Pytania pomocnicze - AUD.05

Zapis analogowy odwzorowuje sygnał w sposób ciągły, np. przez kształt rowka na płycie winylowej. Zapis cyfrowy przedstawia dane jako ciąg wartości binarnych, czyli zer i jedynek.

Ponieważ dźwięk jest zapisany mechanicznie w rowku płyty jako ciągłe zmiany odpowiadające fali akustycznej. Nie jest zapisany w postaci danych cyfrowych.

Płyta kompaktowa zapisuje dźwięk cyfrowo, najczęściej jako dane audio odczytywane laserem. Sygnał musi zostać przetworzony cyfrowo-analogowo przed odtworzeniem przez głośniki.

Do nośników cyfrowych należą między innymi pendrive, płyta CD, DVD, Blu-ray, karta pamięci i dyskietka. Przechowują one dane w postaci cyfrowej.

Igła gramofonu przesuwa się po rowku płyty i wprawiana jest w drgania. Drgania te są przetwarzane na sygnał elektryczny, wzmacniane i odtwarzane przez głośniki.

Płyta winylowa jest podatna na zarysowania, kurz i zużycie. Może powodować trzaski, szumy oraz pogorszenie jakości dźwięku przy częstym odtwarzaniu.

Digitalizacja obrazu to przekształcenie materiału analogowego, np. zdjęcia papierowego lub rysunku, w plik cyfrowy możliwy do zapisania i edycji na komputerze.

Skaner rejestruje obraz jako siatkę pikseli, czyli grafikę rastrową. Do uzyskania grafiki wektorowej potrzebna jest dodatkowa wektoryzacja.

Skaner płaski jest popularny i prosty w użyciu, a oryginał kładzie się na szybie. Skaner bębnowy jest urządzeniem profesjonalnym, zapewniającym bardzo wysoką jakość skanu.

Można skanować m.in. dokumenty, fotografie, ilustracje, odbitki, negatywy i slajdy, jeśli skaner obsługuje dany typ materiału.

Skan jest zwykle zapisywany jako grafika rastrowa, ponieważ składa się z pikseli. Typowe formaty to TIFF, JPEG, PNG lub BMP.

Rozdzielczość skanowania określa liczbę próbek obrazu rejestrowanych na jednostkę długości, najczęściej w ppi lub dpi. Im wyższa rozdzielczość, tym więcej szczegółów może zawierać skan.

TWAIN pośredniczy między aplikacją graficzną a skanerem. Umożliwia rozpoczęcie skanowania i pobranie obrazu bezpośrednio do programu.

Ponieważ TWAIN jest standardem obsługi urządzeń pozyskujących obraz, takich jak skanery. Jego zadaniem nie jest edycja obrazu, lecz umożliwienie importu skanu do aplikacji.

Najczęściej są to skanery płaskie, skanery dokumentowe i urządzenia wielofunkcyjne. W niektórych zastosowaniach TWAIN może obsługiwać także inne urządzenia przechwytujące obraz.

Program graficzny służy do edycji i przetwarzania obrazu. TWAIN umożliwia komunikację tego programu ze skanerem i pobranie obrazu.

Najczęściej ustawia się rozdzielczość, tryb koloru, obszar skanowania, jasność i kontrast. Parametry te wpływają na jakość oraz rozmiar pliku wynikowego.

Pliki RAW są formatem zapisu danych z aparatu cyfrowego i obrabia się je w programach do wywoływania RAW. TWAIN dotyczy głównie komunikacji ze skanerem.

Rasteryzacja to zamiana obiektów wektorowych na bitmapę. TWAIN nie przekształca grafiki, tylko umożliwia pozyskanie obrazu ze skanera.

Renderowanie polega na obliczeniu końcowego obrazu sceny 3D z uwzględnieniem modeli, materiałów, świateł, cieni, tekstur i kamery.

Ponieważ podczas renderowania program oblicza zachowanie światła na różnych powierzchniach, np. odbicia, cienie, połysk i przezroczystość.

Renderowanie tworzy finalny obraz sceny 3D, natomiast interpolacja służy do wyznaczania wartości pośrednich, np. pikseli, klatek lub zmian między punktami.

Materiały określają wygląd powierzchni obiektów, np. kolor, chropowatość, połysk, metaliczność lub przezroczystość.

Oświetlenie decyduje o jasności sceny, kierunku cieni, nastroju obrazu oraz sposobie widoczności detali obiektów.

Nie. Renderować można zarówno pojedyncze obrazy, jak i animacje, gdzie każda klatka jest osobno obliczana przez program.

Czas renderowania zależy od złożoności sceny, liczby świateł, jakości materiałów, rozdzielczości obrazu oraz użytego silnika renderującego.

Polecenie Poziomy służy do korekcji tonalnej obrazu, czyli poprawy rozkładu cieni, półtonów i świateł. Pozwala zwiększyć kontrast i poprawić jasność zdjęcia.

Polecenie znajduje się w menu Obraz / Dopasowania / Poziomy. Można je także wywołać skrótem Ctrl+L.

Poziomy poprawiają rozkład tonalny obrazu, natomiast Posteryzuj zmniejsza liczbę poziomów tonalnych, dając efekt uproszczonej, plakatowej grafiki.

Histogram pokazuje rozkład jasności pikseli w obrazie. Dzięki niemu można ocenić, czy obraz jest zbyt ciemny, zbyt jasny lub ma słaby kontrast.

Suwak czerni ustala najciemniejsze partie obrazu, suwak bieli najjaśniejsze, a suwak środkowy reguluje półtony. Ich przesuwanie zmienia kontrast i jasność obrazu.

Poziomy warto stosować, gdy potrzebna jest dokładniejsza kontrola nad cieniami, półtonami i światłami. Polecenie Jasność/Kontrast działa bardziej ogólnie.

Korekta kolorów polega na zmianie parametrów barwnych obrazu, takich jak balans bieli, nasycenie, odcień, kontrast czy jasność. Jej celem jest poprawa wyglądu i zgodności barw.

Ponieważ rozdzielczość zależy od liczby pikseli obrazu, a korekta kolorów zmienia jedynie wartości barwne pikseli. Liczba pikseli pozostaje taka sama.

Mogą zmienić się jasność, kontrast, tonacja, balans bieli, nasycenie i odwzorowanie barw. Są to cechy wizualne, a nie geometryczne.

Tonacja dotyczy rozkładu jasnych, średnich i ciemnych partii obrazu. Rozdzielczość określa liczbę pikseli, z których obraz jest zbudowany.

Rozkład jasności pokazuje, ile obszarów obrazu jest ciemnych, średnich i jasnych. Można go analizować za pomocą histogramu.

Rozdzielczość mogą zmienić skalowanie, zmiana wymiarów obrazu, interpolacja, eksport do innego rozmiaru lub kadrowanie usuwające część pikseli.

Nie zawsze. Zwiększenie nasycenia może poprawić odbiór wizualny, ale nie zwiększa liczby szczegółów ani rozdzielczości obrazu.

PPI oznacza liczbę pikseli przypadających na jednostkę długości, najczęściej na cal. W zastosowaniach multimedialnych określa gęstość pikseli obrazu wyświetlanego na ekranie.

Obraz cyfrowy jest zbudowany z pikseli, czyli najmniejszych punktów obrazu rastrowego. Dlatego jego rozdzielczość opisuje się przez liczbę pikseli, a nie linii czy punktów drukarskich.

PPI dotyczy obrazu cyfrowego i oznacza piksele na cal. DPI dotyczy głównie druku i oznacza punkty nanoszone przez urządzenie drukujące na cal.

Większe PPI może dawać ostrzejszy obraz, ale jakość zależy też od wymiarów obrazu w pikselach, jakości źródła, kompresji i parametrów ekranu.

Oznacza liczbę pikseli w poziomie i pionie obrazu. Taki obraz ma 1920 pikseli szerokości i 1080 pikseli wysokości.

Punkty na jednostkę długości odnoszą się raczej do druku, czyli DPI. W multimediach i grafice ekranowej używa się pojęcia pikseli na jednostkę długości, czyli PPI.

Digitalizacja dźwięku to zamiana sygnału analogowego, np. z mikrofonu, na sygnał cyfrowy możliwy do zapisania i obróbki w komputerze.

Sygnał analogowy jest ciągły, a sygnał cyfrowy składa się z dyskretnych wartości liczbowych. Komputer przetwarza dźwięk właśnie w postaci cyfrowej.

Próbkowanie polega na mierzeniu wartości sygnału analogowego w regularnych odstępach czasu. Im wyższa częstotliwość próbkowania, tym dokładniej można odwzorować dźwięk.

To liczba próbek pobieranych w ciągu jednej sekundy. Przykładowo 44,1 kHz oznacza 44 100 próbek na sekundę.

Taki proces jest odwrotnością digitalizacji. Zachodzi np. podczas odtwarzania dźwięku z komputera przez głośniki.

Kwantyzacja polega na przypisaniu każdej próbce sygnału określonej wartości liczbowej. Jej dokładność zależy m.in. od rozdzielczości bitowej.

Najczęściej robi to karta dźwiękowa lub zewnętrzny interfejs audio wyposażony w przetwornik analogowo-cyfrowy.

Głębia bitowa określa, ile bitów przypada na zapis koloru jednego piksela. Im większa głębia bitowa, tym więcej możliwych kolorów lub odcieni może zawierać obraz.

Każdy dodatkowy bit podwaja liczbę możliwych wartości koloru. Na przykład 8 bitów daje 256 wartości, a 24 bity pozwalają zapisać ponad 16 milionów kolorów.

Większa liczba bitów na piksel oznacza więcej danych do zapisania dla każdego punktu obrazu. Przy tej samej rozdzielczości plik będzie więc zajmował więcej miejsca.

Nie. Wyrazistość zależy głównie od rozdzielczości, ostrości, kontrastu i jakości źródła obrazu. Głębia bitowa wpływa przede wszystkim na liczbę kolorów i płynność przejść tonalnych.

Rozdzielczość określa liczbę pikseli w obrazie, np. 1920 × 1080. Głębia bitowa określa, ile informacji o kolorze zapisuje się dla każdego piksela.

Należy pomnożyć liczbę pikseli przez głębię bitową, a wynik podzielić przez 8, aby otrzymać bajty. Przykład: szerokość × wysokość × bity na piksel / 8.

Oświetlenie typu soft daje łagodne cienie, mały kontrast i delikatne przejścia tonalne. Twarz lub przedmiot wyglądają mniej ostro i bardziej naturalnie.

Delikatnie rozprasza światło i zmniejsza widoczność drobnych niedoskonałości skóry. Dzięki temu portret wygląda łagodniej i bardziej estetycznie.

Filtr zmiękczający rozprasza obraz i daje efekt soft. Filtr polaryzacyjny redukuje odbicia od powierzchni niemetalicznych oraz zwiększa nasycenie barw i kontrast nieba.

Filtr szary, czyli ND, ogranicza ilość światła wpadającego do obiektywu. Pozwala użyć dłuższego czasu naświetlania lub większego otworu przysłony w jasnych warunkach.

Filtr UV służy głównie do ograniczania promieniowania ultrafioletowego i ochrony obiektywu. Nie tworzy efektu miękkiego, rozproszonego oświetlenia.

Tak, podobny efekt można wykonać w programie graficznym za pomocą rozmycia, masek i obniżenia kontrastu. Jednak filtr zmiękczający pozwala uzyskać efekt już podczas fotografowania.