Spawanie TIG 141
Słownik kwalifikacji TWO.05 - Organizacja budowy, remontu i modernizacji kadłuba jednostek pływających
Spawanie TIG to metoda spawania łukowego elektrodą nietopliwą wolframową w osłonie gazu obojętnego. Oznaczenie 141 pochodzi z normowego systemu numeracji procesów spawalniczych i odnosi się właśnie do metody TIG.
Skrót TIG oznacza Tungsten Inert Gas, czyli: wolfram + gaz obojętny. W tej metodzie łuk elektryczny jarzy się między elektrodą wolframową a spawanym materiałem. Elektroda nie stapia się i nie stanowi spoiwa. Jeżeli potrzebny jest materiał dodatkowy, podaje się go osobno w postaci pręta spawalniczego.
Najważniejsze cechy metody TIG
- elektroda: nietopliwa wolframowa,
- gaz osłonowy: obojętny, najczęściej argon lub hel,
- możliwość spawania z materiałem dodatkowym albo bez niego,
- bardzo dobra jakość i estetyka spoiny,
- mała ilość odprysków,
- duża kontrola nad jeziorkiem spawalniczym.
Zastosowanie w budowie jednostek pływających
Metoda TIG jest stosowana tam, gdzie wymagana jest wysoka jakość złącza, szczelność i dokładność wykonania. W przemyśle okrętowym może być używana m.in. do spawania elementów ze stali nierdzewnych, aluminium i jego stopów oraz cienkościennych części konstrukcji lub instalacji.
Jak zapamiętać?
W pytaniach egzaminacyjnych kluczowe są trzy informacje:
- TIG = elektroda wolframowa,
- elektroda jest nietopliwa,
- gaz jest obojętny, a nie aktywny.
Dlatego poprawny opis TIG 141 to: spawanie łukowe elektrodą nietopliwą wolframową w atmosferze gazu obojętnego.