Pytania pomocnicze - AUD.02

Głębia bitowa określa, ile bitów informacji przypada na jeden piksel. Im większa głębia, tym więcej kolorów lub odcieni może zawierać obraz.

Ponieważ jeden bit może mieć tylko dwie wartości: 0 lub 1. W praktyce odpowiada to najczęściej czerni i bieli.

Stosuje się wzór 2^n, gdzie n oznacza liczbę bitów na piksel. Na przykład 4 bity dają 2^4, czyli 16 możliwych wartości.

Obraz 1-bitowy zawiera tylko czerń i biel, bez półtonów. Obraz w skali szarości może zawierać wiele poziomów jasności, np. 256 odcieni przy głębi 8 bitów.

Po braku płynnych przejść tonalnych i występowaniu wyłącznie dwóch wartości: czerni i bieli. Krawędzie oraz plamy są bardzo kontrastowe.

Obraz 2-bitowy ma 2^2, czyli 4 możliwe wartości tonalne lub kolorystyczne.

Nie, ponieważ nie zapisuje półcieni ani detali tonalnych. Do fotografii lepiej stosować większą głębię bitową, np. 8 bitów na kanał lub więcej.

Obiektywy szerokokątne wymagają fotografowania z małej odległości, co powoduje przerysowanie twarzy. Nos i najbliższe części twarzy mogą wyglądać nienaturalnie duże.

Najczęściej przyjmuje się zakres około 80–135 mm. Popularne ogniskowe portretowe to 85 mm, 100 mm i 135 mm.

Obiektyw standardowy ma ogniskową około 50 mm i daje kąt widzenia zbliżony do naturalnego. Obiektyw portretowy ma dłuższą ogniskową, np. 80–85 mm, co pozwala korzystniej oddać proporcje twarzy.

Im dłuższa ogniskowa, tym węższy kąt widzenia. Dlatego obiektyw 80 mm obejmuje mniejszy fragment sceny niż 50 mm, ale lepiej sprawdza się w klasycznym portrecie.

Pozwala fotografować z wygodnej odległości i ogranicza zniekształcenia perspektywiczne twarzy. Ułatwia też uzyskanie estetycznego rozmycia tła.

Tak, 120 mm może być używane w portrecie, zwłaszcza przy ciaśniejszych kadrach. W pytaniu egzaminacyjnym chodzi jednak o typowy obiektyw portretowy dla małoobrazka, dlatego poprawną odpowiedzią jest 80 mm.

Softbox zwiększa powierzchnię świecącą i przepuszcza światło przez materiał dyfuzyjny. Dzięki temu światło dociera do obiektu z większego obszaru, a cienie stają się łagodniejsze.

Wrota służą do ograniczania i kierowania wiązki światła. Nie są podstawowym narzędziem do równomiernego rozpraszania światła na dużym obiekcie.

Tubus zawęża strumień światła i daje bardziej skupioną wiązkę. Softbox rozprasza światło i powiększa powierzchnię świecącą, dlatego lepiej nadaje się do miękkiego oświetlenia.

Im większy softbox względem obiektu, tym bardziej równomierne i miękkie będzie oświetlenie. Zbyt mały softbox może dać nierówne światło i bardziej widoczne cienie.

Stosuje się je wtedy, gdy zależy nam na łagodnych cieniach, równomiernym oświetleniu i mniejszym kontraście. Jest typowe dla fotografii portretowej, produktowej i reklamowej.

Nie. Reflektor najczęściej kieruje lub odbija światło, ale nie rozprasza go tak skutecznie jak softbox z dyfuzorem.

Światło padające z góry i z boku tworzy wyraźne cienie w zagłębieniach faktury. Dzięki temu słoje, nierówności i relief powierzchni stają się bardziej widoczne.

Oświetlenie przednie spłaszcza obraz, ponieważ ogranicza widoczność cieni. Oświetlenie boczne mocniej pokazuje kształt, fakturę i przestrzenność fotografowanego obiektu.

Najważniejsze są kierunek padania światła oraz jego twardość. Światło boczne lub górno-boczne, szczególnie dość twarde, daje cienie podkreślające strukturę materiału.

Samo światło górne może tworzyć cienie głównie pod obiektem i nie zawsze dobrze pokazuje boczne nierówności powierzchni. Dodanie kierunku bocznego lepiej modeluje fakturę.

Lampę warto ustawić powyżej obiektu i z boku, pod kątem do powierzchni. Im bardziej światło pada skośnie, tym mocniej widoczne są cienie w strukturze drewna.

Nie zawsze. Miękkie światło łagodzi cienie, więc może zmniejszać widoczność faktury; do mocnego podkreślenia struktury lepsze bywa światło bardziej kierunkowe.

Tło może zdominować pomiar i spowodować błędną ekspozycję obiektu. Jasne tło zwykle prowadzi do niedoświetlenia, a ciemne do prześwietlenia głównego motywu.

Pomiar światła odbitego mierzy światło odbite od obiektu w kierunku aparatu. Pomiar światła padającego mierzy ilość światła docierającego do obiektu, zwykle za pomocą światłomierza z kopułką.

Ponieważ pozwala ocenić jasność samego obiektu, ograniczając wpływ kontrastowego tła. Dzięki temu ekspozycja zostaje dobrana do najważniejszego elementu zdjęcia.

Gdy kluczowe jest odwzorowanie jasności konkretnej powierzchni obiektu, a nie tylko ilości światła docierającego do sceny. Pomiar padający nie uwzględnia odbiciowości i koloru fotografowanego przedmiotu.

Automatyka często próbuje uśrednić jasność sceny do średniej szarości. Przy bardzo jasnym lub ciemnym tle może to dać nieprawidłowo naświetlony główny obiekt.

Gdy ważny fragment kadru jest mały albo otoczony dużo jaśniejszym lub ciemniejszym tłem. Pomiar punktowy pozwala dobrać ekspozycję do konkretnego miejsca.

Nie zawsze. Jeśli obejmuje dużą część kontrastowego tła, może dać wynik nieodpowiedni dla małego obiektu, który jest głównym tematem zdjęcia.

Ponieważ odbitka halogenosrebrowa powstaje na papierze światłoczułym. Po naświetleniu papier musi zostać wywołany i utrwalony w procesie chemicznym.

Odbitka halogenosrebrowa powstaje przez naświetlenie materiału światłoczułego i obróbkę chemiczną. Wydruk powstaje przez nanoszenie barwnika, tonera lub atramentu na podłoże.

Kończy się prezentacją multimedialną, czyli wyświetleniem obrazu, a nie wykonaniem fizycznej odbitki fotograficznej na papierze światłoczułym.

Opisuje proces od negatywu przez skanowanie do obrazu cyfrowego i prezentacji multimedialnej. Nie ma w niej naświetlenia papieru fotograficznego ani chemicznej obróbki odbitki.

Zawiera naświetlenie negatywu, jego obróbkę, kopiowanie w ciemni i chemiczną obróbkę papieru. Nie obejmuje pliku graficznego ani cyfrowej obróbki obrazu.

Jest to przeniesienie pliku z aparatu cyfrowego lub nośnika pamięci do komputera. Umożliwia dalszą selekcję, korekcję i przygotowanie obrazu do wykonania odbitki.

Pozwala poprawić jasność, kontrast, kolorystykę, kadrowanie i ostrość obrazu. Dzięki temu plik jest przygotowany do prawidłowego naświetlenia papieru fotograficznego.

Obraz źródłowy istnieje jako dane cyfrowe. Papier fotograficzny może być naświetlany bezpośrednio z pliku przez urządzenie cyfrowe, np. laser lub system LED.

Polega na zapisie obrazu na materiale światłoczułym pod wpływem światła oraz jego późniejszym wywołaniu w procesie chemicznym. Jest to podstawowa metoda klasycznej fotografii analogowej.

Ponieważ obraz jest rejestrowany na barwnej błonie światłoczułej, a jego widoczna postać powstaje dopiero po obróbce chemicznej. Nie jest to zapis elektroniczny ani drukarski.

Negatyw ma odwrócone jasności i barwy względem fotografowanej sceny. Pozytyw przedstawia obraz w naturalnym układzie tonalnym i barwnym.

Poszczególne warstwy reagują na różne zakresy światła, zwykle odpowiadające barwom podstawowym. Dzięki temu możliwe jest odtworzenie obrazu kolorowego.

Elektrofotografia jest stosowana głównie w urządzeniach kopiujących i drukarkach laserowych. Nie polega na rejestracji obrazu na błonie światłoczułej i nie tworzy klasycznego negatywu barwnego.

Obraz utajony to niewidoczny zapis powstały w emulsji światłoczułej po naświetleniu. Staje się widoczny dopiero podczas wywoływania chemicznego.

Wybielanie usuwa lub przekształca srebro metaliczne powstałe podczas wywoływania, pozostawiając obraz barwnikowy. Jest jednym z etapów obróbki barwnych materiałów fotograficznych.

Film ISO 400 ma większą czułość na światło, więc wymaga krótszego czasu naświetlania lub mniejszej ilości światła. W fotografii nocnej ułatwia to uzyskanie poprawnej ekspozycji.

Aparat małoobrazkowy pracuje standardowo na filmie typ 135, dając klatkę 24 × 36 mm. Film typ 120 jest przeznaczony do aparatów średnioformatowych.

Typ 135 to film małoobrazkowy w kasecie, używany w aparatach 35 mm. Typ 120 to błona zwojowa do aparatów średnioformatowych, dająca większy format klatki.

Statyw stabilizuje aparat podczas długich czasów naświetlania. Dzięki temu ogranicza poruszenie zdjęcia i pozwala fotografować przy małej ilości światła.

Lampa błyskowa może doświetlić pierwszy plan lub fotografowany obiekt. Tło nocne często wymaga jednak dłuższego czasu naświetlania, dlatego sama lampa nie zawsze wystarcza.

Czułość ISO 400 pasowałaby do zdjęć nocnych, ale typ 120 nie pasuje do aparatu małoobrazkowego. Aparat małoobrazkowy wymaga filmu typ 135.

Typ 135 pasuje do aparatu małoobrazkowego, ale ISO 100 ma niską czułość. W nocy wymagałoby znacznie dłuższych czasów naświetlania lub silniejszego doświetlenia.

Niebo zwykle odbija lub emituje znacznie więcej światła niż ziemia. Matryca aparatu ma ograniczoną rozpiętość tonalną, więc trudno jednocześnie zachować szczegóły w jasnym niebie i ciemnym dole kadru.

Zwykły filtr szary przyciemnia cały kadr równomiernie. Filtr połówkowy szary przyciemnia tylko część kadru, najczęściej niebo.

Gdy linia horyzontu jest nieregularna, na przykład przy górach, drzewach lub zabudowie. Miękkie przejście sprawia, że przyciemnienie wygląda bardziej naturalnie.

Przy prostym, wyraźnym horyzoncie, na przykład nad morzem lub płaskim krajobrazem. Twarda granica pozwala precyzyjnie przyciemnić jasne niebo.

Filtr polaryzacyjny redukuje odbicia i może zwiększać nasycenie barw oraz przyciemniać niebo. Nie służy jednak bezpośrednio do wyrównywania jasności między górną i dolną częścią kadru.

Przyciemnioną część filtra ustawia się na jaśniejszy obszar, zwykle niebo. Granica przejścia powinna pokrywać się mniej więcej z linią horyzontu.

HDR polega na wykonaniu kilku zdjęć o różnej ekspozycji i połączeniu ich w jeden obraz. Pozwala zachować szczegóły zarówno w jasnych, jak i ciemnych partiach kadru.

Polega na fotografowaniu budynku od przodu, czyli z jego frontowej części. Aparat jest ustawiony możliwie prostopadle do fasady.

W kompozycji frontalnej głównym tematem jest front budynku, a w ujęciu bocznym widoczna jest przede wszystkim jego boczna elewacja. Ujęcie boczne częściej podkreśla głębię i bryłę obiektu.

Wiele fasad budynków ma oś symetrii, np. centralne wejście i równomiernie rozmieszczone okna. Fotografowanie od frontu pozwala tę symetrię wyraźnie pokazać.

Aparat należy ustawić na wprost fasady, możliwie równolegle do jej płaszczyzny. Ważne jest także zachowanie poziomu, aby uniknąć przechylenia kadru.

Należy unikać nadmiernej konwergencji linii pionowych, czyli zbiegania się pionowych krawędzi budynku ku górze. Powstaje ona zwykle wtedy, gdy aparat jest mocno pochylony do góry.

Sprawdza się, gdy celem jest pokazanie fasady, wejścia, układu okien, symetrii lub dekoracyjnych elementów frontu budynku.