Kierunek „w górę” jest pojęciem używanym w żegludze śródlądowej do określania stron szlaku żeglownego oraz zasad ustawiania oznakowania nawigacyjnego. Od tego zależy m.in. rozpoznanie prawej i lewej strony szlaku, czyli właściwa interpretacja znaków brzegowych i pływających.
Na rzekach
Na rzekach kierunek „w górę” oznacza zasadniczo ruch pod prąd, czyli w stronę źródeł rzeki. Dzięki temu można jednoznacznie określić, która strona szlaku jest prawa, a która lewa.
Na kanałach i jeziorach
Na kanałach i jeziorach często nie ma wyraźnego naturalnego nurtu. Dlatego kierunek „w górę” określa się według ustalonych kryteriów administracyjno-nawigacyjnych. W pytaniu egzaminacyjnym chodzi o boczne szlaki żeglowne kanałów lub jezior, dla których kierunek „w górę” określa się według kryterium:
- z północy na południe.
Oznacza to, że przy ustalaniu stron szlaku należy wyobrazić sobie ruch jednostki w kierunku od północy ku południu.
Dlaczego to ważne?
Znajomość kierunku „w górę” pozwala prawidłowo odczytać oznakowanie boczne. Strona prawa i lewa szlaku nie są ustalane względem patrzącego dowolnie, lecz względem kierunku uznanego za „w górę”.
Zapamiętaj
Dla bocznych szlaków żeglownych kanałów lub jezior kierunek „w górę” przyjmuje się z północy na południe. W zadaniu egzaminacyjnym poprawna odpowiedź to: D. północy na południe.