Pytania pomocnicze - AUD.02

Podniesienie ISO ze 100 do 200 zwiększa czułość o 1 EV, a skrócenie czasu z 1/125 s do 1/250 s zmniejsza ilość światła o 1 EV. Zmiany wzajemnie się znoszą.

Jedna działka EV oznacza dwukrotną zmianę ilości światła: podwojenie albo zmniejszenie o połowę. Dotyczy to ISO, czasu migawki i przysłony.

Zwiększenie ISO rozjaśnia zdjęcie, ponieważ matryca lub film reaguje silniej na światło. Zmniejszenie ISO przyciemnia ekspozycję, ale zwykle poprawia jakość obrazu przez mniejsze szumy.

Dłuższy czas otwarcia migawki wpuszcza więcej światła, a krótszy mniej. Na przykład 1/60 s daje dwa razy więcej światła niż 1/125 s.

Czas 1/60 s jest około dwa razy dłuższy niż 1/125 s, więc wpuszcza o 1 EV więcej światła. ISO i przysłona nie zostały zmienione, więc zdjęcie byłoby jaśniejsze.

Trzeba policzyć, czy zmiany parametrów sumują się do zera EV. Jeśli jeden parametr rozjaśnia o 1 EV, inny musi przyciemniać o 1 EV.

Tak. Na przykład otwarcie przysłony o 1 EV można zrównoważyć skróceniem czasu migawki o 1 EV, zachowując tę samą jasność zdjęcia.

Oznacza takie zgranie momentu błysku z pracą migawki, aby światło lampy oświetliło cały kadr. Migawka musi być w odpowiednim momencie całkowicie otwarta.

Jest to bezpieczny czas synchronizacji dla wielu zestawów aparat–lampa. Minimalizuje ryzyko pojawienia się ciemnego pasa od migawki.

Jeśli aparat nie obsługuje synchronizacji z tak krótkim czasem, część zdjęcia może być niedoświetlona lub czarna. Wynika to z zasłonięcia fragmentu kadru przez kurtynę migawki.

Nie. Czas synchronizacji to czas migawki ustawiony w aparacie, a czas trwania błysku to długość impulsu światła emitowanego przez lampę.

Przy świetle błyskowym czas migawki wpływa głównie na ilość światła zastanego. Ekspozycję od błysku reguluje się przede wszystkim mocą lampy, przysłoną i czułością ISO.

Tak, dłuższe czasy, np. 1/60 s lub 1/30 s, zwykle synchronizują się z błyskiem. Trzeba jednak uważać na poruszenie zdjęcia i większy udział światła zastanego.

Przysłona to mechanizm w obiektywie regulujący wielkość otworu, przez który przechodzi światło. Wpływa na ilość światła docierającego do matrycy lub filmu.

Przysłona jest zainstalowana w obiektywie, a nie w korpusie aparatu, układzie pentagonalnym ani lampie błyskowej.

Wartość f określa względną wielkość otworu przysłony. Mniejsza liczba, np. f/2.8, oznacza większy otwór i więcej światła, a większa liczba, np. f/16, oznacza mniejszy otwór i mniej światła.

Duży otwór przysłony, np. f/1.8, daje małą głębię ostrości i mocno rozmyte tło. Mały otwór, np. f/11, zwiększa głębię ostrości.

Otwieranie przysłony zwiększa ilość światła i rozjaśnia zdjęcie, a przymykanie przysłony zmniejsza ilość światła i przyciemnia zdjęcie. Jest jednym z trzech podstawowych parametrów ekspozycji obok czasu migawki i ISO.

Przysłona reguluje wielkość otworu w obiektywie, a migawka określa czas naświetlania. Oba elementy wpływają na ekspozycję, ale działają w inny sposób.

To wyodrębniony fragment budynku lub jego dekoracji, np. ornament, kolumna, gzyms, okno, balustrada albo rzeźbiony element elewacji.

Detal pokazuje tylko fragment obiektu i skupia uwagę na jednym elemencie. Zdjęcie całego budynku prezentuje bryłę, fasadę lub większą część architektury.

Najczęściej są to ornamenty, portale, kolumny, kapitele, gzymsy, okna, drzwi, klamki, balustrady, rzeźby i fragmenty elewacji.

Światło boczne podkreśla fakturę, wypukłości i relief elementu. Dzięki temu detal jest bardziej czytelny i przestrzenny.

Najlepsze jest kadrowanie zbliżeniowe, które eliminuje zbędne otoczenie i prowadzi wzrok do głównego elementu.

Zwykle nie, jeśli pokazuje całą fasadę lub dużą część budynku. Detalem byłby np. fragment portalu, rzeźby, kolumny albo dekoracji na tej fasadzie.

Obiektyw standardowy ma ogniskową zbliżoną do przekątnej rejestrowanego obrazu. Im większy format klatki lub matrycy, tym dłuższa ogniskowa daje podobny kąt widzenia.

Dla formatu małoobrazkowego 24 × 36 mm za standardową uznaje się ogniskową około 50 mm.

W ujęciu egzaminacyjnym za standardową ogniskową obiektywu do aparatu średnioformatowego przyjmuje się 80 mm.

Obiektyw standardowy daje kąt widzenia zbliżony do naturalnego. Obiektyw szerokokątny ma krótszą ogniskową i obejmuje szerszy fragment sceny.

Teleobiektyw ma dłuższą ogniskową niż obiektyw standardowy, daje węższy kąt widzenia i silniej przybliża odległe obiekty.

Ogniskowa 50 mm jest standardowa dla formatu małoobrazkowego. W średnim formacie, ze względu na większy rozmiar obrazu, 50 mm działa raczej jak obiektyw szerokokątny.

Kąt widzenia określa, jak szeroki fragment sceny zostanie zarejestrowany na zdjęciu. Zależy od ogniskowej obiektywu i wielkości formatu obrazu.

Pentapryzmat odwraca i kieruje obraz z matówki do wizjera optycznego. Dzięki niemu fotograf widzi obraz prosty, a nie odwrócony.

Pentapryzmat znajduje się wewnątrz korpusu, nad lustrem i matówką. Obiektyw odpowiada za rzutowanie obrazu, a pentapryzmat tylko umożliwia jego obserwację w wizjerze.

Światło przechodzi przez obiektyw, odbija się od lustra, trafia na matówkę, następnie do pentapryzmatu i dalej do wizjera. To pozwala obserwować kadr przed wykonaniem zdjęcia.

Matówka jest powierzchnią, na której powstaje obraz obserwowany w wizjerze. Pentapryzmat zmienia kierunek i orientację tego obrazu, aby był wygodny do oglądania.

Nie. Pentapryzmat służy do obserwacji kadru w wizjerze optycznym. Podczas wykonywania zdjęcia lustro unosi się, a światło trafia na materiał światłoczuły lub matrycę.

Pentapryzmat kojarzy się przede wszystkim z aparatem lustrzanym, zwłaszcza jednoobiektywową lustrzanką małoobrazkową lub cyfrową.

Oznacza liczbę elementów światłoczułych, które rejestrują obraz. Jest bezpośrednio związana z rozdzielczością matrycy.

Ponieważ matryce mają zwykle miliony pikseli. Megapiksel to około milion punktów obrazu.

Nie zawsze. Większa liczba megapikseli zwiększa szczegółowość, ale jakość zdjęcia zależy też od obiektywu, wielkości matrycy, szumów i oświetlenia.

Rozdzielczość określa liczbę pikseli rejestrujących obraz. Czułość ISO dotyczy wzmocnienia sygnału z matrycy i wpływa na jasność oraz poziom szumów.

Należy pomnożyć liczbę pikseli w poziomie przez liczbę pikseli w pionie. Na przykład 6000 × 4000 daje 24 miliony pikseli, czyli 24 Mpix.

Umożliwia wykonywanie większych wydruków, zachowanie większej ilości szczegółów oraz kadrowanie zdjęcia z mniejszą utratą jakości.

Oznacza tryb priorytetu przysłony. Fotograf ustawia przysłonę, a aparat automatycznie dobiera czas otwarcia migawki.

Ponieważ wartość przysłony bezpośrednio wpływa na głębię ostrości. Duży otwór przysłony daje małą głębię, a mały otwór zwiększa zakres ostrości.

W trybie A/Av fotograf ustawia przysłonę, a aparat dobiera czas. W trybie T/Tv fotograf ustawia czas migawki, a aparat dobiera przysłonę.

Tryb M to tryb manualny. Fotograf samodzielnie ustawia zarówno przysłonę, jak i czas otwarcia migawki, a często także ISO.

Tryb P to tryb programowy. Aparat dobiera kombinację czasu i przysłony, ale fotograf może zwykle korygować niektóre ustawienia, np. ISO lub kompensację ekspozycji.

Im większy otwór przysłony, czyli mniejsza liczba f, tym więcej światła trafia na matrycę. Im mniejszy otwór przysłony, czyli większa liczba f, tym zdjęcie będzie ciemniejsze przy tych samych pozostałych ustawieniach.

Warto go użyć, gdy najważniejsza jest kontrola głębi ostrości, np. w portrecie, krajobrazie, makrofotografii lub fotografii produktowej.

Obiektyw standardowy to obiektyw o ogniskowej zbliżonej do przekątnej kadru. Dla formatu małoobrazkowego 24 × 36 mm jest to zwykle około 50 mm.

Przyjmuje się, że obiektyw standardowy w formacie małoobrazkowym ma pole widzenia około 47°. Jest to wartość zbliżona do naturalnego sposobu postrzegania perspektywy przez człowieka.

Kąt widzenia zależy od ogniskowej obiektywu oraz formatu materiału światłoczułego lub matrycy. Ta sama ogniskowa może dawać inny kąt widzenia na różnych formatach obrazu.

Ponieważ jego ogniskowa jest zbliżona do przekątnej klatki małoobrazkowej, która wynosi około 43 mm. W praktyce fotograficznej przyjęło się, że standardem jest ogniskowa około 50 mm.

Im krótsza ogniskowa, tym szersze pole widzenia. Obiektywy szerokokątne obejmują większy fragment sceny niż obiektywy standardowe.

Im dłuższa ogniskowa, tym węższe pole widzenia. Teleobiektywy pokazują mniejszy fragment sceny, ale dają większe powiększenie odległych obiektów.

Oznacza to, że obiektyw pozwala zmieniać długość ogniskowej w określonym zakresie, np. od 24 mm do 70 mm. Dzięki temu można zmieniać kadr bez wymiany obiektywu.

Obiektyw zmiennoogniskowy ma regulowaną ogniskową, np. 18–55 mm. Obiektyw stałoogniskowy ma jedną ogniskową, np. 50 mm, i nie pozwala na zoom optyczny.

Im krótsza ogniskowa, tym szerszy kąt widzenia. Im dłuższa ogniskowa, tym węższy kąt widzenia i większe pozorne przybliżenie obiektu.

Pozwala szybko zmieniać kadr bez konieczności podchodzenia do obiektu lub wymiany obiektywu. Jest praktyczny szczególnie w reportażu, fotografii ślubnej, podróżniczej i sportowej.

Nie. Regulacja ogniskowej dotyczy zmiany zakresu widzenia obiektywu, natomiast przesunięcie osi optycznej jest funkcją specjalistycznych obiektywów shift, używanych np. do korekcji perspektywy.

Nie zawsze. Obiektywy stałoogniskowe często są jaśniejsze i mogą dawać bardzo wysoką jakość obrazu, ale obiektywy zmiennoogniskowe oferują większą uniwersalność.