Trójkąt drogowy
Słownik kwalifikacji TWO.07 - Pełnienie wachty morskiej i portowej
Trójkąt drogowy to graficzna metoda stosowana na mapie morskiej do wyznaczania rzeczywistej drogi statku z uwzględnieniem działania prądu. Opiera się na dodawaniu wektorów: drogi statku po wodzie oraz drogi prądu.
Podstawowe wektory
W trójkącie drogowym występują trzy główne elementy:
- droga po wodzie – odcinek wynikający z kursu i prędkości statku względem wody,
- droga prądu – odcinek pokazujący, o ile prąd przemieści statek w danym czasie,
- ścieżka nad dnem – rzeczywista droga statku względem dna morskiego.
Długości odcinków odkłada się w tej samej skali, zwykle jako mile morskie dla określonego czasu żeglugi.
Pasywne uwzględnienie prądu
Przy pasywnym uwzględnieniu prądu zakłada się, że statek płynie zadanym kursem po wodzie, a następnie sprawdza się, dokąd zostanie zniesiony przez prąd.
Kolejność konstrukcji jest następująca:
- Z pozycji początkowej wykreśla się wektor drogi po wodzie.
- Z końca wektora drogi po wodzie wyprowadza się wektor drogi prądu.
- Punkt końcowy wektora prądu wyznacza przewidywaną pozycję statku nad dnem.
- Odcinek od pozycji początkowej do pozycji końcowej jest ścieżką nad dnem.
Najważniejsza zasada egzaminacyjna: przy pasywnym uwzględnieniu prądu wektor drogi prądu wyprowadza się z końca wektora drogi po wodzie.
Znaczenie praktyczne
Trójkąt drogowy pozwala przewidzieć znos statku przez prąd i ocenić, czy zaplanowany kurs po wodzie doprowadzi jednostkę w bezpieczne miejsce. Jest szczególnie ważny przy żegludze w rejonach pływowych, na podejściach do portów oraz w pobliżu niebezpieczeństw nawigacyjnych.