Pytania pomocnicze - AUD.02

Nanometr, oznaczany jako nm, to jedna miliardowa metra. Długości fal światła widzialnego podaje się właśnie w nanometrach.

Milimetry są zbyt dużą jednostką dla fal światła widzialnego. Zakres światła widzialnego podaje się w nanometrach, czyli nm.

Na krótszym krańcu zakresu znajduje się fiolet, a na dłuższym krańcu czerwień. Poza fioletem leży ultrafiolet, a poza czerwienią podczerwień.

Światło widzialne jest odbierane przez ludzkie oko. Ultrafiolet ma krótszą długość fali niż światło fioletowe, a podczerwień dłuższą niż światło czerwone.

Aparaty i kamery rejestrują głównie promieniowanie zbliżone do zakresu widzialnego. Wiedza o świetle pomaga rozumieć działanie matryc, filtrów, balansu bieli i odwzorowania barw.

Liczbę kolorów oblicza się ze wzoru 2 do potęgi liczby bitów. Dla 24 bitów jest to 2^24, czyli 16 777 216 kolorów.

W RGB są trzy kanały: czerwony, zielony i niebieski. Każdy ma zwykle 8 bitów, więc razem daje to 3 × 8 = 24 bity na piksel.

Kanał zapisany na 8 bitach może mieć 2^8, czyli 256 poziomów wartości, najczęściej od 0 do 255.

Obraz 24-bitowy zawiera zwykle trzy kanały RGB po 8 bitów. Obraz 32-bitowy często zawiera dodatkowo kanał alfa, czyli informację o przezroczystości.

Bit/piksel oznacza liczbę bitów przeznaczonych na zapis informacji o jednym pikselu obrazu. W przypadku koloru określa to możliwą liczbę barw.

8 bitów pozwala zapisać tylko 2^8, czyli 256 różnych wartości. Do uzyskania około 16,7 miliona kolorów potrzeba 24 bitów.

Wywoływanie polegało na poddaniu obrazu utajonego działaniu par rtęci. Dzięki temu niewidoczny obraz powstały po naświetleniu stawał się widoczny jako obraz pozytywowy.

Pary jodu służyły do uczulenia posrebrzanej płytki na światło. Na powierzchni srebra tworzył się światłoczuły jodek srebra.

Obraz utajony to niewidoczny obraz powstający na materiale światłoczułym po naświetleniu. Staje się widoczny dopiero po procesie wywoływania.

Ponieważ w dagerotypii właśnie para rtęci wywoływała obraz utajony i pozwalała uzyskać obraz pozytywowy. Jod był używany wcześniej, do przygotowania płytki światłoczułej.

Dagerotypy wykonywano na płytkach miedzianych pokrytych warstwą srebra. Powierzchnia musiała być starannie wypolerowana.

Dagerotyp był obrazem bezpośrednim, powstającym jako pojedynczy egzemplarz na płytce. Nie tworzono negatywu, z którego można by wykonywać wiele odbitek.

Ponieważ różne formaty mają różną wielkość klatki lub matrycy. Aby uzyskać podobny kąt widzenia, większy format wymaga dłuższej ogniskowej.

Dla aparatu małoobrazkowego 35 mm lub pełnej klatki standardowa ogniskowa to około 50 mm.

Dla aparatu średnioformatowego standardową ogniskową jest około 80 mm.

Daje naturalną perspektywę i kąt widzenia zbliżony do ludzkiego postrzegania. Nie powoduje silnego poszerzenia ani spłaszczenia perspektywy.

Ogniskowa 50 mm jest standardowa głównie dla aparatów małoobrazkowych i pełnoklatkowych. W średnim formacie odpowiadałaby szerszemu kątowi widzenia niż standardowy.

Nie. Ogniskowa 180 mm w średnim formacie jest raczej teleobiektywem, używanym do węższego kadru i większego przybliżenia.

Trzeba znaleźć dominującą linię lub układ elementów biegnący po skosie, czyli po przekątnej kadru. Może to być np. brzeg wody, droga, cień albo ułożenie obiektów.

Kompozycja ukośna wprowadza dynamikę, ruch i napięcie wizualne. Zdjęcie wydaje się mniej statyczne niż przy układzie pionowym lub poziomym.

Kompozycja pionowa opiera się na elementach ustawionych wzdłuż pionu, np. drzewach lub budynkach. Kompozycja ukośna wykorzystuje linie biegnące pod kątem względem krawędzi kadru.

Granica między pianą morską a kamieniami przebiega przez kadr pod skosem. Ten dominujący diagonalny podział obrazu wskazuje na kompozycję ukośną.

Nie. Wystarczy, że główny kierunek elementów obrazu jest wyraźnie skośny. Linia nie musi idealnie łączyć narożników kadru.

Linie ukośne mogą tworzyć drogi, schody, brzegi rzeki lub morza, cienie, spojrzenia postaci, układ przedmiotów albo granice między jasnymi i ciemnymi obszarami.

Polega na różnicy między tym, co fotograf widzi w celowniku, a tym, co rejestruje obiektyw aparatu. Wynika z innego położenia celownika i obiektywu.

Najczęściej występuje w aparatach z oddzielnym celownikiem optycznym, który nie pokazuje obrazu dokładnie przez obiektyw. Dotyczy to m.in. prostych kompaktów i aparatów dalmierzowych.

Przy małej odległości nawet niewielkie przesunięcie między celownikiem a obiektywem powoduje zauważalną zmianę kadru. Im bliżej obiektu, tym różnica jest bardziej widoczna.

Można korzystać z podglądu przez obiektyw, np. na ekranie LCD lub w wizjerze elektronicznym. Pomaga też zostawienie zapasu w kadrze podczas zdjęć z bliska.

Błąd paralaksy dotyczy różnicy kadru między celownikiem a zdjęciem. Akomodacja to zdolność oka do ustawiania ostrości na obiektach znajdujących się w różnych odległościach.

Dla ISO 100 należy podzielić liczbę przewodnią lampy przez wartość przysłony. Wzór: odległość = LP / f.

Określa moc lampy i jej zdolność do oświetlenia obiektu z określonej odległości przy danej przysłonie. Im większa liczba przewodnia, tym większy zasięg lampy.

Ponieważ 42 / 8 = 5,25 m. W odpowiedziach egzaminacyjnych najbliższą wartością jest 5 m.

Im większa liczba przysłony, np. f/11 zamiast f/5,6, tym mniej światła dociera do matrycy i tym bliżej powinien znajdować się obiekt lub lampa.

Wyższe ISO zwiększa efektywny zasięg lampy, ponieważ matryca jest bardziej czuła na światło. Dlatego liczba przewodnia podana dla ISO 100 zmienia się przy innych wartościach ISO.

Najważniejszy wzór to: LP = odległość × przysłona. Z niego można łatwo obliczyć brakującą wartość.

Należy pomnożyć liczbę zdjęć przez rozmiar jednego zdjęcia. Dla 400 zdjęć po 12 MB wynik wynosi 4800 MB.

Najczęściej przyjmuje się, że 1 GB = 1024 MB. Aby przeliczyć MB na GB, należy podzielić liczbę megabajtów przez 1024.

Karta 4 GB ma około 4096 MB, a wymagane jest 4800 MB. Brakuje więc około 704 MB.

16 GB również pomieści zdjęcia, ale pytanie dotyczy minimalnej wystarczającej pojemności. Najmniejsza dostępna odpowiedź większa od 4800 MB to 8 GB.

Na rozmiar zdjęcia wpływają m.in. rozdzielczość, format zapisu, stopień kompresji oraz głębia kolorów. Pliki RAW są zwykle większe niż JPEG.

Pojemność karty w MB należy podzielić przez średni rozmiar jednego zdjęcia. Na przykład 8192 MB ÷ 12 MB daje około 682 zdjęcia.

Ponieważ lustro zmienia położenie, aby światło mogło trafić na matrycę lub film. W tym momencie tor światła do wizjera optycznego jest chwilowo przerwany.

Lustro kieruje światło z obiektywu do wizjera, dzięki czemu fotograf może kadrować obraz przez obiektyw. Podczas ekspozycji lustro odchyla się z toru światła.

Lustro umożliwia podgląd obrazu w wizjerze optycznym, a migawka kontroluje czas naświetlania matrycy lub filmu. Zanik obrazu w wizjerze wynika z ruchu lustra, nie z samego zamknięcia migawki.

Wizjer optyczny pokazuje obraz tworzony przez światło przechodzące przez obiektyw i odbite przez lustro oraz pryzmat. Nie jest to obraz generowany elektronicznie przez ekran.

Ustawianie ostrości może zachodzić przed wykonaniem zdjęcia, ale nie powoduje typowego chwilowego zaciemnienia wizjera. Zaciemnienie wynika z uniesienia lustra.

Najpierw lustro odchyla się z toru światła, następnie migawka umożliwia naświetlenie matrycy lub filmu, a po ekspozycji lustro wraca do pozycji podglądu.

Ostrość ustawia się przez zgranie dwóch obrazów widocznych w wizjerze dalmierza. Gdy obrazy się pokrywają, fotografowany obiekt znajduje się w ustawionej płaszczyźnie ostrości.

Ponieważ wizjer znajduje się w innym miejscu niż obiektyw zdjęciowy. Fotograf nie widzi dokładnie tego samego kadru, który rejestruje obiektyw, co jest szczególnie widoczne przy fotografowaniu z bliska.

Matówka służy do obserwacji obrazu rzutowanego przez obiektyw. Umożliwia ocenę kadru i precyzyjne ustawienie ostrości.

W lustrzance obraz w wizjerze pochodzi przez obiektyw dzięki lustru i pryzmatowi. W aparacie dalmierzowym wizjer jest oddzielnym układem, a ostrość ustawia się dalmierzem.

Ostrość na matówce ustawia się przede wszystkim w aparatach wielkoformatowych, wielu średnioformatowych oraz w lustrzankach. Matówka pokazuje obraz tworzony przez obiektyw.

W aparacie wielkoformatowym obraz z obiektywu jest rzutowany na dużą matówkę z tyłu aparatu. Fotograf obserwuje go pod ciemną tkaniną, aby dokładnie ustawić kadr i ostrość.