Pytania pomocnicze - AUD.02

Światło rozproszone równomiernie oświetla powierzchnię, zmniejsza ostre cienie i ogranicza refleksy. Dzięki temu kolory i szczegóły oryginału są wierniej odwzorowane.

Oznacza to, że film jest zrównoważony barwnie do oświetlenia o temperaturze około 5500 K. Przy takim świetle daje najbardziej naturalne odwzorowanie kolorów.

Standardowo przyjmuje się około 5500 K. Jest to typowa wartość dla światła dziennego i lamp błyskowych.

Światło 3200 K jest cieplejsze i odpowiada raczej oświetleniu żarowemu. Na filmie do światła dziennego może spowodować pomarańczową dominantę barwną.

Światło skierowane daje wyraźne cienie i może powodować silne odbicia. Światło rozproszone jest miękkie, bardziej równomierne i lepsze do reprodukcji płaskich oryginałów.

Mogą pojawić się jaśniejsze i ciemniejsze fragmenty obrazu, refleksy, utrata szczegółów oraz błędne odwzorowanie barw. Reprodukcja powinna być oświetlona równomiernie na całej powierzchni.

Materiał barwny reaguje na skład widmowy światła. Nieodpowiednia temperatura barwowa powoduje dominantę barwną i zafałszowanie kolorów.

Czarna blenda pochłania światło i ogranicza jego odbicie w stronę obiektu. Przez to cienie stają się ciemniejsze, a różnica między światłami i cieniami większa.

Biała blenda odbija światło i łagodnie rozjaśnia cienie. Czarna blenda pochłania światło, pogłębia cienie i zwiększa kontrast.

Warto jej użyć przy fotografowaniu przedmiotów błyszczących, lakierowanych, metalowych lub szklanych, gdy trzeba ograniczyć niekontrolowane odbicia i lepiej wymodelować kształt.

Ujemne wypełnienie polega na zabraniu światła ze strony cieniowej, najczęściej za pomocą czarnej blendy lub czarnego ekranu. Efektem są głębsze cienie i większa plastyka obrazu.

Srebrna blenda silnie odbija światło i rozjaśnia scenę, często zwiększając połysk. Czarna blenda działa odwrotnie: ogranicza odbicia i przyciemnia cienie.

Wiele przedmiotów ma powierzchnie błyszczące lub półmatowe, które odbijają lampy, ściany i elementy studia. Niekontrolowane refleksy mogą odwracać uwagę od kształtu i faktury obiektu.

Metoda subtraktywna polega na korygowaniu barwy światła za pomocą filtrów odejmujących określone składowe barwne. Stosuje się głównie filtry żółty, purpurowy i niebieskozielony.

Dominanta barwna to niepożądane zabarwienie całej odbitki lub jej dużej części jedną barwą, np. purpurową, żółtą albo zieloną. Powoduje, że kolory nie wyglądają naturalnie.

W praktyce korekcji metodą subtraktywną zwiększa się filtrację odpowiadającą barwie dominanty. Dlatego purpurową dominantę koryguje się filtrem purpurowym.

Podstawowe filtry to żółty, purpurowy i niebieskozielony, czyli składowe systemu CMY. Pozwalają one regulować balans barwny podczas wykonywania odbitki.

Najważniejsze pary to: żółty i niebieski, purpurowy i zielony oraz niebieskozielony i czerwony. Znajomość tych par pomaga przewidywać efekt zmian filtracji.

Korekcja filtracją zmienia balans barwny odbitki, czyli proporcje barw. Korekcja ekspozycji wpływa głównie na jasność i gęstość odbitki.

Oznacza, że obraz na odbitce ma taki sam rozmiar jak obraz na negatywie. Negatyw 9 × 13 cm daje kopię 9 × 13 cm.

Ponieważ negatyw styka się bezpośrednio z papierem światłoczułym, więc obraz nie jest powiększany ani pomniejszany. Skala odwzorowania pozostaje równa 1:1.

Kopiarka stykowa wykonuje kopię przez bezpośredni kontakt negatywu z papierem. Powiększalnik rzutuje obraz przez obiektyw i pozwala zmieniać rozmiar odbitki.

To odbitka wykonana na materiale halogenosrebrowym, w której obraz powstaje z metalicznego srebra. Jest pozytywowa, ponieważ jasności obrazu są zgodne z fotografowaną sceną.

Skaner służy do cyfrowego odwzorowania negatywu lub odbitki, a nie do wykonania srebrnej odbitki fotograficznej na papierze światłoczułym.

Negatyw zawiera odwrócone tonalnie informacje o obrazie. Podczas naświetlania papieru fotograficznego pozwala uzyskać pozytyw, czyli obraz o prawidłowym układzie jasności.

Polega na dodawaniu do siebie świateł barwnych. Podstawowe barwy tej metody to czerwony, zielony i niebieski, czyli RGB.

Stosuje się filtry w barwach czerwonej, zielonej i niebieskiej. Są to barwy podstawowe światła w systemie RGB.

Metoda addytywna opiera się na dodawaniu świateł RGB, a metoda subtraktywna na odejmowaniu części widma przez barwniki lub filtry CMY. Addytywnie suma RGB daje biel, subtraktywnie suma idealnych barwników CMY dąży do czerni.

Ponieważ pełne połączenie trzech podstawowych składowych światła pobudza receptory wzroku w sposób odbierany jako światło białe. Jest to zasada działania modelu RGB.

Czerwone i zielone światło daje żółte, zielone i niebieskie daje cyjan, a czerwone i niebieskie daje magentę. Są to barwy dopełniające dla systemu RGB.

Purpurowy, żółty i niebieskozielony to zestaw charakterystyczny dla metody subtraktywnej, czyli CMY. W metodzie addytywnej używa się czerwieni, zieleni i błękitu.

W monitorach, projektorach, ekranach, skanerach oraz urządzeniach pracujących ze światłem RGB. Barwa powstaje tam przez emisję lub kontrolę składowych czerwonej, zielonej i niebieskiej.

Papier wielokontrastowy reaguje różnie na barwę światła. Filtr purpurowy wzmacnia działanie warstwy dającej twardszy, bardziej kontrastowy obraz.

Filtr żółty zmniejsza kontrast odbitki. Stosuje się go, gdy negatyw jest zbyt kontrastowy i trzeba uzyskać łagodniejsze przejścia tonalne.

Odbitka ma większą różnicę między jasnymi i ciemnymi partiami obrazu. Cienie są głębsze, światła wyraźniejsze, a przejścia tonalne mniej łagodne.

Gdy negatyw lub próbna odbitka daje obraz płaski, szary i mało wyrazisty. Wtedy stosuje się filtrację purpurową lub wyższą gradację papieru.

Papier wielokontrastowy pozwala regulować kontrast za pomocą filtrów barwnych. Papier stałogradacyjny ma z góry określony kontrast i nie daje takiej elastyczności.

Powiększalnik rzutuje obraz negatywu na papier fotograficzny. Umożliwia ustawienie kadru, ostrości, skali powiększenia oraz filtracji wpływającej na kontrast.

Światłomierz znajduje się przy fotografowanym obiekcie i mierzy światło docierające do niego. Często jest skierowany w stronę aparatu lub źródła światła.

Pomiar światła padającego mierzy ilość światła docierającego do obiektu. Pomiar światła odbitego mierzy światło odbite od sceny w stronę aparatu lub światłomierza.

Nie zależy od koloru, faktury ani jasności fotografowanego obiektu. Mierzy rzeczywiste oświetlenie sceny, dlatego daje stabilne wyniki.

Błędy mogą wystąpić przy bardzo jasnych lub bardzo ciemnych obiektach, np. śniegu, czarnym ubraniu albo jasnym tle. Aparat może próbować sprowadzić scenę do średniej jasności.

Oznacza pomiar wykonywany bezpośrednio w miejscu obiektu, na który pada światło. Światłomierz nie mierzy wtedy światła odbitego od obiektu.

Kopułka dyfuzyjna rozprasza światło wpadające do światłomierza i pozwala mierzyć światło padające z różnych kierunków. Jest typowa dla pomiaru światła padającego.

Pomiar punktowy światła odbitego wykonuje się zwykle z pozycji aparatu lub światłomierza skierowanego na mały fragment sceny. Na schemacie światłomierz znajduje się przy obiekcie, więc chodzi o światło padające.

Sensytometr służy do kontrolowanego naświetlania próbek materiałów światłoczułych znanymi dawkami światła. Pozwala przygotować próbki do dalszej oceny właściwości fotograficznych.

Sensytometr naświetla próbkę określoną ilością światła. Densytometr mierzy gęstość optyczną próbki już naświetlonej i wywołanej.

To fragment materiału światłoczułego przygotowany do badania jego reakcji na ekspozycję. Po naświetleniu i wywołaniu można analizować jej gęstość optyczną.

Znana dawka światła pozwala porównać reakcję materiału z konkretną ekspozycją. Dzięki temu można ocenić czułość, kontrast i zakres tonalny materiału.

Na gotowym sensytogramie mierzy się gęstość optyczną poszczególnych pól. Pomiar wykonuje się densytometrem.

Obróbka chemiczna ujawnia obraz utajony powstały podczas naświetlania próbki. Dopiero po wywołaniu można ocenić zaczernienie i gęstość optyczną materiału.

Pomiar gęstości optycznej jest zadaniem densytometru. Sensytometr odpowiada za etap ekspozycji, czyli naświetlenie próbki znaną ilością światła.

Papier miękki daje odbitkę o niskim kontraście i łagodnych przejściach tonalnych. Stosuje się go, gdy chce się zmniejszyć kontrast pozytywu.

Papier twardy stosuje się wtedy, gdy negatyw jest mało kontrastowy i trzeba zwiększyć kontrast odbitki. Daje mocniejsze różnice między światłami i cieniami.

Do kontrastowego negatywu dobiera się papier miękki, aby obniżyć kontrast odbitki. Do negatywu płaskiego, mało kontrastowego, dobiera się papier twardy.

Papier normalny daje standardowy kontrast odbitki. Papier miękki obniża kontrast i lepiej pokazuje delikatne przejścia półtonów.

Ponieważ miękka gradacja papieru zmniejsza kontrast obrazu końcowego. Dzięki temu pozytyw ma łagodniejszą skalę tonalną.

To negatyw o prawidłowej gęstości i typowym kontraście, uzyskany przy właściwym czasie i warunkach wywoływania. Nie jest ani przewołany, ani niedowołany.

Zadymianie uaktywnia pozostałe, wcześniej nienaświetlone halogenki srebra, aby mogły zostać wywołane w kolejnym etapie. Jest to charakterystyczne dla procesu odwracalnego, w którym powstaje obraz pozytywowy.

Materiał odwracalny po obróbce daje bezpośrednio pozytyw, czyli slajd. Film negatywowy barwny daje obraz negatywowy, który wymaga kopiowania lub skanowania i odwrócenia tonalnego.

Tworzy ono obraz srebrowy odpowiadający pierwszemu naświetleniu materiału. Ten etap decyduje m.in. o gęstości i kontraście późniejszego obrazu pozytywowego.

Wywoływanie barwne ma utworzyć barwniki w partiach, które po odwróceniu stają się podstawą obrazu pozytywowego. Dlatego musi nastąpić po przygotowaniu pozostałych halogenków srebra do wywołania.

Diapozytyw to pozytywowy obraz fotograficzny wykonany na przezroczystym podłożu, najczęściej filmie. Może być oglądany w projekcji, pod światło lub skanowany.

Opisany ciąg obróbki dotyczy materiału filmowego odwracalnego, a nie papieru. Papier kolorowy i wielogradacyjny nie przechodzą typowego procesu z zadymianiem i wywoływaniem odwracalnym.

Utrwalanie usuwa z materiału niewywołane lub zbędne związki srebra, dzięki czemu obraz staje się trwały i niewrażliwy na dalsze działanie światła.