Pozycja z dwóch kątów poziomych

Pozycja z dwóch kątów poziomych to metoda określania pozycji obserwowanej statku na podstawie pomiaru dwóch kątów między trzema dobrze widocznymi obiektami nawigacyjnymi, np. latarniami morskimi.

Najczęściej mierzy się kąty między obiektem lewym i środkowym oraz środkowym i prawym. Każdy zmierzony kąt wyznacza na mapie linię pozycyjną w postaci łuku okręgu. Punkt przecięcia dwóch łuków daje pozycję obserwowaną statku.

Zasada konstrukcji

Dla kąta poziomego o wartości α opartego na dwóch obiektach:

• na mapie łączy się oba obiekty linią podstawy,
• z jednego z obiektów wykreśla się kąt pomocniczy równy 90° - α,
• konstruuje się okrąg, z którego cięciwa między obiektami jest widziana pod kątem α,
• analogicznie wykonuje się konstrukcję dla drugiego kąta.

W pytaniach egzaminacyjnych często sprawdzane jest właśnie obliczenie kątów pomocniczych. Jeśli zmierzono:

• α = 58°, to kąt do wykreślenia wynosi 90° - 58° = 32°,
• β = 64°, to kąt do wykreślenia wynosi 90° - 64° = 26°.

Ważne na egzaminie

Nie należy przepisywać bezpośrednio zmierzonych kątów poziomych jako kątów wykreślanych przy obiekcie środkowym. W konstrukcji geometrycznej używa się zwykle ich dopełnień do 90°.

Zastosowanie

Metoda jest przydatna w żegludze przybrzeżnej, gdy dostępne są trzy rozpoznane znaki nawigacyjne, a obserwator może dokładnie zmierzyć kąty sekstantem lub innym przyrządem.