Defektoskopia magnetyczna to metoda badań nieniszczących NDT stosowana do wykrywania nieciągłości materiału w elementach wykonanych z materiałów ferromagnetycznych. W praktyce oznacza to głównie stale węglowe, stale niskostopowe i wiele stali nieaustenitycznych.
Na czym polega metoda?
Badany element zostaje namagnesowany. Jeżeli w materiale występuje wada, np. pęknięcie, rozwarstwienie lub nieciągłość przy powierzchni, pole magnetyczne ulega lokalnemu zaburzeniu. Na powierzchnię nanosi się proszek magnetyczny lub zawiesinę z cząstkami magnetycznymi. Cząstki gromadzą się w miejscu zaburzenia pola, tworząc widoczne wskazanie wady.
Jakie materiały można badać?
Metoda działa tylko dla materiałów, które można skutecznie namagnesować, czyli ferromagnetyków. Do tej grupy należą m.in.:
- stale nieaustenityczne,
- stale ferrytyczne,
- stale martenzytyczne,
- stale węglowe i niskostopowe,
- niektóre stopy żelaza, niklu i kobaltu.
Nie nadaje się natomiast do badania materiałów niemagnetycznych, takich jak:
- stale austenityczne,
- aluminium i jego stopy,
- kompozyty,
- polimery,
- większość tworzyw sztucznych.
Znaczenie w lotnictwie
W obsłudze technicznej statków powietrznych defektoskopia magnetyczna może być stosowana np. do kontroli stalowych elementów podwozia, wałów, sworzni, osi, kół zębatych i innych części narażonych na zmęczenie materiału.
Najważniejsze do zapamiętania
Defektoskopia magnetyczna wykrywa wady w materiałach ferromagnetycznych, dlatego poprawną odpowiedzią w pytaniu egzaminacyjnym są stale nieaustenityczne.