Pytania pomocnicze - AUD.02

Przysłona f/4 wpuszcza więcej światła niż f/8. Jeśli czas pozostaje taki sam, trzeba zmniejszyć czułość ISO, aby zdjęcie nie było prześwietlone.

Zmiana z f/8 na f/5,6 to +1 EV, a z f/5,6 na f/4 to kolejne +1 EV. Razem matryca otrzymuje 4 razy więcej światła, czyli +2 EV.

Czułość należy zmniejszyć 4 razy. ISO 400 podzielone przez 4 daje ISO 100.

Typowa skala pełnych stopni to m.in. ISO 50, 100, 200, 400, 800, 1600. Każdy kolejny stopień oznacza dwukrotną zmianę czułości.

To dwa sposoby zapisu czułości: ISO arytmetyczne i skala DIN w stopniach. ISO 100 odpowiada 21° DIN, ISO 200 odpowiada 24° DIN, a ISO 400 odpowiada 27° DIN.

Zdjęcie byłoby prześwietlone o 2 EV, ponieważ przy tym samym czasie naświetlania do matrycy dotarłoby czterokrotnie więcej światła.

Ekwiwalentna ekspozycja polega na zmianie jednego parametru ekspozycji i skompensowaniu tej zmiany innym parametrem. Dzięki temu zdjęcie zachowuje tę samą jasność.

Oznacza błonę zwojową, czyli film fotograficzny nawinięty na szpulę. Jest ona stosowana głównie w aparatach średnioformatowych.

Film 120 jest nawinięty na szpulę i używany w średnim formacie. Film 135 znajduje się w kasecie i daje standardową klatkę 24 × 36 mm.

Ponieważ pozwala uzyskać większe klatki niż format małoobrazkowy, np. 6 × 6 cm lub 6 × 7 cm. Takie formaty są typowe dla aparatów średnioformatowych.

Najczęściej spotykane formaty to 6 × 4,5 cm, 6 × 6 cm, 6 × 7 cm i 6 × 9 cm. Dokładny format zależy od aparatu.

Nie. Typ 120 dotyczy błony zwojowej, a nie papieru stałogradacyjnego ani wielogradacyjnego.

Warto skojarzyć: 120 = film zwojowy = średni format. Film małoobrazkowy to zwykle typ 135.

Głębia bitowa określa, ile bitów informacji przypada na jeden piksel. Im większa głębia, tym więcej kolorów lub odcieni może zawierać obraz.

Ponieważ jeden bit może mieć tylko dwie wartości: 0 lub 1. W praktyce odpowiada to najczęściej czerni i bieli.

Stosuje się wzór 2^n, gdzie n oznacza liczbę bitów na piksel. Na przykład 4 bity dają 2^4, czyli 16 możliwych wartości.

Obraz 1-bitowy zawiera tylko czerń i biel, bez półtonów. Obraz w skali szarości może zawierać wiele poziomów jasności, np. 256 odcieni przy głębi 8 bitów.

Po braku płynnych przejść tonalnych i występowaniu wyłącznie dwóch wartości: czerni i bieli. Krawędzie oraz plamy są bardzo kontrastowe.

Obraz 2-bitowy ma 2^2, czyli 4 możliwe wartości tonalne lub kolorystyczne.

Nie, ponieważ nie zapisuje półcieni ani detali tonalnych. Do fotografii lepiej stosować większą głębię bitową, np. 8 bitów na kanał lub więcej.

Krótka ogniskowa daje szeroki kąt widzenia, więc aparat rejestruje większy fragment sceny. Dlatego taki obiektyw sprawdza się przy krajobrazach, wnętrzach i zdjęciach grupowych.

Obiektyw krótkoogniskowy obejmuje szeroki kadr, a długoogniskowy zawęża pole widzenia i przybliża odległe obiekty. Długoogniskowy jest typowy np. dla sportu, przyrody i portretu z rozmytym tłem.

Nie. Obiektyw portretowy ma zwykle dłuższą ogniskową, np. 50–135 mm, i służy do naturalnego odwzorowania twarzy oraz separacji postaci od tła.

Przy bardzo krótkiej ogniskowej może pojawić się dystorsja i przerysowanie perspektywy. Obiekty blisko aparatu mogą wyglądać nienaturalnie duże.

Warto go użyć, gdy fotograf chce pokazać dużą przestrzeń albo nie może się cofnąć. Typowe zastosowania to wnętrza, architektura, krajobraz i reportaż.

Ogniskowa wpływa na kąt widzenia. Im krótsza ogniskowa, tym szerszy kadr; im dłuższa ogniskowa, tym węższy kadr i większe pozorne przybliżenie.

Obiektywy szerokokątne wymagają fotografowania z małej odległości, co powoduje przerysowanie twarzy. Nos i najbliższe części twarzy mogą wyglądać nienaturalnie duże.

Najczęściej przyjmuje się zakres około 80–135 mm. Popularne ogniskowe portretowe to 85 mm, 100 mm i 135 mm.

Obiektyw standardowy ma ogniskową około 50 mm i daje kąt widzenia zbliżony do naturalnego. Obiektyw portretowy ma dłuższą ogniskową, np. 80–85 mm, co pozwala korzystniej oddać proporcje twarzy.

Im dłuższa ogniskowa, tym węższy kąt widzenia. Dlatego obiektyw 80 mm obejmuje mniejszy fragment sceny niż 50 mm, ale lepiej sprawdza się w klasycznym portrecie.

Pozwala fotografować z wygodnej odległości i ogranicza zniekształcenia perspektywiczne twarzy. Ułatwia też uzyskanie estetycznego rozmycia tła.

Tak, 120 mm może być używane w portrecie, zwłaszcza przy ciaśniejszych kadrach. W pytaniu egzaminacyjnym chodzi jednak o typowy obiektyw portretowy dla małoobrazka, dlatego poprawną odpowiedzią jest 80 mm.

Softbox zwiększa powierzchnię świecącą i przepuszcza światło przez materiał dyfuzyjny. Dzięki temu światło dociera do obiektu z większego obszaru, a cienie stają się łagodniejsze.

Wrota służą do ograniczania i kierowania wiązki światła. Nie są podstawowym narzędziem do równomiernego rozpraszania światła na dużym obiekcie.

Tubus zawęża strumień światła i daje bardziej skupioną wiązkę. Softbox rozprasza światło i powiększa powierzchnię świecącą, dlatego lepiej nadaje się do miękkiego oświetlenia.

Im większy softbox względem obiektu, tym bardziej równomierne i miękkie będzie oświetlenie. Zbyt mały softbox może dać nierówne światło i bardziej widoczne cienie.

Stosuje się je wtedy, gdy zależy nam na łagodnych cieniach, równomiernym oświetleniu i mniejszym kontraście. Jest typowe dla fotografii portretowej, produktowej i reklamowej.

Nie. Reflektor najczęściej kieruje lub odbija światło, ale nie rozprasza go tak skutecznie jak softbox z dyfuzorem.

Światło padające z góry i z boku tworzy wyraźne cienie w zagłębieniach faktury. Dzięki temu słoje, nierówności i relief powierzchni stają się bardziej widoczne.

Oświetlenie przednie spłaszcza obraz, ponieważ ogranicza widoczność cieni. Oświetlenie boczne mocniej pokazuje kształt, fakturę i przestrzenność fotografowanego obiektu.

Najważniejsze są kierunek padania światła oraz jego twardość. Światło boczne lub górno-boczne, szczególnie dość twarde, daje cienie podkreślające strukturę materiału.

Samo światło górne może tworzyć cienie głównie pod obiektem i nie zawsze dobrze pokazuje boczne nierówności powierzchni. Dodanie kierunku bocznego lepiej modeluje fakturę.

Lampę warto ustawić powyżej obiektu i z boku, pod kątem do powierzchni. Im bardziej światło pada skośnie, tym mocniej widoczne są cienie w strukturze drewna.

Nie zawsze. Miękkie światło łagodzi cienie, więc może zmniejszać widoczność faktury; do mocnego podkreślenia struktury lepsze bywa światło bardziej kierunkowe.

Tło może zdominować pomiar i spowodować błędną ekspozycję obiektu. Jasne tło zwykle prowadzi do niedoświetlenia, a ciemne do prześwietlenia głównego motywu.

Pomiar światła odbitego mierzy światło odbite od obiektu w kierunku aparatu. Pomiar światła padającego mierzy ilość światła docierającego do obiektu, zwykle za pomocą światłomierza z kopułką.

Ponieważ pozwala ocenić jasność samego obiektu, ograniczając wpływ kontrastowego tła. Dzięki temu ekspozycja zostaje dobrana do najważniejszego elementu zdjęcia.

Gdy kluczowe jest odwzorowanie jasności konkretnej powierzchni obiektu, a nie tylko ilości światła docierającego do sceny. Pomiar padający nie uwzględnia odbiciowości i koloru fotografowanego przedmiotu.

Automatyka często próbuje uśrednić jasność sceny do średniej szarości. Przy bardzo jasnym lub ciemnym tle może to dać nieprawidłowo naświetlony główny obiekt.

Gdy ważny fragment kadru jest mały albo otoczony dużo jaśniejszym lub ciemniejszym tłem. Pomiar punktowy pozwala dobrać ekspozycję do konkretnego miejsca.

Nie zawsze. Jeśli obejmuje dużą część kontrastowego tła, może dać wynik nieodpowiedni dla małego obiektu, który jest głównym tematem zdjęcia.

Ponieważ odbitka halogenosrebrowa powstaje na papierze światłoczułym. Po naświetleniu papier musi zostać wywołany i utrwalony w procesie chemicznym.

Odbitka halogenosrebrowa powstaje przez naświetlenie materiału światłoczułego i obróbkę chemiczną. Wydruk powstaje przez nanoszenie barwnika, tonera lub atramentu na podłoże.

Kończy się prezentacją multimedialną, czyli wyświetleniem obrazu, a nie wykonaniem fizycznej odbitki fotograficznej na papierze światłoczułym.

Opisuje proces od negatywu przez skanowanie do obrazu cyfrowego i prezentacji multimedialnej. Nie ma w niej naświetlenia papieru fotograficznego ani chemicznej obróbki odbitki.

Zawiera naświetlenie negatywu, jego obróbkę, kopiowanie w ciemni i chemiczną obróbkę papieru. Nie obejmuje pliku graficznego ani cyfrowej obróbki obrazu.

Jest to przeniesienie pliku z aparatu cyfrowego lub nośnika pamięci do komputera. Umożliwia dalszą selekcję, korekcję i przygotowanie obrazu do wykonania odbitki.

Pozwala poprawić jasność, kontrast, kolorystykę, kadrowanie i ostrość obrazu. Dzięki temu plik jest przygotowany do prawidłowego naświetlenia papieru fotograficznego.

Obraz źródłowy istnieje jako dane cyfrowe. Papier fotograficzny może być naświetlany bezpośrednio z pliku przez urządzenie cyfrowe, np. laser lub system LED.

Polega na zapisie obrazu na materiale światłoczułym pod wpływem światła oraz jego późniejszym wywołaniu w procesie chemicznym. Jest to podstawowa metoda klasycznej fotografii analogowej.

Ponieważ obraz jest rejestrowany na barwnej błonie światłoczułej, a jego widoczna postać powstaje dopiero po obróbce chemicznej. Nie jest to zapis elektroniczny ani drukarski.

Negatyw ma odwrócone jasności i barwy względem fotografowanej sceny. Pozytyw przedstawia obraz w naturalnym układzie tonalnym i barwnym.

Poszczególne warstwy reagują na różne zakresy światła, zwykle odpowiadające barwom podstawowym. Dzięki temu możliwe jest odtworzenie obrazu kolorowego.

Elektrofotografia jest stosowana głównie w urządzeniach kopiujących i drukarkach laserowych. Nie polega na rejestracji obrazu na błonie światłoczułej i nie tworzy klasycznego negatywu barwnego.

Obraz utajony to niewidoczny zapis powstały w emulsji światłoczułej po naświetleniu. Staje się widoczny dopiero podczas wywoływania chemicznego.

Wybielanie usuwa lub przekształca srebro metaliczne powstałe podczas wywoływania, pozostawiając obraz barwnikowy. Jest jednym z etapów obróbki barwnych materiałów fotograficznych.