Pytania pomocnicze - AUD.02

Standardowy rozmiar zdjęcia paszportowego to 35 mm × 45 mm.

Nie. Wymagane jest zdjęcie kolorowe, ponieważ lepiej odwzorowuje wygląd osoby i spełnia wymagania dokumentowe.

Twarz powinna zajmować około 70–80% powierzchni zdjęcia. Dzięki temu osoba jest wyraźnie rozpoznawalna.

Kadrowanie decyduje o zachowaniu właściwego formatu zdjęcia i odpowiedniej wielkości twarzy. Złe kadrowanie może spowodować odrzucenie fotografii.

Tło powinno być jasne, jednolite i bez wzorów. Nie powinno odwracać uwagi od twarzy fotografowanej osoby.

Osoba powinna być ustawiona frontalnie, patrzeć prosto w obiektyw i mieć neutralny wyraz twarzy. Głowa nie powinna być przechylona ani obrócona.

Im większa liczba przysłony, tym mniejszy otwór przysłony i większa głębia ostrości. Dlatego f/22 daje większy zakres ostrości niż f/11 czy f/5,6.

Przejście z f/11 na f/16 zmniejsza ilość światła o 1 EV, a z f/16 na f/22 o kolejny 1 EV. Łącznie f/22 wpuszcza o 2 EV mniej światła niż f/11.

Trzeba wydłużyć czas naświetlania o 2 stopnie ekspozycji. Dla czasu 1/125 s będzie to kolejno 1/60 s i 1/30 s.

Przysłona f/22 zmniejsza ilość światła o 2 EV względem f/11, a czas 1/30 s zwiększa ją o 2 EV względem 1/125 s. Zmiany się równoważą, więc ekspozycja pozostaje taka sama.

Ta para może dawać ekspozycję równoważną do f/11 i 1/125 s, ale f/5,6 oznacza większy otwór przysłony i mniejszą głębię ostrości. Zadanie wymaga maksymalnej głębi ostrości.

Zmiana o jeden stopień oznacza dwukrotne zwiększenie albo zmniejszenie ilości światła. Na przykład 1/125 s → 1/60 s daje około dwa razy więcej światła.

Światło pośrednie rozpoznaje się po tym, że lampa nie jest skierowana bezpośrednio na obiekt, lecz na powierzchnię odbijającą lub rozpraszającą. Dopiero odbite światło oświetla fotografowany przedmiot.

Światło rozproszone pada z wielu kierunków i daje miękkie cienie. Światło skierowane ma wyraźny kierunek padania i tworzy mocniejsze, ostrzejsze cienie.

Pozwala ono równomiernie oświetlić obiekt, ograniczyć ostre cienie i zmniejszyć niepożądane odbicia. Dzięki temu przedmiot jest pokazany czytelnie i estetycznie.

Blenda odbija światło w stronę obiektu, dzięki czemu może doświetlić cienie lub zmiękczyć kontrast. Jeśli światło z lampy pada najpierw na blendę, powstaje oświetlenie pośrednie.

Cienie są jasne, miękkie i mają mało wyraźne krawędzie. Kontrast między partiami oświetlonymi i zacienionymi jest niewielki.

Światło bezpośrednie rozproszone przechodzi przez dyfuzor i pada na obiekt wprost ze źródła. Światło pośrednie rozproszone najpierw odbija się od innej powierzchni, a dopiero potem dociera do obiektu.

Bracketing oznacza wykonanie kilku zdjęć z różnymi ustawieniami, a autobracketing to jego automatyczna wersja realizowana przez aparat. Fotograf ustawia zakres zmian, a aparat wykonuje serię samodzielnie.

Najczęściej aparat zmienia czas otwarcia migawki, przysłonę lub czułość ISO. Celem jest uzyskanie zdjęć o różnym stopniu naświetlenia.

Pozwala to wybrać najlepiej naświetlone zdjęcie albo połączyć ujęcia w obraz HDR. Jest to szczególnie przydatne przy scenach o dużej rozpiętości tonalnej.

Automatyczny balans bieli koryguje kolorystykę zdjęcia zależnie od temperatury barwowej światła. Autobracketing dotyczy serii zdjęć z różnymi ustawieniami ekspozycji.

Nie. Ostrość jest związana z ustawieniem ostrości, czyli autofokusem lub ręcznym ostrzeniem. Autobracketing dotyczy przede wszystkim zmian naświetlenia.

Zdjęcia wykonane w autobracketingu mogą posłużyć do utworzenia obrazu HDR. Łączy się wtedy informacje z ujęć jaśniejszych i ciemniejszych, aby zachować szczegóły w światłach i cieniach.

Tv oznacza tryb preselekcji czasu naświetlania. Fotograf ustawia czas otwarcia migawki, a aparat automatycznie dobiera przysłonę do poprawnej ekspozycji.

W trybie Tv fotograf wybiera czas naświetlania, a aparat dobiera przysłonę. W trybie Av fotograf wybiera przysłonę, a aparat dobiera czas naświetlania.

Tryb Tv przydaje się, gdy najważniejsza jest kontrola ruchu, np. w fotografii sportowej, reportażowej lub przy fotografowaniu poruszających się obiektów.

Krótki czas, np. 1/1000 s, pozwala zamrozić ruch i ograniczyć poruszenie zdjęcia. Jest używany przy fotografowaniu dynamicznych scen.

Długi czas, np. 1/15 s lub kilka sekund, może powodować rozmycie ruchu. Stosuje się go świadomie np. do pokazania ruchu wody, świateł samochodów lub efektów nocnych.

Aparat automatycznie dobiera wartość przysłony, aby uzyskać prawidłową ekspozycję dla ustawionego przez fotografa czasu migawki.

Preselekcja przysłony jest zwykle oznaczana jako Av lub A. Symbol Tv odnosi się do czasu naświetlania, czyli działania migawki.

Dzieje się tak, gdy aparat jest skierowany ukośnie do góry. Matryca nie jest wtedy równoległa do płaszczyzny budynku, przez co pionowe linie zaczynają się zbiegać.

Pozwala przesunąć kadr w górę bez pochylania aparatu. Dzięki temu pionowe linie budynku pozostają równoległe.

Zniekształcenie perspektywy wynika z ustawienia aparatu względem obiektu. Dystorsja to wada optyczna obiektywu, np. beczkowate lub poduszkowe wygięcie linii.

Obiektyw fisheye ma bardzo szeroki kąt widzenia i celowo silnie zakrzywia linie obrazu. Powoduje to duże zniekształcenia geometryczne.

Tak, można ją korygować programowo, np. w Photoshopie lub Lightroomie. Najlepszą jakość daje jednak poprawne wykonanie zdjęcia, np. obiektywem tilt-shift.

Aparat powinien być ustawiony poziomo, a matryca równolegle do fotografowanej fasady. Nie należy mocno zadzierać aparatu do góry.

Celem jest oddzielenie portretowanej osoby od tła i otoczenia. Światło tworzy jasny kontur na krawędziach sylwetki.

Najczęściej za modelem lub z tyłu pod kątem bocznym. Światło powinno oświetlać krawędzie sylwetki, a nie całą twarz frontalnie.

Ponieważ tworzy kontrast między postacią a tłem. Dzięki temu model nie zlewa się z otoczeniem.

Nie. Równomierne oświetlenie całego kadru to inny rodzaj pracy ze światłem, a oświetlenie sylwetkowe ma przede wszystkim podkreślać kontur postaci.

Przydaje się zwłaszcza w portretach na ciemnym tle, w niskim kluczu oraz wtedy, gdy ubranie lub włosy modela mają podobną jasność do tła.

Światło główne modeluje twarz i jest podstawowym źródłem oświetlenia portretu. Oświetlenie sylwetkowe pełni funkcję pomocniczą — oddziela postać od tła.

Ponieważ ogranicza przepuszczanie światła niebieskiego, a niebo ma głównie barwę niebieską. W efekcie na zdjęciu czarno-białym staje się ono ciemniejsze.

Chmury pozostają jasne, a niebo zostaje mocno przyciemnione. Dzięki temu kontrast między chmurami a tłem wyraźnie wzrasta.

Filtr czerwony zmienia relacje tonalne barw w fotografii czarno-białej. Filtr szary ND tylko zmniejsza ilość światła docierającego do obiektywu, bez selektywnego wpływu na kolory.

Stosuje się je, gdy fotograf chce kontrolować jasność obiektów o różnych barwach po zamianie na skalę szarości. Pozwala to zwiększać lub zmniejszać kontrast między elementami sceny.

Filtr niebieski rozjaśniłby niebo i mógłby zmniejszyć widoczność chmur. Nie nadaje się więc do uzyskania dramatycznego, burzowego efektu.

Można wykonać zdjęcie kolorowe, a następnie podczas konwersji do czerni i bieli zwiększyć udział kanału czerwonego oraz zmniejszyć udział kanału niebieskiego. Daje to efekt ciemniejszego nieba i mocniejszych chmur.

Światło żarowe ma ciepłą, żółtopomarańczową barwę odpowiadającą około 3200 K. Takie ustawienie pozwala aparatowi skorygować kolory i uzyskać neutralną biel.

3200 K odpowiada światłu żarowemu lub halogenowemu i jest barwą ciepłą. 5500 K odpowiada światłu dziennemu lub błyskowemu i jest bardziej neutralne.

Zdjęcie będzie miało ciepłą, żółtą lub pomarańczową dominantę barwną. Kolory nie będą odwzorowane prawidłowo.

Balans bieli koryguje wpływ barwy źródła światła na zdjęcie. Dzięki temu białe obiekty pozostają białe, a kolory wyglądają naturalnie.

Około 5500 K ma światło dzienne w typowych warunkach oraz światło lamp błyskowych. Jest to standardowa wartość dla fotografii dziennej i błyskowej.

Jeśli ustawiona temperatura barwowa nie pasuje do źródła światła, aparat zastosuje błędną korekcję. Obraz może stać się zbyt chłodny lub zbyt ciepły.

Dzięki temu reprodukcja zachowuje prawidłowe proporcje i nie pojawiają się zniekształcenia perspektywiczne, np. kształt trapezu zamiast prostokąta.

Oznacza to, że aparat jest skierowany dokładnie na środek fotografowanego obrazu lub dokumentu. Środek kadru powinien odpowiadać środkowi oryginału.

Pojawią się zniekształcenia perspektywiczne, nierówne proporcje boków i możliwe problemy z równomierną ostrością całego oryginału.

Nie. Oświetlenie może być ustawiane bocznie lub symetrycznie, ale aparat w reprodukcji nadal powinien być ustawiony prostopadle do płaszczyzny oryginału.

Należy sprawdzić, czy aparat znajduje się na wprost środka oryginału, a krawędzie obrazu w kadrze są równoległe do krawędzi zdjęcia. Pomocny jest statyw, poziomica lub kolumna reprodukcyjna.

Równoległość matrycy i oryginału pomaga uzyskać równą skalę odwzorowania oraz jednakową ostrość na całej powierzchni reprodukcji.