Pytania pomocnicze - AUD.05

Grafika rastrowa składa się z pikseli, a grafika wektorowa z matematycznie opisanych kształtów, linii i krzywych. Wektor można skalować bez utraty jakości.

Ponieważ efekt wektoryzacji ma być edytowalnym obiektem wektorowym. Takie narzędzia oferują np. Inkscape, CorelDRAW i Adobe Illustrator.

Są to głównie edytory grafiki rastrowej, przeznaczone do pracy na pikselach. Nie stanowią typowej kategorii oprogramowania do tworzenia i edycji grafiki wektorowej.

To automatyczne lub półautomatyczne rozpoznawanie kształtów na bitmapie i zamiana ich na krzywe oraz obiekty wektorowe.

Warto to zrobić, gdy obraz ma być skalowany, drukowany w dużym formacie, użyty jako logo albo przygotowany do cięcia ploterem.

Nie. Najlepsze efekty daje prosta grafika o wyraźnych konturach i ograniczonej liczbie kolorów. Zdjęcia zwykle wymagają uproszczeń i ręcznej korekty.

Narzędzie Gradient służy do tworzenia lub modyfikowania płynnego przejścia między co najmniej dwoma kolorami. Może być używane jako wypełnienie tła, obiektu, maski lub zaznaczenia.

Jednolite wypełnienie ma jeden kolor na całym obszarze. Gradient tworzy przejście tonalne, np. od czerwieni do żółci albo od koloru do przezroczystości.

Najczęściej występują gradienty liniowe, radialne, kątowe, odbite i rombowe. Różnią się kierunkiem oraz sposobem rozchodzenia się przejścia kolorów.

Kroplomierz służy do pobierania próbki koloru z obrazu. Może pomóc wybrać kolor do gradientu, ale sam nie tworzy ani nie modyfikuje przejścia kolorów.

Wiadro z farbą wypełnia obszar jednolitym kolorem lub wzorem. Gradient wypełnia obszar płynnym przejściem między kolorami.

Można zmieniać kolory, położenie punktów przejścia, kierunek, kąt, przezroczystość oraz typ gradientu. W wielu programach dostępne są też gotowe presety gradientów.

Ponieważ nie jest już zależny od pliku fontu. Litery zostają zamienione na kształty wektorowe zapisane bezpośrednio w projekcie.

Tekst traci edytowalność. Po konwersji trudno poprawić literówkę lub zmienić krój pisma bez odtworzenia tekstu od nowa.

Najczęściej przed wysłaniem projektu do drukarni, eksportem pliku produkcyjnego lub przekazaniem projektu osobie, która może nie mieć użytych fontów.

Tekst edytowalny korzysta z fontu i można go zmieniać jak zwykły tekst. Tekst zamieniony na krzywe jest grafiką wektorową złożoną z punktów i ścieżek.

Kopia pozwala wrócić do wersji z edytowalnym tekstem. Jest to przydatne, gdy trzeba poprawić treść lub zmienić font.

Tak. Po konwersji litery stają się obiektami wektorowymi, które można skalować bez utraty jakości.

Służy do utworzenia płynnego przejścia między dwoma obiektami wektorowymi. Program generuje obiekty pośrednie, zmieniając stopniowo kształt, rozmiar i kolor.

Gradient zmienia płynnie kolor w obrębie jednego obiektu. Metamorfoza tworzy sekwencję obiektów pośrednich między dwoma obiektami.

Najczęściej zmieniają się kształt, wielkość, położenie oraz kolor wypełnienia i obrysu. Efekt zależy od właściwości obiektów początkowego i końcowego.

Obwiednia służy do deformowania pojedynczego obiektu przez zmianę jego konturu lub siatki obwiedni. Nie tworzy sekwencji kształtów pośrednich między dwoma obiektami.

Interakcyjny cień dodaje do obiektu efekt cienia, czyli wizualne wrażenie głębi lub odsunięcia od tła. Nie przekształca jednego obiektu w drugi.

To narzędzie tworzy efekt przestrzenny, przypominający trójwymiarowe wysunięcie obiektu. Nie służy do płynnego przejścia między dwoma różnymi obiektami.

CIELab jest przestrzenią zbliżoną do percepcji człowieka. Dzięki temu odległość między kolorami w tym modelu lepiej odpowiada temu, jak widzimy różnice barw.

CIELab służy do obiektywnego opisu i porównywania kolorów. CMYK jest modelem druku, opartym na farbach: cyjan, magenta, żółty i czarny.

L oznacza jasność, a określa oś od zieleni do czerwieni, a b określa oś od niebieskiego do żółtego. Razem opisują położenie koloru w przestrzeni Lab.

Delta E to liczbowy wskaźnik różnicy między dwoma kolorami. Najczęściej oblicza się go na podstawie wartości kolorów w przestrzeni CIELab.

HSB opisuje kolor przez odcień, nasycenie i jasność, co jest wygodne w edycji grafiki. Nie jest jednak tak dobrze przystosowany do obiektywnego mierzenia różnic widzianych przez człowieka.

Pomiar różnic kolorów stosuje się w kontroli jakości druku, kalibracji monitorów, proofingu oraz przy porównywaniu wydruków z wzornikiem lub projektem.

CIEXYZ jest ważną przestrzenią odniesienia używaną w kolorymetrii i przeliczaniu kolorów między modelami. Nie jest jednak tak wygodny do oceny widocznych różnic barwnych jak CIELab.

Najczęściej jest oznaczone ikoną figury geometrycznej, np. prostokąta. Służy do tworzenia obiektów wektorowych, takich jak prostokąty, elipsy czy linie.

Narzędzie kształtu tworzy obiekt graficzny, najczęściej wektorowy. Narzędzie zaznaczania prostokątnego tworzy tylko obszar zaznaczenia na obrazie.

Ponieważ są opisane matematycznie za pomocą ścieżek, punktów i krzywych. Dzięki temu można je skalować bez utraty ostrości krawędzi.

Do tej grupy należą m.in. Prostokąt, Elipsa, Wielokąt, Linia oraz Kształt własny. Wszystkie mogą służyć do tworzenia elementów wektorowych.

Oznacza, że pod daną ikoną ukryta jest grupa podobnych narzędzi. Po przytrzymaniu ikony można wybrać inne narzędzie z tej samej grupy.

Photoshop jest przede wszystkim edytorem grafiki rastrowej, ale posiada narzędzia do tworzenia i edycji prostych obiektów wektorowych.

To filtry zmniejszające ostrość obrazu lub jego fragmentu. Stosuje się je m.in. do zmiękczania tła, maskowania niedoskonałości oraz tworzenia efektu ruchu.

Najczęściej używa się filtra Rozmycie ruchu lub Motion Blur. Powoduje on kierunkowe rozciągnięcie pikseli, co daje wrażenie poruszania się obiektu.

Wzmocnienie ostrości zwiększa kontrast krawędzi i sprawia, że obraz wygląda wyraźniej. Efekt ruchu wymaga celowego rozmycia, a nie wyostrzenia.

Rozmycie zmiękcza obraz i zaciera szczegóły, natomiast pikselizacja powiększa lub upraszcza piksele, tworząc efekt mozaiki. Pikselizacja nie służy typowo do symulowania ruchu.

Najważniejsze są kierunek lub kąt rozmycia oraz jego siła, często określana jako odległość. Od tych ustawień zależy, w którą stronę i jak mocno obraz będzie wyglądał na poruszony.

Tak. Podczas fotografowania efekt ruchu można uzyskać przez dłuższy czas naświetlania. W programie graficznym podobny rezultat symuluje się filtrem rozmycia ruchu.

Ekrany komputerów, smartfonów i tabletów wyświetlają obraz za pomocą światła czerwonego, zielonego i niebieskiego. Dlatego dla internetu właściwy jest tryb RGB.

RGB jest modelem addytywnym stosowanym do ekranów, a CMYK modelem subtraktywnym stosowanym głównie w druku. RGB tworzy kolory ze światła, a CMYK z farb drukarskich.

CMYK jest przeznaczony do druku, a nie do wyświetlania na ekranie. Zdjęcie zapisane w CMYK może być błędnie interpretowane przez przeglądarkę lub mieć przekłamane kolory.

RGB składa się z trzech kanałów: czerwonego, zielonego i niebieskiego. Ich różne natężenia tworzą kolory widoczne na ekranie.

Każdy kanał RGB może mieć wartość od 0 do 255. Na przykład RGB(255, 0, 0) oznacza pełną czerwień, a RGB(0, 0, 0) oznacza czerń.

sRGB to standardowa przestrzeń kolorów używana w internecie i przez większość urządzeń wyświetlających. Zapisanie zdjęcia w sRGB zwiększa szansę poprawnego wyświetlania kolorów.

HSL służy do wygodnego opisu i regulacji koloru przez odcień, nasycenie i jasność. Może być używany np. w CSS lub podczas korekcji barw, ale zdjęcia do internetu zapisuje się w RGB.

Polega na dodawaniu świateł barwnych. Podstawowe kolory w tym modelu to czerwony, zielony i niebieski.

Podstawowe kolory RGB to czerwony, zielony i niebieski. Ich skróty pochodzą od angielskich nazw: Red, Green, Blue.

Powstaje kolor biały. W modelu RGB pełna emisja czerwonego, zielonego i niebieskiego światła daje biel.

RGB jest modelem addytywnym używanym dla światła i ekranów. CMYK jest modelem subtraktywnym używanym głównie w druku.

Ponieważ ekran nie emituje wtedy żadnej składowej światła. Bez światła obserwator widzi czerń.

Model RGB stosuje się w monitorach, telewizorach, smartfonach, projektorach oraz grafice internetowej i multimedialnej.

Ikona nowej grupy warstw ma postać folderu i znajduje się na dole panelu Warstwy.

Grupa warstw pozwala uporządkować projekt przez zebranie kilku warstw w jednym folderze. Ułatwia to zarządzanie złożonym plikiem PSD.

Przycisk znajduje się w dolnej części panelu Warstwy, obok innych ikon, takich jak dodanie maski, nowej warstwy czy usunięcie warstwy.

Grupowanie zachowuje osobne warstwy i tylko porządkuje je w folderze. Scalanie łączy warstwy w jedną, co ogranicza możliwość późniejszej edycji.

Można użyć polecenia z menu Warstwa > Nowa > Grupa albo skrótu klawiaturowego Ctrl+G po zaznaczeniu warstw.

Tak, do grupy warstw można dodać maskę. Dzięki temu można kontrolować widoczność wszystkich warstw znajdujących się w grupie jednocześnie.