Pytania pomocnicze - AUD.05

Atrybut `bgcolor` służył do ustawiania koloru tła elementu, np. całej strony przez użycie go w znaczniku `body`. Jest to rozwiązanie przestarzałe, ale często pojawia się w starszych pytaniach egzaminacyjnych.

Obecnie zaleca się użycie CSS, np. `body { background-color: #ffffff; }`. Oddziela to strukturę HTML od wyglądu strony.

`bgcolor` jest konkretnym, przestarzałym atrybutem HTML do ustawiania tła. `style` jest ogólnym atrybutem, w którym można wpisać wiele reguł CSS, np. `background-color`.

Można było podać nazwę koloru, np. `red`, `yellow`, albo wartość szesnastkową, np. `#000000` lub `#ffffff`.

Ponieważ odpowiada za wygląd, a współczesne standardy zalecają przenoszenie formatowania do CSS. Dzięki temu kod jest czytelniejszy i łatwiejszy w utrzymaniu.

`tbody` grupuje główną część danych w tabeli, a `colgroup` służy do grupowania kolumn tabeli. Nie są to atrybuty służące do zmiany koloru tła witryny.

Kolory są zwykle zapisane jako krótkie wartości w CSS, np. kod HEX lub RGB. Ich zapis zajmuje bardzo mało danych w porównaniu z obrazami, filmami czy skryptami.

Zdjęcia, filmy, animacje i dźwięki mogą mieć duży rozmiar plików. Im więcej takich elementów na stronie, tym więcej danych musi pobrać przeglądarka.

Serwer przechowuje pliki strony i odpowiada na żądania użytkowników. Jeśli działa wolno lub jest przeciążony, strona zaczyna ładować się z opóźnieniem.

Tak, ale zwykle nie jest to najważniejszy czynnik. Różne przeglądarki mogą nieco inaczej renderować stronę i obsługiwać skrypty, jednak większe znaczenie mają serwer i rozmiar zasobów.

Należy zmniejszyć rozmiar obrazów, dobrać odpowiedni format, zastosować kompresję i ładowanie obrazów dopiero wtedy, gdy są potrzebne, czyli tzw. lazy loading.

Wygląd strony dotyczy m.in. kolorów, układu i typografii. Waga strony oznacza ilość danych do pobrania, np. obrazy, filmy, arkusze CSS i skrypty.

Grafika wektorowa jest opisana matematycznie za pomocą kształtów, linii i krzywych, dlatego można ją skalować bez utraty jakości. Grafika rastrowa składa się z pikseli i przy dużym powiększeniu traci ostrość.

Ich podstawowym przeznaczeniem jest tworzenie i edycja obiektów wektorowych, takich jak krzywe, figury, ścieżki, tekst zamieniony na krzywe czy logotypy.

Photoshop i GIMP służą głównie do obróbki zdjęć oraz grafiki rastrowej. Mogą mieć pewne narzędzia wektorowe, ale nie są typowymi programami do projektowania grafiki wektorowej.

Grafikę wektorową stosuje się przy projektowaniu logo, ikon, znaków, ilustracji, schematów, infografik i materiałów do druku, które muszą dobrze wyglądać w różnych rozmiarach.

Najczęściej spotykane formaty wektorowe to SVG, AI, CDR, EPS i PDF. Pozwalają one przechowywać obiekty jako krzywe i kształty, a nie tylko jako piksele.

Logo musi być czytelne zarówno na małej wizytówce, jak i na dużym banerze. Format wektorowy umożliwia skalowanie bez pogorszenia jakości.

AVI jest kontenerem multimedialnym, czyli może przechowywać strumień wideo oraz strumień audio w jednym pliku.

Format wideo może przechowywać obraz ruchomy, często razem z dźwiękiem. Format audio, taki jak MP3 lub WAV, służy tylko do zapisu dźwięku.

MP3 to format kompresji dźwięku. Nie zapisuje obrazu, więc nie spełnia warunku zapisu obrazu oraz dźwięku.

WAV jest formatem pliku audio, przeznaczonym do przechowywania dźwięku, najczęściej w wysokiej jakości. Nie zawiera danych wideo.

MIDI zapisuje instrukcje muzyczne, np. nuty i tempo, a nie gotową falę dźwiękową. MP3 i WAV przechowują rzeczywisty zapis audio.

Kontener multimedialny to format pliku, który może łączyć różne strumienie danych, np. obraz, dźwięk, napisy i metadane.

Ponieważ zapisuje więcej poziomów jasności i koloru niż 8 bitów. Dzięki temu obraz lepiej znosi rozjaśnianie, przyciemnianie i zmianę kontrastu bez widocznej degradacji.

Nie bezpośrednio. Głębia kolorów dotyczy liczby możliwych wartości tonalnych, a nie rozdzielczości ani ostrości skanu.

Głębia kolorów określa liczbę poziomów barwy lub jasności, a rozdzielczość skanowania określa liczbę próbek obrazu na cal, zwykle w DPI. Do powiększania wydruku ważniejsza jest rozdzielczość, nie 16-bitowy zapis.

Gdy obraz nie będzie intensywnie obrabiany tonalnie i ma służyć np. do prostego podglądu, publikacji internetowej lub podstawowego wydruku. 8 bitów jest też typowe dla wielu plików końcowych, np. JPEG.

Może pojawić się posteryzacja, czyli widoczne pasy zamiast płynnych przejść tonalnych. Częściej występuje też utrata szczegółów w cieniach i światłach.

Histogram pokazuje rozkład jasności pikseli w obrazie. Dzięki niemu można ocenić, czy skan jest zbyt ciemny, zbyt jasny albo czy brakuje mu kontrastu.

Należy pomnożyć szerokość obrazu przez jego wysokość. Dla obrazu 800 × 600 liczba pikseli wynosi 480 000.

Oznacza, że każdy piksel jest opisany 24 bitami, czyli 3 bajtami. Najczęściej są to trzy kanały: czerwony, zielony i niebieski, po 8 bitów każdy.

Ponieważ 1 bajt ma 8 bitów. Rozmiary plików podaje się zwykle w bajtach, kilobajtach lub megabajtach.

Obraz ma 480 000 pikseli, a każdy piksel zajmuje 3 bajty. Wynik to 1 440 000 bajtów, czyli około 1,4 MB.

BMP najczęściej zapisuje dane bez kompresji, natomiast JPEG stosuje kompresję stratną. Dlatego JPEG może mieć znacznie mniejszy rozmiar pliku.

Technicznie plik BMP zawiera nagłówek, ale jego rozmiar jest bardzo mały w porównaniu z danymi obrazu. W typowych zadaniach egzaminacyjnych zwykle się go pomija.

W 8-bitowej głębi jeden piksel zajmuje 1 bajt. Rozmiar danych wyniósłby 800 × 600 × 1 = 480 000 bajtów, czyli około 480 kB.

Wynika to z częstotliwości Nyquista. Maksymalna poprawnie odtwarzana częstotliwość jest równa połowie częstotliwości próbkowania.

To liczba próbek sygnału dźwiękowego pobieranych w ciągu jednej sekundy. Dla CD-Audio wynosi ona 44,1 kHz, czyli 44 100 próbek na sekundę.

Należy podzielić częstotliwość próbkowania przez 2. Dla 44,1 kHz otrzymujemy 22,05 kHz.

kHz, czyli kiloherc, oznacza tysiące cykli na sekundę. W dźwięku opisuje częstotliwość fali akustycznej lub częstotliwość próbkowania.

Częstotliwość sygnału opisuje wysokość dźwięku, np. 1 kHz. Częstotliwość próbkowania określa, jak często sygnał jest mierzony podczas zapisu cyfrowego.

Aliasing to zniekształcenie powstające, gdy częstotliwość próbkowania jest zbyt niska. Wysokie częstotliwości mogą zostać błędnie zapisane jako niższe.

GIF używa koloru indeksowanego z paletą maksymalnie 256 barw, czyli 8 bitów na piksel. Każdy piksel odwołuje się do pozycji w palecie, a nie przechowuje pełnej informacji RGB.

Kolor indeksowany oznacza, że obraz korzysta z ograniczonej palety kolorów. Piksele zapisują numer koloru z palety, co zmniejsza rozmiar pliku, ale ogranicza liczbę barw.

GIF sprawdza się przy prostych grafikach, ikonach, schematach, logotypach i krótkich animacjach. Nie jest dobrym wyborem dla zdjęć z płynnymi przejściami tonalnymi.

JPG obsługuje miliony kolorów i dobrze kompresuje zdjęcia o bogatej kolorystyce. GIF ogranicza obraz do 256 kolorów, przez co zdjęcia mogą wyglądać posterizacyjnie.

256 kolorów odpowiada głębi 8 bitów, ponieważ 2 do potęgi 8 daje 256 możliwych wartości.

GIF jest rastrowym formatem bitmapowym, natomiast CDR i EPS są kojarzone głównie z grafiką wektorową lub przygotowaniem do druku. Ograniczenie do 256 kolorów dotyczy typowo formatu GIF.

Rozdzielczość obrazu rastrowego określa liczbę pikseli tworzących obraz, zwykle podawaną jako szerokość × wysokość, np. 1920 × 1080 px. Im więcej pikseli, tym więcej szczegółów może zawierać obraz.

Obraz o niskiej rozdzielczości po powiększeniu staje się nieostry lub pikselowy. Widoczne mogą być kwadratowe bloki pikseli i poszarpane krawędzie.

Obraz C ma najwięcej widocznych szczegółów i najbardziej gładkie, wyraźne krawędzie liter. Nie widać na nim silnej pikselizacji ani rozmycia.

Rozdzielczość dotyczy liczby pikseli, natomiast jakość wizualna zależy także od ostrości, kompresji, sposobu skalowania i antyaliasingu. Obraz może mieć dużą rozdzielczość, ale wyglądać źle po silnej kompresji.

Podczas powiększania program musi dorobić brakujące piksele, co może powodować rozmycie albo pikselizację. Szczególnie widoczne jest to na krawędziach tekstu i prostych linii.

Pikselizacja oznacza widoczne kwadratowe piksele i schodkowe krawędzie. Rozmycie oznacza utratę ostrości, ale bez wyraźnie widocznej siatki pikseli.

ROM oznacza Read-Only Memory, czyli pamięć tylko do odczytu. Dane można odczytać, ale nie można ich zmieniać ani dopisywać.

DVD-ROM jest nośnikiem tylko do odczytu, zwykle zapisanym fabrycznie. DVD-R można nagrać samodzielnie, ale tylko jeden raz.

DVD-RW umożliwia wielokrotne nagrywanie i kasowanie danych. DVD-ROM pozwala wyłącznie na odczyt zapisanej zawartości.

RAM oznacza pamięć o dostępie swobodnym, która służy do zapisu i odczytu danych. Nie jest symbolem płyty DVD przeznaczonej wyłącznie do odczytu.

Wystarczy skojarzyć ROM z angielskim Read-Only Memory. Fraza „read-only” bezpośrednio wskazuje na możliwość samego odczytu.