Skarpę cieku można umownie podzielić na pas dolny, środkowy i górny. Podział ten pomaga dobrać właściwy rodzaj umocnienia do warunków hydraulicznych, czyli do siły działania wody na skarpę.
Pas dolny
Pas dolny znajduje się najbliżej zwierciadła wody i dna koryta. Jest najbardziej narażony na:
- podmywanie,
- rozmywanie przez nurt,
- uderzenia rumowiska,
- zmiany poziomu wody.
Dlatego zwykle stosuje się tu mocniejsze umocnienia, np. narzut kamienny, kiszki faszynowe, płotki faszynowe, materace faszynowe lub gabionowe.
Pas środkowy
Pas środkowy jest okresowo narażony na działanie wody, szczególnie przy wyższych stanach. Wymaga umocnienia dobranego do prędkości przepływu i rodzaju gruntu. Może być zabezpieczany roślinnością, darnią albo konstrukcjami faszynowymi.
Pas górny
Pas górny skarpy jest najmniej narażony na bezpośrednie działanie nurtu. Właśnie dlatego często stosuje się tam obsiew trawą, który chroni powierzchnię skarpy przed spływem opadowym, erozją powierzchniową i osuwaniem się drobnych cząstek gruntu.
Zapamiętaj do egzaminu
Umocnienie skarp cieku przez obsiew trawą wykonuje się przede wszystkim w pasie górnym, a także na odcinkach spokojniejszych hydraulicznie, np. na łukach wypukłych.