcówki przewodu do otworu złączki mechanizm sprężynowy dociska żyłę do elementu przewodzącego. W wersjach z dźwignią najpierw unosi się dźwignię, wkłada przewód, a następnie ją zamyka.
Cechy charakterystyczne
- brak śrub i gwintów zaciskowych,
- szybki montaż przewodów,
- stała siła docisku dzięki sprężynie,
- możliwość łączenia kilku przewodów w jednej złączce,
- często przezroczysta obudowa ułatwiająca kontrolę włożenia żyły.
Zastosowanie
Złączki bezgwintowe stosuje się w instalacjach elektrycznych, rozdzielnicach, puszkach instalacyjnych oraz przy pracach montażowych i serwisowych. Mogą służyć do łączenia przewodów jednodrutowych, wielodrutowych lub linkowych, ale zawsze należy sprawdzić dane producenta.
Na co zwrócić uwagę?
Przed użyciem trzeba dobrać złączkę do:
- przekroju przewodu,
- rodzaju żyły,
- napięcia znamionowego,
- prądu znamionowego,
- liczby łączonych przewodów.
W pytaniach egzaminacyjnych złączki bezgwintowe należy odróżniać od złączek gwintowych, gdzie przewód dociskany jest śrubą, oraz od listew zaciskowych, które zwykle mają postać dłuższych modułów z wieloma zaciskami.