Światła nabieżnika to para świateł nawigacyjnych ustawionych tak, aby po ich pokryciu się w jednej linii wskazywały bezpieczny kierunek podejścia, tor wodny lub oś przejścia. Nabieżnik składa się zwykle z dwóch znaków: dolnego/przedniego i górnego/tylnego, często umieszczonych na brzegu lub konstrukcjach stałych.
Jak działają?
Statek znajduje się na właściwej linii nabieżnika, gdy oba światła widziane są jedno nad drugim, czyli „w jednej linii”. Jeśli światło tylne przesuwa się optycznie w lewo lub w prawo względem przedniego, oznacza to zejście z osi nabieżnika i konieczność korekty kursu.
Oznaczenie na mapie nawigacyjnej
Na mapach światła nabieżnika przedstawia się zwykle jako dwa światła połączone linią nabieżnika oraz opisane charakterystyką świateł i kierunkiem. W zapisie mogą występować skróty, np.:
- Oc – światło przerywane/zaćmieniowe,
- R – światło czerwone,
- liczba w stopniach, np. 289°18′ – kierunek nabieżnika.
Taki zapis nie oznacza pojedynczej stawy świetlnej ani światła sektorowego, lecz układ dwóch świateł tworzących linię prowadzącą.
Znaczenie praktyczne
Światła nabieżnika pomagają prowadzić jednostkę:
- w osi toru wodnego,
- przez podejście do portu,
- przez trudny lub wąski odcinek drogi wodnej,
- po zmroku lub przy ograniczonej widzialności.
Na egzaminie warto zapamiętać: dwa światła ustawione w jednej linii i opisane kierunkiem na mapie to światła nabieżnika.