Kotwica Danfortha to typ kotwicy charakteryzujący się podwyższoną siłą trzymania w stosunku do swojej masy. W pytaniach egzaminacyjnych z zakresu kotwiczenia należy kojarzyć ją właśnie z określeniem: kotwica o podwyższonej sile trzymania.
Budowa
Kotwica Danfortha ma:
- dwa szerokie, płaskie ramiona robocze, czyli łapy,
- trzon kotwicy,
- poprzeczkę stabilizującą,
- konstrukcję umożliwiającą szybkie zagłębianie się w dno.
Szerokie łapy powodują, że kotwica dobrze „wgryza się” w grunt, szczególnie w dno piaszczyste lub muliste.
Cechy użytkowe
Najważniejszą zaletą kotwicy Danfortha jest duża siła trzymania przy stosunkowo niewielkiej masie. Dzięki temu jest skuteczna tam, gdzie klasyczna kotwica o podobnej masie mogłaby trzymać słabiej.
Najlepiej sprawdza się na dnach:
- piaszczystych,
- mulistych,
- miękkich i średnio zwięzłych.
Gorzej może pracować na dnach:
- kamienistych,
- skalistych,
- porośniętych roślinnością.
Zapamiętaj na egzamin
Jeżeli pytanie brzmi: „Które kotwice charakteryzują się podwyższoną siłą trzymania?”, poprawna odpowiedź to najczęściej kotwice Danfortha.
Nie należy mylić jej z kotwicą admiralicji, która jest klasycznym, starszym typem kotwicy, ani z typowymi kotwicami patentowymi stosowanymi powszechnie na statkach, takimi jak Hall, Byers czy Gruson.