Pytania pomocnicze - AUD.02

W niskim kluczu ciemna tonacja jest zamierzonym efektem, a najważniejsze elementy są poprawnie oświetlone. Niedoświetlenie to błąd ekspozycji, w którym brakuje szczegółów także w istotnych partiach obrazu.

Ciemne tło pomaga utrzymać dominację cieni i nie odciąga uwagi od oświetlonego motywu. Wzmacnia też kontrast i dramatyczny charakter zdjęcia.

Najczęściej stosuje się światło skierowane, kontrolowane i niezbyt rozproszone. Pozwala ono oświetlić wybrany fragment sceny, pozostawiając resztę w cieniu.

Nie. Może być kolorowa, ale nadal powinna mieć przewagę ciemnych tonów i ograniczoną liczbę jasnych obszarów.

Kontrast podkreśla różnicę między oświetlonym motywem a ciemnym otoczeniem. Dzięki temu zdjęcie staje się bardziej wyraziste i nastrojowe.

Jasne tło, równomierne oświetlenie frontalne i brak głębokich cieni nie są typowe dla niskiego klucza. Takie cechy wskazują raczej na wysoki klucz lub standardowe oświetlenie studyjne.

Pomiar światła padającego mierzy światło docierające do obiektu. Pomiar światła odbitego mierzy światło odbite od sceny w stronę aparatu lub kamery.

Ponieważ nie mierzy jasności obiektów widzianych przez kamerę, lecz ilość światła padającego na scenę. Kolor i jasność powierzchni obiektu nie wpływają bezpośrednio na wynik.

Luminancja to jasność powierzchni widziana w określonym kierunku. W praktyce zależy od oświetlenia oraz od tego, ile światła odbija dany obiekt.

Może zawodzić przy bardzo jasnych lub bardzo ciemnych motywach, np. śniegu albo czarnym ubraniu. Światłomierz może próbować uśrednić ich jasność do neutralnej szarości.

Pozwala zmierzyć wybrany, mały fragment kadru, np. najjaśniejsze partie lub cienie. Używa się go do świadomej kontroli zakresu tonalnego i ekspozycji.

Kopułka zbiera światło padające z różnych kierunków i symuluje sposób oświetlenia przestrzennego obiektu. Dzięki temu pomiar lepiej opisuje warunki oświetleniowe na planie.

Sprawdza się w studiu, na planie filmowym i przy pracy z lampami. Jest użyteczny wtedy, gdy trzeba uzyskać powtarzalną ekspozycję niezależną od koloru obiektu.

Rentgenografia polega na obrazowaniu obiektu za pomocą promieniowania X. Obraz powstaje dzięki różnemu pochłanianiu promieniowania przez poszczególne części obiektu.

Promieniowanie X ma dużą przenikliwość, dlatego może przechodzić przez wiele materiałów. Różnice w pochłanianiu promieniowania tworzą obraz struktur wewnętrznych.

Rentgenografia wykorzystuje promieniowanie X do obrazowania obiektu, często jego wnętrza. Mikrografia dotyczy wykonywania obrazów obiektów bardzo małych, zwykle z użyciem mikroskopu.

Makrografia polega na fotografowaniu małych obiektów w dużym powiększeniu. Rentgenografia nie opiera się na powiększeniu optycznym, lecz na przenikaniu promieniowania X przez obiekt.

Spektrografia służy do rejestrowania widma promieniowania, czyli analizy jego składu. Nie oznacza wykonywania obrazów przez prześwietlanie obiektu promieniowaniem X.

Potrzebne są źródło promieniowania X, badany obiekt oraz detektor rejestrujący promieniowanie po przejściu przez obiekt. Detektorem może być błona, płyta obrazowa lub sensor cyfrowy.

Adobe RGB ma szerszy gamut niż sRGB, czyli może odwzorować więcej barw, zwłaszcza w zakresie zieleni i cyjanów. sRGB jest jednak standardem internetu i najbezpieczniejszym wyborem do publikacji online.

ProPhoto RGB obejmuje bardzo duży zakres barw, większy niż Adobe RGB i sRGB. Dlatego stosuje się go głównie w profesjonalnej obróbce plików RAW.

Poprawna kolejność to: sRGB, Adobe RGB, ProPhoto RGB. Oznacza to rosnący zakres możliwych do odwzorowania barw.

Gamut to zakres barw, które dana przestrzeń kolorów, monitor, drukarka lub aparat może odwzorować. Im większy gamut, tym więcej nasyconych kolorów może zostać zapisanych lub pokazanych.

Nie. Przestrzeń kolorów określa zakres barw, np. sRGB lub Adobe RGB, a głębia kolorów określa liczbę poziomów jasności i koloru, np. 8 bitów lub 16 bitów na kanał.

sRGB najlepiej stosować do zdjęć publikowanych w internecie, przesyłanych klientom lub wyświetlanych na typowych ekranach. Zapewnia największą zgodność kolorów między urządzeniami.

Bez poprawnych profili ICC i obsługi zarządzania kolorem barwy mogą wyglądać nienaturalnie lub zbyt nasycone. Szerokie przestrzenie, takie jak Adobe RGB i ProPhoto RGB, wymagają świadomego użycia.

Dzieje się tak, gdy aparat jest pochylony ku górze. Płaszczyzna obrazu nie jest wtedy równoległa do płaszczyzny budynku, co powoduje zbieganie się pionów.

Polega na przesunięciu czołówki z obiektywem w górę lub w dół bez pochylania całej kamery. Pozwala zmienić kadr i zachować prawidłowe piony.

Wypoziomowany aparat utrzymuje płaszczyznę obrazu równolegle do pionowych płaszczyzn budynku. Dzięki temu linie pionowe nie zbiegają się na zdjęciu.

Przesuw pionowy zmienia położenie obiektywu względem kadru bez zmiany kąta ustawienia czołówki. Odchylenie pionowe zmienia kąt czołówki i służy głównie do kontroli płaszczyzny ostrości.

Przesuw poziomy służy do przesunięcia kadru w lewo lub w prawo bez obracania aparatu. Może być używany np. do korekty kompozycji lub unikania odbić fotografa w powierzchniach lustrzanych.

Tak, można ją skorygować w programie graficznym, ale zwykle wiąże się to z przycięciem obrazu i możliwą utratą jakości. Lepszym rozwiązaniem jest korekcja już podczas fotografowania.

Podobną funkcję pełni obiektyw typu shift lub tilt-shift. Umożliwia przesunięcie osi optycznej względem matrycy, co pomaga korygować perspektywę.

Żółty kolor jest wynikiem obecności składowych czerwonej i zielonej. Materiał barwny rejestruje więc te zakresy w warstwach czerwonoczułej i zielonoczułej.

Występują warstwy czułe na światło niebieskie, zielone i czerwone. Każda z nich odpowiada za rejestrację innego zakresu widma.

Żółty składa się z czerwieni i zieleni, natomiast niebieski jest osobną składową podstawową. Dlatego żółty nie naświetla głównie warstwy niebieskoczułej.

Cyjan powstaje ze światła zielonego i niebieskiego. Naświetleniu podlegają więc warstwy zielonoczuła i niebieskoczuła.

Magenta składa się ze światła czerwonego i niebieskiego. Naświetlane są warstwy czerwonoczuła i niebieskoczuła.

Model RGB pokazuje, z jakich składowych powstają barwy światła. Dzięki temu można określić, które warstwy materiału fotograficznego zareagują na daną barwę obiektu.

Światło widzialne obejmuje w przybliżeniu zakres od 400 nm do 700 nm. Fale krótsze to ultrafiolet, a dłuższe to podczerwień.

Granica światła widzialnego od strony czerwieni leży około 700 nm. Promieniowanie o większej długości fali należy już do zakresu podczerwieni.

Podczerwień ma długość fali większą niż światło widzialne, czyli powyżej około 700 nm. Ultrafiolet ma długość fali krótszą niż światło widzialne, czyli poniżej około 400 nm.

Zwykły materiał jest projektowany głównie do rejestracji światła widzialnego. Do fotografii IR potrzebna jest czułość na promieniowanie powyżej 700 nm.

Filtr IR ogranicza udział światła widzialnego i przepuszcza głównie promieniowanie podczerwone. Dzięki temu obraz powstaje przede wszystkim z promieniowania IR.

Roślinność często wychodzi bardzo jasno, niebo ciemniej, a kontrast sceny jest nietypowy. Wynika to z odmiennego odbijania podczerwieni przez różne powierzchnie.

Większa moc błysku daje więcej światła, więc można przymknąć przysłonę, np. z f/5,6 do f/11. Przymknięcie przysłony zwiększa głębię ostrości.

Im większa liczba przysłony, np. f/11 lub f/16, tym większa głębia ostrości. Im mniejsza liczba, np. f/2,8, tym płytsza głębia ostrości.

Nie bezpośrednio. Ostrość ustawia aparat lub fotograf, a moc błysku wpływa głównie na ilość światła podczas ekspozycji.

W fotografii studyjnej z błyskiem jasność obrazu reguluje się przede wszystkim mocą błysku, przysłoną i czułością ISO. Sam czas ekspozycji ma ograniczone znaczenie dla światła błyskowego, o ile mieści się w czasie synchronizacji.

Przymknięcie przysłony oznacza ustawienie większej liczby f, np. przejście z f/4 na f/8. Do aparatu wpada mniej światła, ale rośnie głębia ostrości.

Duża głębia ostrości jest potrzebna np. w fotografii produktowej, katalogowej i technicznej, gdy cały obiekt powinien być ostry.

Liczba przewodnia określa siłę lampy i pomaga dobrać przysłonę do odległości od fotografowanego obiektu. Większa liczba przewodnia oznacza większą moc użyteczną błysku.

Migawka kontroluje czas, przez jaki światło pada na materiał światłoczuły lub matrycę. Odsłania je na określony czas, a następnie ponownie zasłania.

Migawka reguluje czas naświetlania, a przysłona reguluje wielkość otworu w obiektywie. Oba elementy wpływają na ekspozycję, ale działają w inny sposób.

Krótki czas migawki zamraża ruch, np. sportowca w biegu. Długi czas migawki może spowodować rozmycie ruchu lub efekt smug świetlnych.

Ekspozycja zależy między innymi od czasu dopływu światła do matrycy lub filmu. Ten czas jest właśnie kontrolowany przez migawkę.

Matówka służy do obserwacji i ustawiania obrazu w wizjerze aparatu lustrzanego. Nie odpowiada za naświetlanie materiału światłoczułego.

Samowyzwalacz opóźnia wykonanie zdjęcia po naciśnięciu spustu. Nie odsłania bezpośrednio matrycy ani filmu w celu uzyskania ekspozycji.

Są to czas migawki, wartość przysłony oraz czułość ISO. Ich wzajemne ustawienie decyduje o jasności zdjęcia.

Dalmierz służy do określania odległości od aparatu do fotografowanego obiektu. Pomaga ustawić ostrość, szczególnie w aparatach z ręcznym ustawianiem ostrości.

Odległość przedmiotowa to odległość od fotografowanego obiektu do obiektywu. Odległość obrazowa to odległość od obiektywu do miejsca powstania obrazu, np. matrycy lub filmu.

Ogniskowa jest właściwością obiektywu i określa m.in. kąt widzenia oraz powiększenie obrazu. Dalmierz nie ustala ogniskowej, tylko odległość do obiektu.

Oznacza takie ustawienie obiektywu, aby obiekt znajdujący się w danej odległości od aparatu został odwzorowany ostro na matrycy lub filmie.

Odległość hiperfokalna to specjalna odległość ustawienia ostrości, przy której uzyskuje się dużą głębię ostrości. Dalmierz nie służy bezpośrednio do jej wyznaczania, lecz do pomiaru odległości do obiektu.

Pozwala określić, jak daleko znajduje się fotografowany motyw, dzięki czemu fotograf może poprawnie ustawić ostrość. Jest to szczególnie ważne przy małej głębi ostrości.