Numeracja torów stacyjnych służy jednoznacznemu oznaczaniu torów na posterunku ruchu, w dokumentacji techniczno-ruchowej, rozkładach jazdy, poleceniach i meldunkach. Dzięki niej pracownicy ruchu kolejowego mogą precyzyjnie wskazać, po którym torze ma odbywać się jazda, postój, manewr lub przyjęcie pociągu.
Punkt odniesienia
Podstawą jest tor główny zasadniczy nr 1 oraz kierunek obserwacji:
- patrzy się od początku linii kolejowej do jej końca, czyli zgodnie z zasadniczym kierunkiem kilometrażowania linii,
- tory po lewej stronie toru głównego zasadniczego nr 1 oznacza się liczbami parzystymi,
- tory po prawej stronie toru głównego zasadniczego nr 1 oznacza się liczbami nieparzystymi.
Zasada egzaminacyjna
Jeżeli w pytaniu pojawia się sformułowanie: „obserwując od początku linii kolejowej do końca”, należy ustalić stronę względem toru głównego zasadniczego nr 1.
Przykład:
- tory po lewej stronie toru nr 1: 2, 4, 6, 8...,
- tory po prawej stronie toru nr 1: 3, 5, 7, 9....
Nie oznacza się ich dziesiątkami typu 11, 12, 21, 22, jeśli pytanie dotyczy podstawowej zasady numeracji względem toru głównego zasadniczego.
Dlaczego to ważne?
Poprawna numeracja torów jest istotna przy:
- układaniu i realizacji przebiegów pociągowych,
- prowadzeniu manewrów,
- wydawaniu poleceń przez dyżurnego ruchu,
- odczytywaniu planów schematycznych stacji,
- analizie regulaminu technicznego posterunku ruchu.
Najważniejsza reguła do zapamiętania: lewa strona toru głównego zasadniczego nr 1 = numery parzyste.