Węglarka o standardowej konstrukcji
Słownik kwalifikacji TKO.06 - Montaż i eksploatacja środków transportu szynowego
Węglarka to wagon towarowy o otwartym nadwoziu, przeznaczony głównie do przewozu ładunków masowych odpornych na warunki atmosferyczne. Nazwa pochodzi od przewozu węgla, ale wagon ten stosuje się również do transportu innych materiałów sypkich i bryłowych, np. kruszywa budowlanego, złomu, rudy, kamienia czy drewna opałowego.
Cechy charakterystyczne
Węglarka standardowej konstrukcji ma:
- otwartą skrzynię ładunkową,
- wysokie burty boczne i czołowe,
- możliwość załadunku od góry,
- konstrukcję przystosowaną do ciężkich ładunków masowych,
- brak własnego mechanizmu samoczynnego rozładunku.
Rozładunek takiego wagonu odbywa się zwykle przy użyciu urządzeń zewnętrznych, np. koparek, chwytaków, suwnic lub wywrotnic wagonowych. Dlatego w pytaniu egzaminacyjnym, gdy mowa o dostarczeniu kruszywa do ładowni wyposażonej w koparki do rozładunku, właściwym wyborem jest właśnie węglarka standardowej konstrukcji.
Różnica względem wagonu samowyładowczego
Wagon samowyładowczy ma specjalną konstrukcję umożliwiającą rozładunek przez klapy, zsypy lub przechylenie skrzyni ładunkowej. Stosuje się go tam, gdzie potrzebny jest szybki rozładunek bez użycia koparki. Jeśli jednak miejsce rozładunku jest wyposażone w koparki, nie ma potrzeby stosowania wagonu samowyładowczego.
Typowe zastosowania
Węglarki wykorzystuje się do przewozu:
- węgla,
- kruszyw budowlanych,
- piasku i żwiru,
- rud metali,
- złomu,
- innych ładunków masowych niewymagających ochrony przed deszczem.
W egzaminach zawodowych warto zapamiętać: kruszywo + rozładunek koparką = węglarka standardowej konstrukcji.