Pozycja z trzech jednoczesnych namiarów

Pozycja z trzech jednoczesnych namiarów to klasyczny sposób określania pozycji obserwowanej statku na mapie morskiej. Polega na wykonaniu prawie w tym samym czasie trzech namiarów na trzy rozpoznane obiekty nawigacyjne, np. latarnie, stawy, charakterystyczne punkty brzegu.

Zasada wykreślania

Dla każdego obiektu należy:
- zmierzyć namiar kompasowy lub żyrokompasowy,
- sprowadzić go do namiaru rzeczywistego, uwzględniając odpowiednie poprawki,
- wykreślić na mapie linię namiarową od obiektu w kierunku przeciwnym do namiaru na obiekt.

Pozycja statku znajduje się w miejscu przecięcia się linii namiarowych. W praktyce trzy linie rzadko przecinają się idealnie w jednym punkcie. Często tworzą mały trójkąt błędów, zwany potocznie kapeluszem.

Jak interpretować trójkąt błędów?

Jeżeli trójkąt jest mały, pozycję przyjmuje się zwykle w jego środku lub w punkcie najbardziej prawdopodobnym, zależnie od jakości obserwacji. Duży trójkąt oznacza możliwe błędy: zły odczyt namiaru, błędną identyfikację obiektu, nieuwzględnienie poprawki kompasu albo zbyt długi odstęp czasu między namiarami.

Ważne w egzaminie

Dla trzech jednoczesnych namiarów poprawny schemat powinien pokazywać trzy linie namiarowe przecinające się w rejonie pozycji obserwowanej. Nie należy mylić tej metody z pozycją z dwóch niejednoczesnych namiarów, gdzie pierwszą linię przesuwa się o przebytą drogę statku.