Pytania pomocnicze - AUD.02

Film ISO 400 ma większą czułość na światło, więc wymaga krótszego czasu naświetlania lub mniejszej ilości światła. W fotografii nocnej ułatwia to uzyskanie poprawnej ekspozycji.

Aparat małoobrazkowy pracuje standardowo na filmie typ 135, dając klatkę 24 × 36 mm. Film typ 120 jest przeznaczony do aparatów średnioformatowych.

Typ 135 to film małoobrazkowy w kasecie, używany w aparatach 35 mm. Typ 120 to błona zwojowa do aparatów średnioformatowych, dająca większy format klatki.

Statyw stabilizuje aparat podczas długich czasów naświetlania. Dzięki temu ogranicza poruszenie zdjęcia i pozwala fotografować przy małej ilości światła.

Lampa błyskowa może doświetlić pierwszy plan lub fotografowany obiekt. Tło nocne często wymaga jednak dłuższego czasu naświetlania, dlatego sama lampa nie zawsze wystarcza.

Czułość ISO 400 pasowałaby do zdjęć nocnych, ale typ 120 nie pasuje do aparatu małoobrazkowego. Aparat małoobrazkowy wymaga filmu typ 135.

Typ 135 pasuje do aparatu małoobrazkowego, ale ISO 100 ma niską czułość. W nocy wymagałoby znacznie dłuższych czasów naświetlania lub silniejszego doświetlenia.

Niebo zwykle odbija lub emituje znacznie więcej światła niż ziemia. Matryca aparatu ma ograniczoną rozpiętość tonalną, więc trudno jednocześnie zachować szczegóły w jasnym niebie i ciemnym dole kadru.

Zwykły filtr szary przyciemnia cały kadr równomiernie. Filtr połówkowy szary przyciemnia tylko część kadru, najczęściej niebo.

Gdy linia horyzontu jest nieregularna, na przykład przy górach, drzewach lub zabudowie. Miękkie przejście sprawia, że przyciemnienie wygląda bardziej naturalnie.

Przy prostym, wyraźnym horyzoncie, na przykład nad morzem lub płaskim krajobrazem. Twarda granica pozwala precyzyjnie przyciemnić jasne niebo.

Filtr polaryzacyjny redukuje odbicia i może zwiększać nasycenie barw oraz przyciemniać niebo. Nie służy jednak bezpośrednio do wyrównywania jasności między górną i dolną częścią kadru.

Przyciemnioną część filtra ustawia się na jaśniejszy obszar, zwykle niebo. Granica przejścia powinna pokrywać się mniej więcej z linią horyzontu.

HDR polega na wykonaniu kilku zdjęć o różnej ekspozycji i połączeniu ich w jeden obraz. Pozwala zachować szczegóły zarówno w jasnych, jak i ciemnych partiach kadru.

Polega na fotografowaniu budynku od przodu, czyli z jego frontowej części. Aparat jest ustawiony możliwie prostopadle do fasady.

W kompozycji frontalnej głównym tematem jest front budynku, a w ujęciu bocznym widoczna jest przede wszystkim jego boczna elewacja. Ujęcie boczne częściej podkreśla głębię i bryłę obiektu.

Wiele fasad budynków ma oś symetrii, np. centralne wejście i równomiernie rozmieszczone okna. Fotografowanie od frontu pozwala tę symetrię wyraźnie pokazać.

Aparat należy ustawić na wprost fasady, możliwie równolegle do jej płaszczyzny. Ważne jest także zachowanie poziomu, aby uniknąć przechylenia kadru.

Należy unikać nadmiernej konwergencji linii pionowych, czyli zbiegania się pionowych krawędzi budynku ku górze. Powstaje ona zwykle wtedy, gdy aparat jest mocno pochylony do góry.

Sprawdza się, gdy celem jest pokazanie fasady, wejścia, układu okien, symetrii lub dekoracyjnych elementów frontu budynku.

Światło rozproszone równomiernie oświetla powierzchnię, zmniejsza ostre cienie i ogranicza refleksy. Dzięki temu kolory i szczegóły oryginału są wierniej odwzorowane.

Oznacza to, że film jest zrównoważony barwnie do oświetlenia o temperaturze około 5500 K. Przy takim świetle daje najbardziej naturalne odwzorowanie kolorów.

Standardowo przyjmuje się około 5500 K. Jest to typowa wartość dla światła dziennego i lamp błyskowych.

Światło 3200 K jest cieplejsze i odpowiada raczej oświetleniu żarowemu. Na filmie do światła dziennego może spowodować pomarańczową dominantę barwną.

Światło skierowane daje wyraźne cienie i może powodować silne odbicia. Światło rozproszone jest miękkie, bardziej równomierne i lepsze do reprodukcji płaskich oryginałów.

Mogą pojawić się jaśniejsze i ciemniejsze fragmenty obrazu, refleksy, utrata szczegółów oraz błędne odwzorowanie barw. Reprodukcja powinna być oświetlona równomiernie na całej powierzchni.

Materiał barwny reaguje na skład widmowy światła. Nieodpowiednia temperatura barwowa powoduje dominantę barwną i zafałszowanie kolorów.

Czarna blenda pochłania światło i ogranicza jego odbicie w stronę obiektu. Przez to cienie stają się ciemniejsze, a różnica między światłami i cieniami większa.

Biała blenda odbija światło i łagodnie rozjaśnia cienie. Czarna blenda pochłania światło, pogłębia cienie i zwiększa kontrast.

Warto jej użyć przy fotografowaniu przedmiotów błyszczących, lakierowanych, metalowych lub szklanych, gdy trzeba ograniczyć niekontrolowane odbicia i lepiej wymodelować kształt.

Ujemne wypełnienie polega na zabraniu światła ze strony cieniowej, najczęściej za pomocą czarnej blendy lub czarnego ekranu. Efektem są głębsze cienie i większa plastyka obrazu.

Srebrna blenda silnie odbija światło i rozjaśnia scenę, często zwiększając połysk. Czarna blenda działa odwrotnie: ogranicza odbicia i przyciemnia cienie.

Wiele przedmiotów ma powierzchnie błyszczące lub półmatowe, które odbijają lampy, ściany i elementy studia. Niekontrolowane refleksy mogą odwracać uwagę od kształtu i faktury obiektu.

Metoda subtraktywna polega na korygowaniu barwy światła za pomocą filtrów odejmujących określone składowe barwne. Stosuje się głównie filtry żółty, purpurowy i niebieskozielony.

Dominanta barwna to niepożądane zabarwienie całej odbitki lub jej dużej części jedną barwą, np. purpurową, żółtą albo zieloną. Powoduje, że kolory nie wyglądają naturalnie.

W praktyce korekcji metodą subtraktywną zwiększa się filtrację odpowiadającą barwie dominanty. Dlatego purpurową dominantę koryguje się filtrem purpurowym.

Podstawowe filtry to żółty, purpurowy i niebieskozielony, czyli składowe systemu CMY. Pozwalają one regulować balans barwny podczas wykonywania odbitki.

Najważniejsze pary to: żółty i niebieski, purpurowy i zielony oraz niebieskozielony i czerwony. Znajomość tych par pomaga przewidywać efekt zmian filtracji.

Korekcja filtracją zmienia balans barwny odbitki, czyli proporcje barw. Korekcja ekspozycji wpływa głównie na jasność i gęstość odbitki.

Oznacza, że obraz na odbitce ma taki sam rozmiar jak obraz na negatywie. Negatyw 9 × 13 cm daje kopię 9 × 13 cm.

Ponieważ negatyw styka się bezpośrednio z papierem światłoczułym, więc obraz nie jest powiększany ani pomniejszany. Skala odwzorowania pozostaje równa 1:1.

Kopiarka stykowa wykonuje kopię przez bezpośredni kontakt negatywu z papierem. Powiększalnik rzutuje obraz przez obiektyw i pozwala zmieniać rozmiar odbitki.

To odbitka wykonana na materiale halogenosrebrowym, w której obraz powstaje z metalicznego srebra. Jest pozytywowa, ponieważ jasności obrazu są zgodne z fotografowaną sceną.

Skaner służy do cyfrowego odwzorowania negatywu lub odbitki, a nie do wykonania srebrnej odbitki fotograficznej na papierze światłoczułym.

Negatyw zawiera odwrócone tonalnie informacje o obrazie. Podczas naświetlania papieru fotograficznego pozwala uzyskać pozytyw, czyli obraz o prawidłowym układzie jasności.

Polega na dodawaniu do siebie świateł barwnych. Podstawowe barwy tej metody to czerwony, zielony i niebieski, czyli RGB.

Stosuje się filtry w barwach czerwonej, zielonej i niebieskiej. Są to barwy podstawowe światła w systemie RGB.

Metoda addytywna opiera się na dodawaniu świateł RGB, a metoda subtraktywna na odejmowaniu części widma przez barwniki lub filtry CMY. Addytywnie suma RGB daje biel, subtraktywnie suma idealnych barwników CMY dąży do czerni.

Ponieważ pełne połączenie trzech podstawowych składowych światła pobudza receptory wzroku w sposób odbierany jako światło białe. Jest to zasada działania modelu RGB.

Czerwone i zielone światło daje żółte, zielone i niebieskie daje cyjan, a czerwone i niebieskie daje magentę. Są to barwy dopełniające dla systemu RGB.

Purpurowy, żółty i niebieskozielony to zestaw charakterystyczny dla metody subtraktywnej, czyli CMY. W metodzie addytywnej używa się czerwieni, zieleni i błękitu.

W monitorach, projektorach, ekranach, skanerach oraz urządzeniach pracujących ze światłem RGB. Barwa powstaje tam przez emisję lub kontrolę składowych czerwonej, zielonej i niebieskiej.

Papier wielokontrastowy reaguje różnie na barwę światła. Filtr purpurowy wzmacnia działanie warstwy dającej twardszy, bardziej kontrastowy obraz.

Filtr żółty zmniejsza kontrast odbitki. Stosuje się go, gdy negatyw jest zbyt kontrastowy i trzeba uzyskać łagodniejsze przejścia tonalne.

Odbitka ma większą różnicę między jasnymi i ciemnymi partiami obrazu. Cienie są głębsze, światła wyraźniejsze, a przejścia tonalne mniej łagodne.

Gdy negatyw lub próbna odbitka daje obraz płaski, szary i mało wyrazisty. Wtedy stosuje się filtrację purpurową lub wyższą gradację papieru.

Papier wielokontrastowy pozwala regulować kontrast za pomocą filtrów barwnych. Papier stałogradacyjny ma z góry określony kontrast i nie daje takiej elastyczności.

Powiększalnik rzutuje obraz negatywu na papier fotograficzny. Umożliwia ustawienie kadru, ostrości, skali powiększenia oraz filtracji wpływającej na kontrast.

Światłomierz znajduje się przy fotografowanym obiekcie i mierzy światło docierające do niego. Często jest skierowany w stronę aparatu lub źródła światła.

Pomiar światła padającego mierzy ilość światła docierającego do obiektu. Pomiar światła odbitego mierzy światło odbite od sceny w stronę aparatu lub światłomierza.

Nie zależy od koloru, faktury ani jasności fotografowanego obiektu. Mierzy rzeczywiste oświetlenie sceny, dlatego daje stabilne wyniki.

Błędy mogą wystąpić przy bardzo jasnych lub bardzo ciemnych obiektach, np. śniegu, czarnym ubraniu albo jasnym tle. Aparat może próbować sprowadzić scenę do średniej jasności.

Oznacza pomiar wykonywany bezpośrednio w miejscu obiektu, na który pada światło. Światłomierz nie mierzy wtedy światła odbitego od obiektu.

Kopułka dyfuzyjna rozprasza światło wpadające do światłomierza i pozwala mierzyć światło padające z różnych kierunków. Jest typowa dla pomiaru światła padającego.

Pomiar punktowy światła odbitego wykonuje się zwykle z pozycji aparatu lub światłomierza skierowanego na mały fragment sceny. Na schemacie światłomierz znajduje się przy obiekcie, więc chodzi o światło padające.