Pytania pomocnicze - AUD.02

Biel ma bardzo wysoką jasność, a czerwone jabłko jest od niej wyraźnie ciemniejsze. Dzięki temu powstaje silny kontrast jasnościowy między obiektem a tłem.

Kontrast jasnościowy dotyczy różnicy między jasnym i ciemnym obszarem. Kontrast barwny wynika z różnicy kolorów, np. czerwieni i zieleni.

Tak, jeśli celem byłby silny kontrast barwny. Nie jest jednak najlepsze, gdy pytanie dotyczy maksymalnej różnicy jasności.

Tło o odmiennej jasności lub barwie pomaga oddzielić obiekt od otoczenia. Zbyt podobne tło może sprawić, że obiekt będzie mniej widoczny.

Białe tło stosuje się, gdy potrzebny jest czysty, neutralny wygląd zdjęcia oraz dobre oddzielenie produktu od otoczenia. Jest częste w fotografii katalogowej i reklamowej.

Kompozycję ukośną rozpoznaje się po dominujących liniach biegnących pod kątem, np. po przekątnej kadru. Takie linie mogą tworzyć drogi, poręcze, rury, krawędzie budynków lub układ obiektów.

Linie ukośne prowadzą wzrok przez kadr i wprowadzają wrażenie ruchu, głębi lub napięcia. Są mniej statyczne niż linie poziome i pionowe.

Kompozycja ukośna opiera się na kierunkach skośnych i liniach diagonalnych. Trójpodział polega na podziale kadru na dziewięć równych pól za pomocą dwóch linii pionowych i dwóch poziomych.

Mogą to być krawędzie architektury, drogi, schody, rury, taśmy produkcyjne, cienie, linie perspektywiczne lub ustawienie kilku obiektów w skośnym rytmie.

W praktyce oba określenia odnoszą się do kompozycji opartej na liniach skośnych. Słowo „diagonalny” oznacza przekątny lub ukośny, choć w testach należy kierować się terminologią przyjętą w danym pytaniu.

Warto ją stosować, gdy chce się podkreślić ruch, przestrzeń, głębię lub kierunek prowadzenia wzroku. Sprawdza się szczególnie w fotografii architektury, przemysłowej, ulicznej i reportażowej.

Linie prowadzące kierują uwagę widza do głównego motywu zdjęcia. Mogą też porządkować kadr i wzmacniać wrażenie perspektywy.

Odległość przedmiotowa to odległość fotografowanego obiektu od obiektywu. W zadaniach optycznych często oznacza się ją symbolem x.

Dla soczewki skupiającej przedmiot ustawiony w odległości 2f daje obraz również w odległości 2f po drugiej stronie soczewki. Powiększenie liniowe wynosi wtedy 1, więc obraz ma tę samą wielkość.

Obraz jest rzeczywisty, gdy promienie świetlne po przejściu przez obiektyw rzeczywiście przecinają się po jego drugiej stronie. Taki obraz można zarejestrować na matrycy lub materiale światłoczułym.

Powstaje obraz rzeczywisty, odwrócony i pomniejszony. Jest to typowa sytuacja przy fotografowaniu obiektów znajdujących się daleko od aparatu.

Powstaje obraz rzeczywisty, odwrócony i powiększony. Taki przypadek jest charakterystyczny dla fotografowania z bliska.

Gdy przedmiot znajduje się w ognisku soczewki, promienie po przejściu przez soczewkę biegną równolegle. Nie powstaje wtedy rzeczywisty obraz na matrycy w skończonej odległości.

Obraz odwrócony ma zamienioną górę z dołem oraz lewą stronę z prawą względem przedmiotu. Jest to normalny efekt działania soczewki skupiającej w aparacie fotograficznym.

Należy pomnożyć każdy wymiar wydruku w calach przez wymaganą rozdzielczość w ppi/dpi. Następnie mnoży się otrzymaną szerokość i wysokość w pikselach.

Wymiary pliku powinny wynosić 3000 × 15000 pikseli. Iloczyn daje 45 000 000 pikseli, czyli około 45 megapikseli.

30 Mpx to za mało, aby uzyskać wymagane 45 Mpx bez interpolacji. 50 Mpx jest najbliższą większą wartością spośród podanych odpowiedzi.

PPI określa liczbę pikseli obrazu przypadającą na cal wydruku, a DPI liczbę punktów drukarki na cal. W zadaniach egzaminacyjnych dotyczących zdjęć do druku termin dpi bywa używany potocznie w znaczeniu ppi.

Oznacza, że plik zdjęcia musi mieć wystarczającą liczbę rzeczywistych pikseli. Nie wolno zakładać sztucznego powiększania obrazu w programie graficznym.

Liczbę pikseli należy podzielić przez 1 000 000. Na przykład 45 000 000 pikseli to 45 Mpx.

Nie zawsze. Megapiksele określają maksymalny rozmiar obrazu, ale na jakość wpływają także ostrość, jakość obiektywu, szumy, obróbka i technologia druku.

Kompozycję otwartą rozpoznaje się po tym, że scena sprawia wrażenie fragmentu większej całości. Elementy obrazu mogą być ucięte przez krawędzie kadru lub prowadzić wzrok poza zdjęcie.

Kompozycja otwarta sugeruje ciąg dalszy poza kadrem, natomiast zamknięta zawiera wszystkie istotne elementy w obrębie zdjęcia. Zamknięta daje wrażenie pełnej, skończonej całości.

Krajobraz zwykle przedstawia fragment większej przestrzeni, np. pasma gór, lasu lub pola. Odbiorca domyśla się, że widok trwa dalej poza granicami kadru.

Nie musi. Kompozycja może mieć pewne cechy symetrii, ale jeśli scena wyraźnie wykracza poza kadr, nadal może być kompozycją otwartą.

Krawędzie kadru nie zamykają całkowicie sceny, lecz często przecinają obiekty lub linie. Dzięki temu widz ma wrażenie, że obraz jest tylko fragmentem większej rzeczywistości.

Często stosuje się ją w fotografii krajobrazowej, ulicznej, reportażowej i dokumentalnej. Pomaga pokazać naturalność sceny, ruch oraz przestrzeń poza kadrem.

PPI oznacza pixels per inch, czyli liczbę pikseli przypadających na jeden cal obrazu. Parametr ten opisuje gęstość pikseli obrazu.

72 ppi to tradycyjna wartość rozdzielczości ekranowej stosowana dla obrazów wyświetlanych na monitorze. W egzaminach często odróżnia się ją od 300 ppi przeznaczonych do druku.

Dla druku wysokiej jakości najczęściej stosuje się 300 ppi. Zapewnia to odpowiednią szczegółowość obrazu na papierze.

Nie. Liczba pikseli określa wymiary obrazu, np. 1920 × 1080 px, a PPI określa ich zagęszczenie na cal przy wyświetlaniu lub drukowaniu.

Przy grafice ekranowej ważniejsze są wymiary w pikselach, np. dopasowanie obrazu do rozdzielczości slajdu lub monitora. PPI ma większe znaczenie przy przygotowaniu obrazu do druku.

300 ppi zwiększa wymagania dotyczące rozmiaru pliku i jest przeznaczone głównie do druku. Na ekranie monitor wyświetla obraz w pikselach, więc tak wysoka wartość PPI zwykle nie daje praktycznej korzyści.

Oznacza, że obraz obiektu na negatywie lub matrycy jest pięć razy większy niż obiekt w rzeczywistości. Jest to bardzo duże powiększenie, typowe dla makrofotografii.

Pierścienie pośrednie odsuwają obiektyw od płaszczyzny filmu lub matrycy. Dzięki temu obiektyw może ostrzyć z mniejszej odległości, a obraz obiektu staje się większy.

Pierścień pośredni nie ma soczewek i zwiększa skalę odwzorowania przez odsunięcie obiektywu od aparatu. Nasadka multiplikująca zawiera układ optyczny i zwiększa efektywną ogniskową obiektywu.

Obiektyw standardowy z pierścieniem pośrednim pozwala skutecznie uzyskać duże powiększenie przy fotografowaniu z bliska. Obiektyw długoogniskowy kojarzy się raczej z fotografowaniem odległych obiektów.

Im większa skala odwzorowania, tym mniejsza głębia ostrości. Przy skali 5:1 ostrość obejmuje bardzo cienką warstwę obiektu.

Najczęstsze problemy to mała głębia ostrości, trudne ustawianie ostrości, spadek ilości światła i duża wrażliwość na drgania aparatu. Zwykle potrzebny jest statyw i precyzyjne oświetlenie.

Stosuje się ją do fotografowania bardzo małych obiektów i detali, np. owadów, struktur roślin, elementów technicznych, faktur materiałów lub drobnych przedmiotów.

Oznacza, że po założeniu filtra trzeba zwiększyć ekspozycję dwukrotnie. W praktyce jest to korekta o 1 EV, np. wydłużenie czasu z 1/125 s do 1/60 s.

Filtr pochłania część światła, więc mniej światła dociera do matrycy lub filmu. Aby zdjęcie nie było niedoświetlone, trzeba zwiększyć ilość światła rejestrowanego przez aparat.

Można wydłużyć czas naświetlania dwukrotnie, otworzyć przysłonę o jedną działkę albo zwiększyć ISO dwukrotnie. Każda z tych zmian daje wzrost ekspozycji o 1 EV.

Czas 1/60 s jest około dwa razy dłuższy niż 1/125 s, więc do aparatu dociera dwa razy więcej światła. To kompensuje stratę światła spowodowaną filtrem o współczynniku krotności 2.

Tak, można byłoby otworzyć przysłonę z f/11 do f/8, co również zwiększa ekspozycję o 1 EV. W odpowiedziach takiej poprawnej pary z zachowaniem czasu 1/125 s jednak nie podano.

Przysłona f/16 wpuszcza mniej światła niż f/11, więc dodatkowo zmniejszyłaby ekspozycję. Po założeniu filtra należy ekspozycję zwiększyć, a nie zmniejszyć.

Otworzenie przysłony do f/8 zwiększyłoby ilość światła, ale mogłoby nieco zmniejszyć głębię ostrości. W fotografii krajobrazowej często zachowuje się bardziej domkniętą przysłonę, np. f/11.

Przysłona f/4 wpuszcza więcej światła niż f/8. Jeśli czas pozostaje taki sam, trzeba zmniejszyć czułość ISO, aby zdjęcie nie było prześwietlone.

Zmiana z f/8 na f/5,6 to +1 EV, a z f/5,6 na f/4 to kolejne +1 EV. Razem matryca otrzymuje 4 razy więcej światła, czyli +2 EV.

Czułość należy zmniejszyć 4 razy. ISO 400 podzielone przez 4 daje ISO 100.

Typowa skala pełnych stopni to m.in. ISO 50, 100, 200, 400, 800, 1600. Każdy kolejny stopień oznacza dwukrotną zmianę czułości.

To dwa sposoby zapisu czułości: ISO arytmetyczne i skala DIN w stopniach. ISO 100 odpowiada 21° DIN, ISO 200 odpowiada 24° DIN, a ISO 400 odpowiada 27° DIN.

Zdjęcie byłoby prześwietlone o 2 EV, ponieważ przy tym samym czasie naświetlania do matrycy dotarłoby czterokrotnie więcej światła.

Ekwiwalentna ekspozycja polega na zmianie jednego parametru ekspozycji i skompensowaniu tej zmiany innym parametrem. Dzięki temu zdjęcie zachowuje tę samą jasność.

Oznacza błonę zwojową, czyli film fotograficzny nawinięty na szpulę. Jest ona stosowana głównie w aparatach średnioformatowych.

Film 120 jest nawinięty na szpulę i używany w średnim formacie. Film 135 znajduje się w kasecie i daje standardową klatkę 24 × 36 mm.

Ponieważ pozwala uzyskać większe klatki niż format małoobrazkowy, np. 6 × 6 cm lub 6 × 7 cm. Takie formaty są typowe dla aparatów średnioformatowych.

Najczęściej spotykane formaty to 6 × 4,5 cm, 6 × 6 cm, 6 × 7 cm i 6 × 9 cm. Dokładny format zależy od aparatu.

Nie. Typ 120 dotyczy błony zwojowej, a nie papieru stałogradacyjnego ani wielogradacyjnego.

Warto skojarzyć: 120 = film zwojowy = średni format. Film małoobrazkowy to zwykle typ 135.