Doskonałość aerodynamiczna
Słownik kwalifikacji TLO.03 - Wykonywanie obsługi technicznej płatowca i jego instalacji oraz zespołu napędowego statków powietrznych
Doskonałość aerodynamiczna samolotu określa, jak efektywnie statek powietrzny zamienia siłę nośną na opór. Jest to stosunek siły nośnej do siły oporu:
[
E = \frac{L}{D}
]
W zapisie współczynnikowym:
[
E = \frac{C_z}{C_x}
]
gdzie:
- Cz – współczynnik siły nośnej,
- Cx – współczynnik oporu,
- E – doskonałość aerodynamiczna.
Kiedy doskonałość jest największa?
Największa doskonałość występuje wtedy, gdy stosunek Cz/Cx jest maksymalny. Na wykresie biegunowej aerodynamicznej, czyli wykresie zależności Cz od Cx, punkt największej doskonałości znajduje się tam, gdzie prosta poprowadzona z początku układu współrzędnych jest styczna do krzywej.
Im większy kąt nachylenia tej prostej względem osi Cx, tym większy stosunek Cz/Cx.
Znaczenie praktyczne
Największa doskonałość oznacza najlepsze szybowanie lub najkorzystniejszy lot pod względem aerodynamicznym. Dla samolotu bez napędu odpowiada to największemu zasięgowi szybowania. Dla samolotu z napędem jest to stan, w którym uzyskuje się korzystny stosunek siły nośnej do oporu.
Typowy błąd egzaminacyjny
Nie należy wybierać punktu o największym Cz. Największa siła nośna nie oznacza największej doskonałości. Liczy się stosunek Cz do Cx, a nie sama wartość Cz.