Znak odosobnionego niebezpieczeństwa IALA
Słownik kwalifikacji TWO.07 - Pełnienie wachty morskiej i portowej
Znak odosobnionego niebezpieczeństwa wskazuje pojedynczą przeszkodę nawigacyjną, wokół której znajduje się woda żeglowna. Może oznaczać np. skałę, wrak, mieliznę lub inną lokalną przeszkodę, którą należy ominąć.
Wygląd znaku
Najważniejsze cechy rozpoznawcze:
- znak szczytowy: dwie czarne kule jedna nad drugą,
- barwa znaku: czarna z jednym lub kilkoma czerwonymi poziomymi pasami,
- światło: białe,
- charakterystyka światła: najczęściej grupa dwóch błysków, np. Fl(2).
Dwie czarne kule są cechą bardzo charakterystyczną i w pytaniach egzaminacyjnych zwykle jednoznacznie wskazują na znak odosobnionego niebezpieczeństwa.
Znaczenie nawigacyjne
Znak nie pokazuje, z której strony należy go omijać tak jak znaki kardynalne. Informuje, że w jego bezpośrednim rejonie znajduje się niebezpieczeństwo, ale dookoła niego jest woda żeglowna. Nawigator powinien sprawdzić mapę, głębokości i zaplanować bezpieczne minięcie przeszkody.
Różnica względem innych znaków
- Znak bezpiecznej wody ma zwykle czerwono-białe pionowe pasy i jedną czerwoną kulę.
- Znak kardynalny ma czarno-żółte barwy i dwa stożki jako znak szczytowy.
- Znak nowego wraku ma charakterystyczne oznakowanie żółto-niebieskie.
Zapamiętaj
Jeżeli pława ma znak szczytowy z dwiema czarnymi kulami, jest to pława odosobnionego niebezpieczeństwa.