Silnik wodzikowy to najczęściej duży, wolnoobrotowy silnik wysokoprężny stosowany jako silnik główny statku. Jego cechą charakterystyczną jest zastosowanie wodzika między tłoczyskiem tłoka a korbowodem.
Budowa i zasada działania
W silniku wodzikowym tłok nie jest połączony bezpośrednio z korbowodem. Układ przeniesienia siły wygląda następująco:
- tłok,
- tłoczysko,
- wodzik,
- korbowód,
- wał korbowy.
Wodzik porusza się po prowadnicach i przejmuje siły boczne powstające podczas pracy mechanizmu korbowego. Dzięki temu tłok wykonuje głównie ruch prostoliniowy, a tuleja cylindrowa jest mniej obciążona bocznie.
Cechy rozpoznawcze
Silnik wodzikowy wyróżnia się:
- dużymi wymiarami i małą prędkością obrotową,
- obecnością wodzika i prowadnic wodzika,
- oddzieleniem przestrzeni cylindra od skrzyni korbowej,
- możliwością spalania ciężkich paliw okrętowych,
- zastosowaniem głównie w napędzie głównym dużych statków.
Różnica względem silnika bezwodzikowego
W silniku bezwodzikowym tłok jest połączony z korbowodem bezpośrednio za pomocą sworznia tłokowego. Takie silniki są zwykle średnio- lub szybkoobrotowe i często pracują jako silniki pomocnicze albo napęd mniejszych jednostek.
Znaczenie egzaminacyjne
Na egzaminie elementy takie jak wodzik, prowadnice wodzika, tłoczysko lub duże części układu korbowo-tłokowego wskazują na silnik wodzikowy. Nie należy mylić ich z elementami chłodnic, maszyn sterowych ani silników bezwodzikowych.