W obsłudze technicznej statków powietrznych często wykorzystuje się czysty, suchy azot. Stosuje się go m.in. do pompowania kół, obsługi amortyzatorów olejowo-powietrznych, akumulatorów hydraulicznych oraz instalacji, w których wymagany jest gaz obojętny.
Jak rozpoznać butlę z azotem?
Podstawowym oznaczeniem butli jest etykieta z nazwą gazu i jego wzorem chemicznym: azot / N₂. Kolor butli jest pomocniczy, ale na egzaminach często jest kluczowy.
Zgodnie z europejskim systemem oznaczania gazów technicznych, butla z azotem ma zwykle:
- czarne oznaczenie na części barkowej butli,
- opis gazu: AZOT lub N₂,
- informacje o czystości, ciśnieniu i producencie gazu.
Nie należy mylić azotu z tlenem, acetylenem ani innymi gazami technicznymi. Szczególnie ważne jest to w lotnictwie, ponieważ użycie niewłaściwego gazu może doprowadzić do uszkodzenia instalacji albo stworzyć zagrożenie pożarowe.
Dlaczego w lotnictwie używa się azotu?
Azot jest gazem obojętnym chemicznie, nie podtrzymuje spalania i zawiera bardzo mało wilgoci, jeśli jest dostarczany jako gaz suchy. Dzięki temu ogranicza korozję, zmiany ciśnienia wynikające z wilgoci oraz ryzyko zapłonu.
Najważniejsza zasada
Butlę z czystym azotem identyfikuje się po oznaczeniu N₂ / AZOT oraz charakterystycznym czarnym oznaczeniu barku butli. W praktyce zawsze należy potwierdzić gaz na etykiecie, a nie wyłącznie po kolorze.