Wyparka okrętowa to urządzenie służące do wytwarzania wody słodkiej na statku z wody morskiej. W dokumentacji można spotkać też nazwy: wytwornica wody słodkiej, fresh water generator lub odsalarka wyparna.
Zasada działania
Typowa wyparka pracuje pod podciśnieniem, dzięki czemu woda morska wrze w temperaturze znacznie niższej niż 100°C, często około 40–60°C. Do podgrzewania wykorzystuje się zwykle ciepło odpadowe, np. z wody chłodzącej silnik główny.
Proces przebiega następująco:
- woda morska dopływa do parownika,
- pod wpływem ciepła część wody odparowuje,
- para wodna przechodzi do skraplacza,
- w skraplaczu para zamienia się w wodę słodką,
- solanka i zanieczyszczenia są odprowadzane za burtę,
- gotowy destylat trafia do zbiornika wody technicznej lub słodkiej.
Elementy charakterystyczne
W wyparce znajdują się zwykle:
- parownik,
- skraplacz,
- pompa lub ejektor wody morskiej,
- układ wytwarzania próżni,
- salinometr kontrolujący zasolenie destylatu,
- zawór odprowadzający wodę o zbyt dużym zasoleniu.
Znaczenie eksploatacyjne
Wyparka pozwala ograniczyć konieczność bunkrowania wody słodkiej w porcie. Wytworzona woda może być używana do celów technicznych, sanitarnych, a po odpowiednim uzdatnieniu także jako woda użytkowa.
W pytaniach egzaminacyjnych urządzenie tego typu należy kojarzyć przede wszystkim z produkcją wody słodkiej na statku, a nie z ogrzewaniem pomieszczeń, oczyszczaniem paliwa czy wytwarzaniem podciśnienia w pompach odśrodkowych.