Pytania pomocnicze - AUD.02

Ponieważ rozdzielczość zwiększa liczbę punktów zarówno w poziomie, jak i w pionie. Podwojenie obu wymiarów daje 2 × 2, czyli cztery razy więcej pikseli.

Dpi oznacza liczbę punktów na cal. Im wyższa wartość dpi, tym więcej szczegółów rejestruje skaner na tej samej powierzchni.

Im większa głębia kolorów, tym więcej bitów potrzeba do zapisania jednego piksela. Obraz RGB 24-bitowy zajmuje znacznie więcej miejsca niż obraz czarno-biały 1-bitowy.

Tak. Kompresja, szczególnie stratna JPEG, może zmniejszyć rozmiar pliku, ale liczba pikseli po podwojeniu rozdzielczości nadal rośnie czterokrotnie.

Zależy głównie od liczby pikseli oraz liczby bitów przypadających na jeden piksel. Można go oszacować jako szerokość × wysokość × głębia kolorów.

Nie zawsze. Jeśli oryginał nie zawiera więcej szczegółów, wyższe dpi zwiększy głównie rozmiar pliku, bez realnej poprawy jakości.

Lightroom służy do importowania, katalogowania, selekcjonowania, opisywania i obróbki zdjęć. Jest szczególnie przydatny przy pracy z dużą liczbą fotografii.

Lightroom jest nastawiony na organizację i seryjną obróbkę zdjęć, a Photoshop na zaawansowaną edycję pojedynczych obrazów, retusz i fotomontaż.

Pozwala tworzyć katalogi, kolekcje, nadawać oceny, etykiety i słowa kluczowe. Dzięki temu łatwo porządkować i wyszukiwać zdjęcia.

Adobe Illustrator służy do tworzenia i edycji grafiki wektorowej, np. logo, ikon, ilustracji i projektów do druku.

Adobe Reader służy do otwierania, przeglądania i drukowania dokumentów PDF. Nie jest programem do organizowania zdjęć.

Pomocne są oceny gwiazdkowe, flagi, etykiety kolorystyczne, kolekcje oraz filtrowanie według metadanych. Ułatwiają szybki wybór najlepszych zdjęć.

Plan amerykański pokazuje postać mniej więcej od kolan w górę. Obejmuje około 3/4 sylwetki człowieka.

Plan pełny pokazuje całą postać od stóp do głowy. Plan amerykański ucina sylwetkę mniej więcej na wysokości kolan.

Plan średni obejmuje zwykle postać od pasa w górę. Plan amerykański jest szerszy, bo pokazuje postać od kolan.

Nazwa pochodzi z kina amerykańskiego, szczególnie westernów. Kadrowanie do kolan pozwalało pokazać twarz bohatera oraz broń przy pasie.

Plan pełny służy do pokazania całej sylwetki człowieka. Pozwala ocenić postawę, ubiór i relację postaci z najbliższym otoczeniem.

Oznacza, że widoczna jest większość sylwetki, ale nie cała. W praktyce chodzi najczęściej o kadr od głowy do kolan, czyli plan amerykański.

Utrwalanie polega na stopieniu tonera i wprasowaniu go w papier za pomocą wysokiej temperatury oraz docisku. Proces ten odbywa się w zespole utrwalającym, czyli fuserze.

Toner jest suchym proszkiem, który może być przenoszony elektrostatycznie na papier. Następnie zostaje utrwalony cieplnie, co zapewnia trwały i odporny na rozmazywanie wydruk.

Drukarka laserowa wykorzystuje toner, bęben światłoczuły i utrwalanie ciepłem. Drukarka atramentowa nanosi na papier krople ciekłego tuszu, które wysychają.

Bęben światłoczuły tworzy elektrostatyczny obraz strony. Toner przyczepia się do odpowiednich miejsc bębna, a następnie jest przenoszony na papier.

Papier przechodzi przez rozgrzany zespół utrwalający. Ciepło jest potrzebne do stopienia tonera i trwałego połączenia go z papierem.

W drukarce igłowej obraz powstaje przez mechaniczne uderzenia igieł w taśmę barwiącą. Nie stosuje się tam utrwalania obrazu za pomocą ciepła.

Efekt mory objawia się jako nienaturalne fale, pasy, siatki lub kolorowe wzory pojawiające się na drobnych, regularnych fakturach. Najczęściej widać go na tkaninach, kratkach i ekranach.

Regularny wzór fotografowanego obiektu może nałożyć się na regularny układ pikseli matrycy. Powstaje wtedy interferencja, czyli fałszywy wzór niewystępujący w rzeczywistości.

Mora ma zwykle uporządkowany charakter: tworzy fale, pasy lub siatkę. Szum cyfrowy jest losowy i wygląda jak drobne ziarno albo kolorowe punkty, szczególnie w cieniach i przy wysokim ISO.

Flara powstaje od silnego światła wpadającego do obiektywu i daje bliki, poświatę lub spadek kontrastu. Mora wynika z fotografowania drobnych, regularnych wzorów.

Najprościej zmienić kadr, odległość, ogniskową albo kąt fotografowania. Pomaga też zmniejszenie nadmiernej ostrości drobnego wzoru lub późniejsza korekcja w programie graficznym.

Tkaniny mają drobny i regularny splot, który może wejść w konflikt z układem pikseli matrycy. Szczególnie podatne są koszule w drobną kratkę, prążki i gęste wzory.

Należy szukać osi symetrii, najczęściej pionowej, dzielącej kadr na dwie podobne części. Elementy po lewej i prawej stronie powinny być wizualnie zrównoważone.

Najczęściej w fotografii architektury, wnętrz, krajobrazu z odbiciem w wodzie oraz w portretach formalnych. Symetria podkreśla porządek i stabilność obrazu.

Daje wrażenie równowagi, spokoju, harmonii i uporządkowania. Może też podkreślać monumentalność fotografowanego obiektu.

W kompozycji symetrycznej obie strony kadru są podobne lub zrównoważone względem osi. W kompozycji asymetrycznej elementy są rozmieszczone nierówno, ale nadal mogą tworzyć harmonijny obraz.

Wiele budynków ma regularną budowę: centralne wejście, powtarzalne okna, kolumny lub dekoracje. Takie elementy ułatwiają uzyskanie wyraźnej symetrii w kadrze.

Aparat należy ustawić dokładnie na osi obiektu, najlepiej centralnie przed fasadą. Ważne jest też zachowanie poziomu i pionu, aby nie zniekształcić układu linii.

Ponieważ emituje serię krótkich błysków, z których każdy oświetla obiekt w innym położeniu. Przy dłuższym czasie otwarcia migawki kolejne pozycje mogą zostać zapisane na jednym zdjęciu.

Pojedynczy błysk rejestruje jeden moment ruchu. Stroboskop wykonuje wiele błysków w krótkich odstępach czasu, dzięki czemu pokazuje kilka etapów ruchu.

Światło ciągłe świeci bez przerw, więc przy dłuższym czasie ekspozycji poruszający się obiekt zwykle tworzy smugę lub rozmycie. Nie oddziela wyraźnie kolejnych etapów ruchu.

Migawka musi być otwarta na tyle długo, aby zarejestrować kilka kolejnych błysków. Zbyt krótki czas może uchwycić tylko jeden błysk lub fragment ruchu.

Stosuje się je do analizy ruchu, fotografii sportowej, eksperymentów fizycznych, fotografowania obiektów w szybkim ruchu oraz efektów kreatywnych pokazujących sekwencję ruchu.

Nadmierne światło zastane może powodować rozmycie obiektu między błyskami. Ciemniejsze otoczenie sprawia, że widoczne są głównie momenty oświetlone przez błyski stroboskopu.

Obiekt jest fotografowany z niskiego punktu widzenia, a aparat jest skierowany ku górze. Elementy pionowe często zbiegają się ku górze, a obiekt wydaje się wyższy i bardziej monumentalny.

Perspektywa żabia pokazuje obiekt od dołu, natomiast perspektywa z lotu ptaka pokazuje scenę z góry. Dają przeciwne wrażenia przestrzenne.

Aparat znajduje się blisko podstawy budynku i jest skierowany ku górze, co wzmacnia zbieżność linii pionowych. To powoduje wrażenie dużej wysokości i monumentalności.

To zjawisko, w którym pionowe krawędzie budynku na zdjęciu zbiegają się ku górze lub ku dołowi. Pojawia się często przy pochylaniu aparatu podczas fotografowania wysokich obiektów.

Gdy fotograf chce podkreślić wysokość, siłę, dominację lub monumentalność obiektu. Sprawdza się szczególnie przy fotografowaniu architektury, pomników i dynamicznych portretów.

Nie. Może być świadomym środkiem wyrazu, jeśli fotograf chce uzyskać efekt potęgi lub dynamiki. Błędem staje się wtedy, gdy zniekształcenie nie było zamierzone.

Softbox rozprasza i zmiękcza światło, dając łagodniejsze cienie oraz równomierne oświetlenie. Jest często używany w portretach i fotografii produktowej.

Strumiennica skupia światło w wąską wiązkę, a softbox je rozprasza. Strumiennica daje bardziej kontrastowy i punktowy efekt.

Parasol służy do rozpraszania lub odbijania światła, zwiększając powierzchnię źródła światła. Dzięki temu światło staje się bardziej miękkie.

Plaster miodu, czyli grid, przede wszystkim ogranicza rozchodzenie się światła na boki i zawęża wiązkę. Nie jest typowym modyfikatorem rozpraszającym.

Stosuje się je, gdy fotograf chce precyzyjnie oświetlić konkretny fragment sceny. Pomagają budować kontrast, separację i akcent świetlny.

Modyfikatory rozpraszające zwykle zwiększają powierzchnię świecenia lub mają materiał dyfuzyjny, np. softbox, parasol dyfuzyjny albo dyfuzor. Ich celem jest zmiękczenie cieni.

Filtr przepuszcza głównie światło swojej barwy, przez co ta barwa na zdjęciu czarno-białym staje się jaśniejsza. Inne barwy, szczególnie dopełniające, są przyciemniane.

Ponieważ przepuszcza przede wszystkim światło niebieskie. Materiał światłoczuły lub matryca otrzymuje z tych obszarów więcej światła, więc zostają odwzorowane jaśniej.

Najczęściej stosuje się filtr czerwony lub pomarańczowy. Pochłaniają one znaczną część światła niebieskiego, przez co niebo staje się ciemniejsze.

Filtr zielony rozjaśnia zieleń, dlatego jest przydatny w fotografii krajobrazowej, np. do lepszego oddania roślinności. Może też pomagać w różnicowaniu tonów skóry w portrecie.

Nie zmienia zdjęcia na kolorowe. Wpływa tylko na jasność poszczególnych barw po ich zamianie na odcienie szarości.

Filtr rozjaśnia barwy podobne do swojej barwy i przyciemnia barwy, które przepuszcza słabiej. Dlatego wybór filtra zależy od tego, które kolory mają być jaśniejsze lub ciemniejsze.