Pytania pomocnicze - AUD.02

Światło boczne tworzy widoczne cienie na nierównościach powierzchni. Światło na wprost spłaszcza obraz i ogranicza widoczność struktury.

Kierunek światła decyduje o układzie cieni i sposobie pokazania powierzchni. Światło boczne wydobywa fakturę, a światło frontalne ją osłabia.

Światło bezpośrednie pada z wyraźnego kierunku i daje mocniejsze cienie. Światło rozproszone jest miękkie, równomierne i słabiej pokazuje nierówności.

Światło rozproszone stosuje się wtedy, gdy chcemy zmniejszyć kontrast, wygładzić powierzchnię lub uzyskać delikatny, równomierny efekt. Jest częste w portrecie i fotografii produktowej o miękkim charakterze.

Światło z drugiej strony może wypełniać cienie tworzone przez główne źródło światła. Im mniej cieni, tym słabiej widoczna jest struktura powierzchni.

Lampę należy ustawić z boku fotografowanego materiału, najlepiej jako jedno główne, kierunkowe źródło światła. Im bardziej światło pada wzdłuż powierzchni, tym mocniej ujawnia fakturę.

Cienie pokazują zagłębienia i nierówności powierzchni. Bez cieni faktura może wyglądać płasko i mało wyraźnie.

HDR polega na uzyskaniu obrazu o większej rozpiętości tonalnej niż standardowe zdjęcie. Najczęściej robi się to przez połączenie kilku ujęć wykonanych z różną ekspozycją.

HDR warto stosować w scenach o dużym kontraście, np. przy fotografowaniu wnętrza z jasnym oknem, krajobrazu pod słońce lub architektury z mocnymi cieniami.

Zwykła korekcja jasności zmienia istniejące dane w jednym pliku. HDR łączy informacje z różnych ekspozycji, dzięki czemu może zachować więcej szczegółów w światłach i cieniach.

Oznacza większy zakres tonów od najciemniejszych cieni do najjaśniejszych świateł. Dzięki temu obraz zawiera więcej szczegółów w skrajnych partiach jasności.

Bracketing ekspozycji pozwala automatycznie wykonać serię zdjęć tej samej sceny z różnymi parametrami naświetlenia. Takie zdjęcia mogą być później połączone w obraz HDR.

Statyw utrzymuje taki sam kadr na wszystkich zdjęciach z serii. Ułatwia to późniejsze dokładne połączenie obrazów i ogranicza przesunięcia.

Najczęstsze błędy to nienaturalne kolory, aureole wokół krawędzi, przesadny kontrast lokalny i sztuczny wygląd zdjęcia.

Posteryzacja zmniejsza liczbę tonów lub kolorów, tworząc uproszczone przejścia tonalne. Jest więc przeciwieństwem idei HDR, która ma zachować więcej informacji tonalnej.

Gradient służy do tworzenia płynnych przejść między kolorami, odcieniami lub poziomami przezroczystości. Najczęściej używa się go do tła, cieniowania i efektów świetlnych.

Gradient tworzy zaplanowane, równomierne przejście między kolorami na określonym obszarze. Aerograf działa bardziej jak miękki pędzel, którym ręcznie nanosi się kolor.

Ołówek zwykle tworzy twarde, wyraźne linie lub piksele. Nie jest przeznaczony do automatycznego generowania miękkich przejść tonalnych.

Stempel kopiuje fragment obrazu z jednego miejsca i przenosi go w inne. Używa się go głównie do retuszu, usuwania skaz lub powielania elementów.

Najczęściej spotyka się gradient liniowy i radialny. Gradient liniowy zmienia kolor wzdłuż prostej, a radialny rozchodzi się od środka na zewnątrz.

Widoczne pasy mogą wynikać ze zbyt małej głębi kolorów, mocnej kompresji pliku lub ograniczonej liczby odcieni w obrazie. Zjawisko to nazywa się często bandingiem.

Służą do wyodrębnienia fragmentu obrazu, który można później edytować, kopiować, usuwać, maskować lub korygować niezależnie od reszty zdjęcia.

Lasso pozwala ręcznie obrysować obszar zaznaczenia, natomiast Różdżka zaznacza piksele o podobnym kolorze lub jasności.

Rączka służy do przesuwania widoku powiększonego obrazu w oknie programu. Nie wybiera pikseli ani nie tworzy aktywnego obszaru edycji.

Używa się go podczas pracy w dużym powiększeniu, gdy trzeba przesunąć widoczny fragment zdjęcia bez zmiany samego obrazu.

Nie. Przycinanie zmienia kadr lub obszar roboczy obrazu, natomiast zaznaczanie wyodrębnia fragment do dalszej edycji.

Narzędzie zaznaczania tworzy aktywny obszar, zwykle widoczny jako kontur zaznaczenia. Przykładami są Lasso, Różdżka i zaznaczenie prostokątne.

Najczęściej ma prowadnice lub uchwyty na paski filmu i ramki slajdów oraz podświetlane pole skanowania. Jest zwykle mniejszy od skanera dokumentów.

Skaner digitalizuje obraz i zapisuje go jako plik cyfrowy. Projektor jedynie wyświetla slajd na ekranie za pomocą światła i układu optycznego.

Można skanować negatywy czarno-białe, negatywy barwne oraz slajdy, czyli diapozytywy. Najczęściej są to materiały małoobrazkowe 35 mm.

Negatywy i slajdy są materiałami transparentnymi, więc obraz powstaje dzięki światłu przechodzącemu przez film. Zwykłe oświetlenie odbite, jak przy dokumentach, nie wystarcza.

Wyższa rozdzielczość pozwala zarejestrować więcej szczegółów z klatki filmu. Ma to znaczenie szczególnie przy późniejszym powiększaniu lub drukowaniu zdjęcia.

Diapozytyw to pozytywowy obraz fotograficzny na przezroczystym materiale, potocznie nazywany slajdem. Można go oglądać przez podświetlenie lub zeskanować.

Głębia 8-bitowa oznacza, że do zapisania informacji o kolorze lub poziomie jasności używa się 8 bitów. Daje to 2^8, czyli 256 możliwych wartości.

Liczbę możliwych wartości oblicza się ze wzoru 2^n, gdzie n to liczba bitów. Dla 8 bitów jest to 2^8 = 256.

Bit może mieć dwie wartości: 0 albo 1. Osiem bitów tworzy 256 różnych kombinacji, dlatego zapis 8-bitowy pozwala odwzorować 256 poziomów.

8 bitów na kanał w obrazie RGB oznacza 256 poziomów dla każdego kanału: czerwonego, zielonego i niebieskiego, co daje około 16,7 miliona kolorów. Natomiast 8-bitowa paleta kolorów oznacza łącznie 256 kolorów.

W obrazie RGB 8 bitów przypada na każdy z trzech kanałów: R, G i B. Liczba kolorów wynosi wtedy 256 × 256 × 256, czyli 16 777 216 kolorów.

Większa głębia kolorów pozwala zapisać więcej odcieni i płynniejsze przejścia tonalne. Zmniejsza to ryzyko powstawania pasmowania, szczególnie w gradientach.

Kadrowanie polega na wybraniu nowych granic obrazu i usunięciu fragmentów znajdujących się poza nimi. Służy głównie poprawie kompozycji lub dopasowaniu zdjęcia do wymaganego formatu.

Najczęściej jest to symbol dwóch nachodzących na siebie kątów prostych lub ramki kadrowania. W pytaniu egzaminacyjnym poprawna jest ikona oznaczona literą C.

Zaznaczanie prostokątne wyznacza obszar do dalszej edycji, ale samo nie zmienia wymiarów zdjęcia. Kadrowanie usuwa obszary poza wybraną ramką i zmienia kadr całego obrazu.

Kadrowanie usuwa część pikseli z obrazu. Im mocniej przytniemy zdjęcie, tym mniej pikseli pozostaje, co może pogorszyć jakość przy dużym wydruku.

Często stosuje się proporcje 1:1, 3:2, 4:3, 16:9 lub formaty wynikające z wymiarów odbitki. Ustawienie proporcji pomaga przygotować zdjęcie do konkretnego zastosowania.

Tak. Dzięki kadrowaniu można usunąć zbędne elementy, przesunąć główny motyw w mocniejszy punkt kompozycyjny i lepiej uporządkować obraz.

Ponieważ druk polega na nanoszeniu farb lub tonerów na podłoże, a CMYK opisuje kolory za pomocą czterech farb drukarskich: cyjanu, magenty, żółtego i czarnego.

RGB jest przestrzenią addytywną używaną w urządzeniach emitujących światło, np. monitorach. CMYK jest przestrzenią subtraktywną używaną w druku.

C oznacza Cyan, M — Magenta, Y — Yellow, a K — Black, czyli składową czarną używaną w druku.

Monitor wyświetla obraz w RGB, a druk wykorzystuje CMYK. Obie przestrzenie mają inny zakres odwzorowywanych barw, dlatego część kolorów może ulec zmianie.

Składowa K odpowiada za czarną farbę. Umożliwia uzyskanie głębszej czerni, lepszego kontrastu i mniejsze zużycie pozostałych farb.

sRGB jest standardową przestrzenią dla obrazów ekranowych i internetu. Do druku poligraficznego pliki zwykle konwertuje się do CMYK zgodnie z wymaganiami drukarni.

PPI oznacza liczbę pikseli przypadających na jeden cal obrazu w druku. Im większa wartość PPI, tym więcej szczegółów może znaleźć się na danym obszarze odbitki.

Przy 300 ppi obraz jest zwykle wystarczająco szczegółowy i ostry przy oglądaniu odbitki z normalnej odległości. Dlatego ta wartość jest powszechnie stosowana w laboratoriach fotograficznych.

Nie zawsze. Jeśli plik ma zbyt mało pikseli, samo wpisanie 300 ppi nie doda rzeczywistych szczegółów, a jedynie zmieni sposób przeliczenia rozmiaru wydruku.

PPI dotyczy liczby pikseli obrazu na cal, czyli pliku cyfrowego i jego wydruku. DPI odnosi się głównie do liczby punktów nanoszonych przez urządzenie drukujące na cal.

Niższa rozdzielczość, np. 150 ppi, może być wystarczająca przy dużych wydrukach oglądanych z większej odległości. Do małych odbitek fotograficznych lepiej stosować 300 ppi.

72 ppi jest wartością kojarzoną głównie z wyświetlaniem obrazu na ekranie. W druku fotograficznym taka rozdzielczość zwykle daje zbyt mało szczegółów.

Plan fotograficzny określa, jak duży fragment sceny lub postaci obejmuje kadr. W przypadku człowieka rozróżnia się m.in. plan pełny, amerykański, średni, bliski i detal.

Plan amerykański pokazuje postać od głowy do kolan. Obejmuje około 3/4 sylwetki człowieka.

Plan średni pokazuje zwykle postać od pasa w górę, a plan amerykański szerzej — do kolan. Plan amerykański obejmuje więc większą część sylwetki.

Plan pełny pokazuje całą postać od stóp do głowy. Plan amerykański ucina sylwetkę mniej więcej na wysokości kolan.

Plan amerykański stosuje się, gdy trzeba pokazać postawę ciała, gesty i część otoczenia, ale nadal zachować czytelność osoby. Dobrze nadaje się do portretów sytuacyjnych i scen z udziałem ludzi.

Plan totalny pokazuje bardzo szeroką przestrzeń, a człowiek jest w nim małym elementem kadru. Nie służy do przedstawiania 3/4 sylwetki.