Pytania pomocnicze - AUD.02

Ponieważ jest czuły na całe światło widzialne, także czerwone. Każde oświetlenie mogłoby zaświetlić film i zniszczyć obraz utajony.

Film panchromatyczny jest czuły również na światło czerwone, a ortochromatyczny zasadniczo nie. Dlatego ortochromatyczny może być czasem obrabiany przy świetle czerwonym, a panchromatyczny nie.

Koreks to światłoszczelny zbiornik do chemicznego wywoływania filmu. Po prawidłowym zamknięciu można wlewać i wylewać roztwory przy normalnym oświetleniu.

Zaświetlenie to niekontrolowane działanie światła na materiał światłoczuły. Powoduje zadymienie negatywu, utratę szczegółów lub całkowite zniszczenie zdjęć.

Czerwone światło jest bezpieczne tylko dla materiałów, które nie są na nie czułe, np. wielu papierów czarno-białych. Film panchromatyczny reaguje na czerwień, więc nie wolno go przy takim świetle wyjmować z kasety.

Oświetlenie ochronne stosuje się tylko wtedy, gdy materiał fotograficzny nie jest czuły na daną barwę światła. Zawsze trzeba uwzględnić rodzaj emulsji i zalecenia producenta.

Proces C-41 stosuje się do wywoływania barwnych filmów negatywowych. Po obróbce powstaje negatyw barwny, zwykle z pomarańczową maską.

C-41 jest procesem dla barwnych materiałów negatywowych. E-6 służy do obróbki barwnych materiałów odwracalnych, czyli slajdów/diapozytywów.

RA-4 nie służy do wywoływania filmu negatywowego. Jest to proces wykonywania barwnych odbitek na papierze fotograficznym.

Otrzymuje się barwny negatyw, czyli obraz o odwróconych jasnościach i barwach względem fotografowanej sceny. Taki negatyw wymaga kopiowania lub skanowania.

Najważniejsze etapy to wywoływanie barwne, wybielanie, utrwalanie, płukanie/stabilizacja i suszenie. W niektórych zestawach chemicznych wybielanie i utrwalanie mogą być połączone.

Typowy barwny negatyw ma pomarańczową maskę i odwrócone tonalnie oraz barwnie odwzorowanie sceny. Jest przeznaczony do wykonania odbitki lub digitalizacji.

Każdy z tych procesów dotyczy innego materiału fotograficznego. C-41 jest dla negatywów barwnych, E-6 dla slajdów, a RA-4 dla papieru barwnego.

Grafika wektorowa jest opisana matematycznie za pomocą punktów, linii i krzywych. Grafika rastrowa składa się z pikseli ułożonych w siatkę.

Ponieważ jej kształty są przeliczane matematycznie dla dowolnego rozmiaru. Nie dochodzi do powiększania pikseli, więc krawędzie pozostają ostre.

Obraz wektorowy opisują m.in. punkty, linie, krzywe, kontury, wypełnienia i zależności matematyczne między nimi.

Grafika wektorowa sprawdza się przy logo, ikonach, znakach, piktogramach, typografii i ilustracjach wymagających skalowania.

Grafika rastrowa jest najlepsza do zdjęć i obrazów o dużej liczbie szczegółów tonalnych oraz płynnych przejść barwnych.

Piksele są podstawą grafiki rastrowej. Wektor zapisuje kształty jako obiekty matematyczne, a nie jako pojedyncze punkty obrazu.

Do popularnych formatów wektorowych należą SVG, AI, CDR, EPS oraz PDF, jeśli zawiera obiekty wektorowe.

JPEG zmniejsza rozmiar pliku przez odrzucenie części informacji o obrazie, zwykle najmniej zauważalnych dla oka. Przy wysokiej kompresji mogą pojawić się artefakty i spadek jakości.

JPEG dobrze sprawdza się przy fotografiach i skanach o płynnych przejściach tonalnych, ponieważ daje mały rozmiar pliku. Jest też powszechnie obsługiwany przez programy graficzne i urządzenia.

JPEG zwykle stosuje kompresję stratną i tworzy mniejsze pliki. TIFF może być bez kompresji albo z kompresją bezstratną, dlatego częściej używa się go do archiwizacji lub dalszej obróbki wysokiej jakości.

JPEG nie jest najlepszy, gdy skan ma być wielokrotnie edytowany, archiwizowany bez utraty jakości albo zawiera tekst i ostre krawędzie. W takich sytuacjach lepszy może być TIFF lub PNG.

Artefakty to widoczne zniekształcenia obrazu powstałe wskutek zbyt silnej kompresji. Mogą mieć postać bloków, rozmycia detali lub obwódek wokół kontrastowych krawędzi.

RAW i NEF odnoszą się głównie do surowych danych z matrycy aparatu cyfrowego. Skanery najczęściej zapisują obrazy w formatach takich jak JPEG, TIFF, PNG lub PDF.

ProFoto, czyli ProPhoto RGB, ma znacznie szerszy gamut niż sRGB. sRGB jest standardem internetowym, ale nie najbardziej rozbudowaną przestrzenią barw.

RGB to ogólny model barw oparty na składowych czerwonej, zielonej i niebieskiej. sRGB to konkretna przestrzeń barw RGB o zdefiniowanym zakresie kolorów.

Oznacza to, że obejmuje szeroki zakres możliwych do zapisania kolorów, czyli ma duży gamut. Im większy gamut, tym więcej nasyconych barw można opisać.

CMYK jest modelem używanym głównie w druku i ma zwykle mniejszy zakres barw niż szerokie przestrzenie RGB. Nie jest najbardziej rozbudowaną przestrzenią używaną w aplikacjach graficznych.

ProPhoto RGB stosuje się głównie podczas profesjonalnej obróbki zdjęć, zwłaszcza plików RAW. Pozwala zachować więcej informacji o kolorze w trakcie edycji.

sRGB jest najpowszechniej obsługiwaną przestrzenią barw przez przeglądarki, monitory i urządzenia mobilne. Dzięki temu kolory są bardziej przewidywalne dla odbiorcy.

Przy 8 bitach na kanał może pojawić się posteryzacja, czyli widoczne skoki tonalne. Dlatego przy ProPhoto RGB zaleca się pracę w 16 bitach na kanał.

Sublimacja polega na przejściu barwnika ze stanu stałego bezpośrednio w gazowy pod wpływem temperatury. Barwnik następnie osadza się na specjalnym papierze lub materiale.

Ilość barwnika nanoszonego na podłoże jest regulowana przez temperaturę i czas nagrzewania. Pozwala to uzyskać płynne przejścia tonalne zamiast obrazu budowanego z widocznych kropek rastra.

Potrzebna jest specjalna taśma barwna, zwykle z panelami CMY i często warstwą ochronną, oraz papier lub podłoże przystosowane do sublimacji.

Drukarka atramentowa nanosi na papier krople ciekłego tuszu, zwykle tworząc obraz rastrowy. Drukarka sublimacyjna przenosi barwnik z taśmy pod wpływem ciepła.

Drukarka laserowa wykorzystuje toner, światłoczuły bęben i proces kserograficzny. Drukarka sublimacyjna używa taśmy z barwnikiem odparowywanym termicznie.

Najczęściej stosuje się ją do wydruków fotograficznych, zdjęć do dokumentów, identyfikatorów i kart. Sprawdza się tam, gdzie ważne są płynne przejścia tonalne i estetyka odbitki.

Drukarka igłowa jest drukarką uderzeniową: igły uderzają w taśmę barwiącą i przenoszą barwnik na papier. Nie wykorzystuje odparowania barwników z taśmy foliowej.

Standardowa płyta CD-RW ma zwykle 650 MB lub 700 MB pojemności. 850 MB przekracza tę wartość, więc taki zapis się nie zmieści.

Typowa jednowarstwowa płyta DVD ma pojemność około 4,7 GB. To znacznie więcej niż 850 MB.

CD-R można zapisać tylko raz, natomiast CD-RW można kasować i nagrywać ponownie. Oba typy mają podobną, ograniczoną pojemność około 650–700 MB.

Tak. DVD-RW ma zwykle około 4,7 GB pojemności, więc 850 MB bez problemu się na niej zmieści.

W uproszczeniu egzaminacyjnym 1 GB przyjmuje się często jako około 1000 MB. Dlatego 4,7 GB to około 4700 MB.

DVD ma większą pojemność niż CD. Standardowe CD mieści około 700 MB, a standardowe DVD około 4,7 GB.

Obraz rzeczywisty powstaje wtedy, gdy przedmiot znajduje się dalej niż ogniskowa soczewki, czyli `x > f`. Taki obraz można zarejestrować na matrycy, filmie lub ekranie.

Dla soczewki skupiającej przedmiot położony dalej niż `2f` daje obraz rzeczywisty, odwrócony i pomniejszony. To odpowiada opisowi z pytania.

Obraz jest rzeczywisty, odwrócony i ma taką samą wielkość jak przedmiot. Nie jest więc pomniejszony.

W modelu cienkiej soczewki dokładnie dwukrotne pomniejszenie występuje przy `x = 3f`. W podanych odpowiedziach mieści się to w zakresie `x > 2f`.

Obraz odwrócony ma zamienioną górę z dołem względem fotografowanego obiektu. W aparacie fotograficznym taki obraz powstaje optycznie na matrycy lub filmie.

Obraz rzeczywisty powstaje z przecięcia rzeczywistych promieni świetlnych i można go wyświetlić na ekranie. Obraz pozorny powstaje z pozornego przecięcia przedłużeń promieni i nie można go bezpośrednio zarejestrować na ekranie.

Oznacza, że obiekt znajduje się bliżej obiektywu niż jego ogniskowa. W takim przypadku soczewka skupiająca tworzy obraz pozorny, prosty i powiększony.

Światło pada zza obiektu i tworzy jasną obwódkę na jego krawędziach. Dzięki temu zarys obiektu staje się wyraźniejszy na tle.

Oświetlenie przednie pada od strony aparatu i równomiernie pokazuje szczegóły obiektu. Oświetlenie kontrowe pada zza obiektu i mocniej eksponuje jego obrys niż detale z przodu.

Efekt sylwetki powstaje, gdy tło jest jasne, a przód obiektu pozostaje niedoświetlony. Wtedy obiekt widoczny jest głównie jako ciemny kształt.

Można użyć blendy, dodatkowej lampy doświetlającej lub zwiększyć ekspozycję. Dzięki temu zachowuje się kontur, ale nie traci szczegółów z przodu.

Najczęstsze problemy to flara, spadek kontrastu, prześwietlenie tła i niedoświetlenie głównego obiektu. Pomaga osłona przeciwsłoneczna, zmiana kąta fotografowania lub kontrola ekspozycji.

Stosuje się je w portrecie, fotografii produktowej, modowej, ślubnej i sylwetkowej. Szczególnie dobrze sprawdza się przy włosach, szkle, dymie i półprzezroczystych materiałach.

Na schemacie promienie o różnych barwach ogniskują się w różnych punktach osi optycznej. Wynika to z tego, że soczewka inaczej załamuje różne długości fal światła.

Przyczyną jest dyspersja, czyli zależność współczynnika załamania szkła od długości fali. Światło niebieskie i czerwone jest załamywane pod innym kątem.

Najczęściej jako kolorowe obwódki, np. fioletowe, zielone lub czerwone, przy kontrastowych krawędziach. Jest szczególnie widoczna na brzegach kadru i przy jasnych obiektach na ciemnym tle.

Aberracja chromatyczna dotyczy różnego ogniskowania barw światła. Aberracja sferyczna polega na tym, że promienie przechodzące przez różne strefy soczewki ogniskują się w różnych miejscach, nawet dla jednej barwy.

Stosuje się układy soczewek achromatycznych lub apochromatycznych oraz szkło o niskiej dyspersji. Pomaga też przymknięcie przysłony i korekcja programowa w edycji RAW.

To sytuacja, w której różne barwy światła mają różne położenie ogniska wzdłuż osi optycznej. Na schematach widać wtedy kilka punktów ogniskowania dla różnych kolorów.

Obniża ostrość i jakość techniczną obrazu, szczególnie w miejscach o dużym kontraście. W fotografii produktowej, reprodukcyjnej i krajobrazowej może być łatwo zauważalna.