Co to jest bieg cieku?
Bieg cieku to odcinek rzeki lub strumienia rozpatrywany od źródła do ujścia. W hydrotechnice i regulacji cieków wyróżnia się zwykle trzy podstawowe części: bieg górny, bieg środkowy i bieg dolny. Każda z nich ma inne cechy spadku, prędkości przepływu, erozji i akumulacji rumowiska.
Bieg górny
Bieg górny znajduje się najbliżej źródła. Charakteryzuje się:
- dużym spadkiem podłużnym,
- dużą prędkością przepływu,
- przewagą erozji wgłębnej,
- wąską doliną i często kamienistym dnem.
Na schematach profilu podłużnego cieku jest to zwykle najwyżej położony, stromy odcinek.
Bieg środkowy
W biegu środkowym spadek cieku maleje. Rzeka płynie wolniej niż w górach, a erozja wgłębna słabnie. Coraz większe znaczenie ma erozja boczna, dlatego koryto może tworzyć zakola, czyli meandry.
Bieg dolny
Bieg dolny to końcowy odcinek cieku, położony najbliżej ujścia do jeziora, morza lub większej rzeki. Ma najmniejszy spadek, zwykle małą prędkość przepływu i szeroką dolinę. Przeważa tam akumulacja, czyli odkładanie niesionego materiału.
Jak rozpoznać na rysunku?
Na profilu podłużnym bieg dolny oznacza się na najbardziej wypłaszczonym, końcowym odcinku rzeki, przy podstawie erozyjnej. Jeżeli rysunek pokazuje odcinki od stromego źródła do płaskiego ujścia, bieg dolny będzie po stronie ujścia, tam gdzie linia profilu jest prawie pozioma.