NDT z ang. Non-Destructive Testing to grupa metod kontroli, które pozwalają wykrywać nieciągłości materiału lub wady elementu bez jego niszczenia i bez utraty przydatności eksploatacyjnej. W lotnictwie NDT stosuje się m.in. podczas obsługi płatowca, podwozia, silnika, elementów mocujących i części narażonych na zmęczenie materiału.
Cel badań NDT
Badania nieniszczące umożliwiają wykrycie m.in.:
- pęknięć zmęczeniowych,
- porowatości,
- wtrąceń,
- rozwarstwień,
- korozji ukrytej,
- nieciągłości spoin lub odlewów.
Przykładowe metody NDT
Do najczęściej spotykanych metod należą:
- magnetyczna — dla materiałów ferromagnetycznych, np. stali; wykrywa głównie pęknięcia powierzchniowe i podpowierzchniowe,
- penetracyjna — do wykrywania wad otwartych na powierzchnię, stosowana na wielu materiałach,
- ultradźwiękowa — wykorzystuje fale ultradźwiękowe do wykrywania wad wewnętrznych,
- wiroprądowa — wykorzystuje prądy wirowe, często do kontroli metali przewodzących, np. aluminium.
Znaczenie w technice lotniczej
W lotnictwie badania NDT mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa. Pozwalają znaleźć uszkodzenia niewidoczne gołym okiem, zanim doprowadzą one do awarii elementu konstrukcyjnego. Wyniki badań muszą być oceniane zgodnie z dokumentacją obsługową i wymaganiami producenta statku powietrznego.