Pytania pomocnicze - AUD.05

RGB jest podstawową przestrzenią barw dla urządzeń cyfrowych, takich jak monitory, aparaty, skanery i ekrany telefonów. Obraz kolorowy przechowywany cyfrowo zwykle składa się z kanałów czerwonego, zielonego i niebieskiego.

RGB to model addytywny używany do obrazu wyświetlanego na ekranie. CMYK to model subtraktywny stosowany głównie w druku.

CMYK stosuje się przy przygotowaniu materiałów do druku, zwłaszcza offsetowego lub cyfrowego. Nie jest to podstawowy tryb przechowywania kolorowych obrazów rastrowych przeznaczonych do ekranu.

LAB opisuje barwy niezależnie od urządzenia i bywa używana w zaawansowanej korekcji koloru. Nie jest jednak standardową odpowiedzią na pytanie o typowe przechowywanie grafiki rastrowej w trybie kolorów.

Obraz RGB składa się z trzech kanałów: R, G i B, czyli czerwonego, zielonego i niebieskiego. Połączenie wartości tych kanałów tworzy kolor każdego piksela.

Głębia kolorów określa, ile bitów przypada na zapis informacji o kolorze. Typowy obraz RGB 8 bitów na kanał ma 24 bity na piksel, czyli ponad 16 milionów możliwych kolorów.

Różne urządzenia mogą inaczej wyświetlać te same wartości RGB. Profile ICC pomagają zachować możliwie spójny wygląd kolorów między urządzeniami i programami.

Ponieważ rejestruje obraz na materiale światłoczułym, np. kliszy, a nie jako plik cyfrowy. Aby uzyskać obraz w komputerze, trzeba go najpierw zdigitalizować, np. zeskanować.

Obraz analogowy jest zapisany w sposób ciągły, np. na kliszy fotograficznej. Obraz cyfrowy jest zapisany jako dane liczbowe, które komputer może przetwarzać jako plik graficzny lub wideo.

Mogą to być m.in. skanery, kamery cyfrowe, aparaty cyfrowe, tablety graficzne z ekranem oraz kamery internetowe. Ich wspólną cechą jest zapis lub przesyłanie obrazu w postaci cyfrowej.

Skaner bębnowy digitalizuje materiały analogowe, np. fotografie lub przezrocza, i zamienia je na obraz cyfrowy. Jest urządzeniem wejściowym o bardzo wysokiej jakości skanowania.

Digitalizacja obrazu to proces zamiany obrazu analogowego na dane cyfrowe. Przykładem jest skanowanie zdjęcia wykonanego na papierze lub kliszy.

Cyfrowa kamera wideo rejestruje obraz za pomocą matrycy i zapisuje go jako dane cyfrowe. Komputer może odczytać te dane jako plik lub strumień wideo.

Przetwornik A/D zamienia sygnał analogowy na cyfrowy. Dzięki temu komputer może przetwarzać informacje pochodzące z urządzeń rejestrujących obraz lub dźwięk.

FLA to plik źródłowy projektu tworzony w Adobe Flash. Może zawierać animacje, grafikę wektorową, dźwięk, elementy interaktywne i kod.

Adobe Flash służył do tworzenia animacji, banerów, prezentacji interaktywnych, gier i aplikacji multimedialnych przeznaczonych głównie do publikacji w internecie.

FLA jest plikiem roboczym, który można edytować w programie Flash. SWF to gotowy, opublikowany plik wynikowy przeznaczony do odtwarzania.

Photoshop służy głównie do edycji grafiki rastrowej i tworzy m.in. pliki PSD. Nie jest podstawowym programem do tworzenia plików FLA.

InDesign jest programem do składu publikacji, a Bridge służy do przeglądania i zarządzania zasobami multimedialnymi. Pliki FLA tworzy się w Adobe Flash.

Audacity, Blender, GIMP, Inkscape i Skencil mają różne zastosowania, ale wszystkie są przykładami darmowego oprogramowania open source.

Nie wszystkie wymienione programy służą do grafiki rastrowej. Audacity jest programem audio, Blender służy głównie do grafiki 3D, a Inkscape i Skencil są programami wektorowymi.

Tylko Inkscape i Skencil są typowymi programami do grafiki wektorowej. GIMP jest rastrowy, Audacity służy do dźwięku, a Blender do grafiki 3D i animacji.

Program freeware jest darmowy, ale nie musi udostępniać kodu źródłowego. Program open source udostępnia kod i pozwala na jego analizę oraz modyfikację zgodnie z licencją.

Audacity służy do nagrywania, edycji i obróbki dźwięku. Nie jest programem graficznym.

GIMP jest programem do edycji grafiki rastrowej, np. zdjęć, obrazów bitmapowych i kompozycji pikselowych.

Inkscape służy do tworzenia i edycji grafiki wektorowej, np. ikon, ilustracji, znaków i prostych projektów skalowalnych.

Wymienione programy nie są przeznaczone wyłącznie dla MacOS. Wiele z nich działa także w systemach Windows i Linux.

Skalowanie polega na zmianie wielkości obrazu, czyli jego wymiarów wyświetlania lub druku. W tym ujęciu nie musi oznaczać zmiany rozdzielczości obrazu.

Skalowanie zmienia wielkość obrazu, natomiast zmiana rozdzielczości dotyczy liczby pikseli lub gęstości pikseli na jednostkę długości, np. DPI/PPI.

Nie zawsze. Skalowanie proporcjonalne zachowuje stosunek szerokości do wysokości, a skalowanie nieproporcjonalne może zniekształcić obraz.

Oznacza to, że obraz jest wyświetlany lub drukowany w innym rozmiarze, ale jego rozdzielczość pozostaje taka sama. Nie zmienia się liczba danych opisujących obraz.

Ponieważ są to różne operacje. Skalowanie dotyczy rozmiaru obrazu, a rozdzielczość określa szczegółowość lub gęstość pikseli.

Jednowarstwowa płyta Blu-ray ma standardowo pojemność 25 GB.

Dwuwarstwowa płyta Blu-ray ma standardowo pojemność 50 GB, czyli dwa razy więcej niż wersja jednowarstwowa.

Blu-ray ma znacznie większą pojemność niż DVD. Typowe DVD jednowarstwowe mieści 4,7 GB, a Blu-ray jednowarstwowy 25 GB.

Blu-ray wykorzystuje laser niebiesko-fioletowy o krótszej długości fali, co pozwala gęściej zapisywać dane na powierzchni płyty.

Płyty Blu-ray stosuje się głównie do zapisu filmów w wysokiej rozdzielczości, materiałów wideo HD/Full HD oraz archiwizacji dużych plików multimedialnych.

Polega na automatycznym odtwarzaniu kolejnych plików wideo w ustalonej kolejności, np. z playlisty lub prezentacji multimedialnej.

Kontrola rodzicielska może blokować treści według wieku, kategorii, aplikacji lub uprawnień użytkownika. W efekcie film może nie zostać uruchomiony albo odtwarzanie kolejnych plików może zostać przerwane.

Nie. WiFi jest tylko sposobem transmisji danych. Może powodować problemy przy słabym sygnale, ale nie jest mechanizmem blokującym odtwarzanie treści.

Nie. Bluetooth służy głównie do komunikacji bezprzewodowej na krótką odległość, np. z głośnikami lub słuchawkami. Nie jest typową przyczyną blokady sekwencyjnego odtwarzania filmów.

Zazwyczaj nie blokuje zwykłego odtwarzania filmów. Może zareagować tylko wtedy, gdy plik lub aplikacja zostaną uznane za podejrzane albo niebezpieczne.

Przyczyną mogą być brak pliku, błędna ścieżka dostępu, uszkodzony plik, nieobsługiwany kodek, brak uprawnień lub blokada systemowa.

FPS oznacza frames per second, czyli liczbę klatek wyświetlanych w ciągu jednej sekundy. Po polsku zapisuje się to jako kl/s.

Im więcej klatek na sekundę, tym animacja wygląda płynniej. Zbyt mała liczba klatek powoduje wrażenie skokowego ruchu.

Szybkość animacji ustawia się w parametrach dokumentu/sceny, najczęściej jako liczbę klatek na sekundę. Wartość ta wpływa na tempo odtwarzania osi czasu.

Klatka animacji to pojedynczy obraz lub moment na osi czasu. Klatka kluczowa zawiera istotną zmianę, np. położenia, kształtu lub właściwości obiektu.

Ponieważ współczynnik ten określa, ile klatek jest wyświetlanych w jednej sekundzie. Zapis kl/s oznacza właśnie „klatki na sekundę”.

FLAC kompresuje dźwięk bez usuwania informacji z sygnału audio. Po dekompresji można odtworzyć dane identyczne z oryginałem.

Kompresja bezstratna zachowuje pełną jakość dźwięku, ale zwykle daje większe pliki. Kompresja stratna usuwa część danych, dzięki czemu plik jest mniejszy, ale jakość może się pogorszyć.

MP3 wykorzystuje kompresję stratną. Oznacza to, że część informacji dźwiękowych jest trwale usuwana w celu zmniejszenia rozmiaru pliku.

FLAC stosuje się do archiwizacji muzyki i nagrań w wysokiej jakości. Jest popularny tam, gdzie ważne jest zachowanie oryginalnego brzmienia.

Tak. FLAC zachowuje pełne dane audio, dlatego pliki są większe niż MP3, ale oferują lepszą jakość i możliwość bezstratnego odtworzenia sygnału.

Standardowo AAC i WMA kojarzone są z kompresją stratną. Istnieją odmiany bezstratne, ale w typowych pytaniach egzaminacyjnych jako format bezstratny wskazuje się FLAC.

Odtwarzanie sekwencyjne polega na wyświetlaniu kolejnych elementów, najczęściej klatek, w ustalonej kolejności. Dzięki temu powstaje wrażenie ruchu.

Ponieważ obraz ruchomy składa się z wielu pojedynczych klatek odtwarzanych jedna po drugiej. Każda klatka przedstawia kolejny moment animacji lub filmu.

Klatka jest pojedynczym obrazem w sekwencji. Szybkie odtwarzanie wielu klatek tworzy płynny ruch.

Liczba klatek na sekundę, czyli FPS, określa, ile obrazów zostanie wyświetlonych w ciągu jednej sekundy. Im większa wartość FPS, tym płynniejsze może być odtwarzanie.

Odtwarzanie sekwencyjne pokazuje gotowe klatki w określonej kolejności. Proceduralne generuje efekt lub obraz na podstawie reguł, algorytmów albo parametrów.

Stosuje się je w filmie, animacji, GIF-ach, materiałach wideo oraz animacjach tworzonych na osi czasu. Jest podstawą większości klasycznych form obrazu ruchomego.