Korek do prób szczelności
Słownik kwalifikacji TWO.05 - Organizacja budowy, remontu i modernizacji kadłuba jednostek pływających
Korek do prób szczelności to tymczasowy element zamykający otwór rury, króćca lub odcinka instalacji na czas sprawdzania jej szczelności. Stosuje się go m.in. w instalacjach niskociśnieniowych na jednostkach pływających, np. przy próbach instalacji wodnych, odpływowych, wentylacyjnych lub pomocniczych.
Budowa i działanie
Typowy korek próbny ma:
- część gumową uszczelniającą,
- metalowe tarcze dociskowe,
- śrubę lub trzpień z nakrętką,
- uchwyty ułatwiające montaż i dokręcanie.
Po włożeniu korka do otworu dokręca się śrubę. Powoduje to ściśnięcie gumy między tarczami, a guma rozszerza się promieniowo i szczelnie dociska do ścianek rury lub króćca. Dzięki temu instalację można napełnić wodą albo powietrzem o określonym niskim ciśnieniu i obserwować, czy występują przecieki.
Zastosowanie
Korki stosuje się do:
- zaślepiania końców przewodów podczas prób szczelności,
- odcinania fragmentów instalacji od reszty układu,
- tymczasowego zamykania króćców, odpływów i otworów technologicznych,
- kontroli szczelności po montażu, remoncie lub modernizacji instalacji.
Ważne zasady bezpieczeństwa
Korek musi być dobrany do średnicy otworu i dopuszczalnego ciśnienia próby. Przed montażem należy oczyścić powierzchnię uszczelnienia. Nie wolno przekraczać ciśnienia roboczego korka, ponieważ może zostać gwałtownie wypchnięty z przewodu. Ciśnienie należy podnosić stopniowo, a miejsce próby zabezpieczyć przed dostępem osób postronnych.
Rozpoznanie na egzaminie
Element z gumowym cylindrem, metalowymi talerzami i śrubą dociskową to korek, a nie oring ani kołnierz gumowy. Oring jest pierścieniową uszczelką, natomiast korek służy do zamknięcia całego otworu.