Pytania pomocnicze - AUD.02

Służy do retuszu drobnych niedoskonałości obrazu, takich jak przebarwienia skóry, plamy, wypryski, kurz czy małe uszkodzenia fotografii.

Ponieważ dopasowuje pobraną teksturę do koloru i jasności otoczenia. Dzięki temu poprawki wyglądają bardziej naturalnie niż przy prostym kopiowaniu pikseli.

Stempel kopiuje piksele z jednego miejsca w drugie. Pędzel korygujący miesza próbkę z otoczeniem, zachowując bardziej naturalny wygląd retuszowanego fragmentu.

Najlepiej utworzyć nową pustą warstwę i w ustawieniach narzędzia wybrać próbkowanie z bieżącej i poniższych warstw. Oryginalne zdjęcie pozostaje wtedy nienaruszone.

Stempel sprawdza się lepiej tam, gdzie trzeba dokładnie skopiować konkretny fragment obrazu, np. powtarzalny wzór, krawędź lub strukturę tła.

Wyostrzenie zwiększa kontrast krawędzi i detali, ale nie usuwa plam ani zmian kolorystycznych. Może wręcz bardziej uwidocznić niedoskonałości skóry.

Widać elementy typowe dla pracy z dźwiękiem: przyciski odtwarzania i nagrywania, mierniki poziomu dźwięku, ustawienia mikrofonu oraz oś czasu dla ścieżek audio.

Audacity służy do nagrywania, cięcia, czyszczenia, miksowania i eksportowania dźwięku. Można w nim obrabiać np. nagrania lektorskie, podcasty lub efekty dźwiękowe.

Obrazy rastrowe składają się z pikseli i obrabia się je w programach graficznych, np. Photoshop lub GIMP. Audacity pracuje na ścieżkach dźwiękowych, a nie na pikselach.

Obróbka audio dotyczy dźwięku, np. głośności, szumów, cięcia nagrań i efektów. Montaż wideo obejmuje obraz ruchomy, klipy filmowe, przejścia i często również ścieżkę dźwiękową.

Typowe formaty audio to WAV, MP3, OGG, FLAC i AIFF. Różnią się jakością, stopniem kompresji oraz zastosowaniem.

Najważniejsze są ścieżki audio, oś czasu, narzędzia zaznaczania, przyciski transportu oraz mierniki poziomu sygnału. Umożliwiają one kontrolę nagrania i jego edycję.

Oznacza to, że autor podjął własne decyzje twórcze, np. dotyczące kadru, światła, kompozycji lub momentu wykonania zdjęcia. Zdjęcie nie jest wtedy wyłącznie mechaniczną rejestracją obrazu.

Nie zawsze. Ochrona przysługuje fotografii, która jest oryginalna i ma indywidualny charakter.

Nie. Zdjęcie nie musi być wybitne artystycznie, aby było chronione. Wystarczy minimalny poziom twórczości i indywidualności.

Prawo autorskie nie chroni samych faktów i prostych informacji. Może chronić jedynie twórczy sposób ich przedstawienia.

Mogą to być m.in. wybór kadru, perspektywa, światło, aranżacja sceny, kolorystyka, głębia ostrości i sposób obróbki.

Nie. Publiczne udostępnienie zdjęcia nie oznacza rezygnacji z praw autorskich ani zgody na dowolne wykorzystanie.

Gramatura to masa jednego metra kwadratowego papieru wyrażona w g/m². Wyższa gramatura zwykle oznacza większą sztywność i trwałość podłoża.

Papier o większej gramaturze jest sztywniejszy, mniej podatny na falowanie i lepiej prezentuje się podczas wystawy lub prezentacji.

Dla zdjęć przeznaczonych do ekspozycji na sztywnym, kartonowym podłożu stosuje się papier fotograficzny o gramaturze około 200–350 g/m².

Nie jest zalecany, ponieważ ma niską gramaturę, słabszą powierzchnię i gorsze odwzorowanie barw niż papier fotograficzny.

Nie. Przed drukiem trzeba sprawdzić w specyfikacji drukarki maksymalną obsługiwaną gramaturę i typ podłoża.

Gramatura określa masę i pośrednio sztywność papieru, a format określa jego wymiary, np. A4, A3 lub 10 × 15 cm.

TIFF może zapisywać obraz z kompresją bezstratną, np. LZW lub ZIP, bez utraty szczegółów. Obsługuje też dużą głębię kolorów, co pomaga zachować płynne przejścia tonalne.

Kompresja bezstratna zmniejsza rozmiar pliku bez usuwania informacji z obrazu. Kompresja stratna, np. w JPEG, usuwa część danych, co może powodować pogorszenie jakości.

JPEG stosuje kompresję stratną, więc przy zapisie część informacji obrazu zostaje utracona. Wielokrotne zapisywanie JPEG może dodatkowo pogarszać jakość zdjęcia.

GIF obsługuje tylko paletę do 256 kolorów, co jest niewystarczające dla fotografii. Może powodować widoczne pasma i uproszczenie przejść tonalnych.

Tak, PNG stosuje kompresję bezstratną. Jednak jest częściej używany do grafiki ekranowej, ikon i obrazów z przezroczystością niż do profesjonalnej archiwizacji fotografii.

Są to płynne zmiany jasności lub koloru, np. w niebie, skórze albo cieniu. Ich zachowanie wymaga odpowiedniej głębi kolorów i braku stratnej kompresji.

Większa głębia kolorów pozwala zapisać więcej poziomów jasności i barwy. Dzięki temu przejścia tonalne są gładsze i mniej podatne na posteryzację.

Ponieważ to ich wizerunek zostaje rozpowszechniony publicznie. O zgodzie decydują osoby przedstawione na zdjęciu, jeśli są rozpoznawalne.

Nie. Organizator nie może samodzielnie decydować o rozpowszechnianiu wizerunku uczestników, chyba że posiada od nich odpowiednie zgody.

Gdy na podstawie zdjęcia można ją zidentyfikować, np. po twarzy, sylwetce, ubiorze lub kontekście fotografii.

Jeżeli osoby są rozpoznawalne i zdjęcie ma być publicznie opublikowane, co do zasady należy mieć ich zgodę. Wyjątkiem może być sytuacja, gdy osoby są tylko szczegółem większej całości, np. publicznego zgromadzenia.

Najbezpieczniejsza jest zgoda pisemna lub elektroniczna, ponieważ można później udowodnić jej zakres i fakt udzielenia.

Zgodę powinien wyrazić rodzic lub opiekun prawny dziecka. W praktyce często stosuje się pisemne zgody opiekunów.

Służy do automatycznego usuwania zaznaczonych fragmentów obrazu i zastępowania ich pikselami dopasowanymi do otoczenia.

Zaznaczenie określa obszar, który ma zostać zastąpiony. Bez niego program nie wie, który fragment zdjęcia ma usunąć lub wypełnić.

Najłatwiej usuwa się drobne elementy znajdujące się na jednolitym lub powtarzalnym tle, np. plamy na niebie, kropki na trawie albo zabrudzenia na ścianie.

Wypełnianie z uwzględnieniem zawartości usuwa lub zastępuje fragment obrazu. Filtr Górnoprzepustowy służy głównie do wyostrzania i pracy z detalem, a nie do retuszu plam.

Można użyć m.in. Lassa, Zaznaczania eliptycznego, Zaznaczania prostokątnego lub Szybkiego zaznaczania, zależnie od kształtu usuwanego elementu.

Dodatkowa korekta jest potrzebna, gdy tło jest skomplikowane, a Photoshop utworzy widoczne powtórzenia, smugi lub nienaturalne fragmenty.

Polega na podzieleniu kadru dwiema liniami pionowymi i dwiema poziomymi na dziewięć równych pól. Przecięcia tych linii wyznaczają mocne punkty obrazu.

Mocne punkty to miejsca przecięcia linii trójpodziału. Umieszczenie w nich ważnych elementów kadru zwykle wzmacnia kompozycję zdjęcia.

Trójpodział nie polega tylko na mechanicznym podziale zdjęcia na trzy części. Chodzi o siatkę kompozycyjną i wyznaczenie mocnych punktów.

Linię horyzontu można umieścić na górnej lub dolnej linii trójpodziału. Dzięki temu kadr jest zwykle bardziej harmonijny niż przy horyzoncie dokładnie pośrodku.

Najważniejsze elementy portretu, np. oczy, można umieścić w pobliżu mocnych punktów lub górnej linii podziału. Ułatwia to uzyskanie czytelnej i estetycznej kompozycji.

Nie, jest to zasada pomocnicza. Można ją świadomie łamać, np. stosując kompozycję centralną, jeśli służy to zamierzonemu efektowi.

Metoda chromianowa wykorzystuje związki chromianowe lub dwuchromianowe, które pod wpływem światła powodują utwardzanie spoiwa, np. gumy arabskiej. Po wypłukaniu wodą powstaje obraz z pigmentu.

Ponieważ guma chromianowa to technika wykonywania odbitek na papierze oparta na światłoczułości związków chromianowych. W skrócie nazywa się ją po prostu gumą.

Guma chromianowa tworzy obraz pigmentowy w warstwie gumy arabskiej. Cyjanotypia wykorzystuje sole żelaza i daje charakterystyczny niebieski obraz.

Guma chromianowa daje odbitkę na papierze, natomiast dagerotypia tworzy pojedynczy obraz na posrebrzanej płytce metalowej. Dagerotypia nie jest metodą chromianową.

Kalotypia to proces negatywowo-pozytywowy Talbota oparty na papierze światłoczułym z solami srebra. Guma chromianowa wykorzystuje gumę arabską, pigment i związki chromianowe.

Daje miękkie, malarskie odbitki o widocznej fakturze papieru i dużym udziale pracy ręcznej. Efekt końcowy zależy od pigmentu, papieru, naświetlenia i sposobu wypłukiwania.

Najważniejszą cechą jest jasny trójkąt światła na zacienionej stronie twarzy, zwykle pod okiem. Twarz jest oświetlona bocznie i z góry, co daje wyraźny modelunek światłocieniowy.

Światło główne ustawia się przednio-górno-bocznie względem modela. Najczęściej znajduje się ono około 45° z boku i powyżej poziomu twarzy.

Takie światło działa frontalnie i spłaszcza rysy twarzy. Nie tworzy charakterystycznego bocznego cienia ani trójkąta światła na policzku.

Cień nosa pomaga utworzyć charakterystyczny układ światłocienia. Powinien częściowo łączyć się z cieniem policzka, ale nie może całkowicie zasłonić światła pod okiem.

Tak, blenda może delikatnie rozjaśnić zacienioną stronę twarzy. Trzeba jednak uważać, aby nie zlikwidować kontrastu i trójkąta Rembrandta.

Nadaje portretowi głębię, dramatyzm i malarski wygląd. Często kojarzy się z klasycznym, poważnym portretem studyjnym.