Pytania pomocnicze - AUD.05

Morfing polega na płynnej transformacji jednego obrazu, kształtu lub obiektu w inny. Program generuje klatki pośrednie między stanem początkowym i końcowym.

Zwykłe przejście, np. przenikanie, zmienia widoczność jednego obrazu na drugi. Morfing zmienia także kształt i strukturę obiektu, tworząc wrażenie metamorfozy.

Klatki kluczowe określają stan początkowy i końcowy transformacji. Na ich podstawie program oblicza klatki pośrednie, aby ruch był płynny.

Rendering to proces generowania końcowego obrazu lub filmu na podstawie sceny, efektów i ustawień. Nie oznacza samej techniki zamiany jednego obiektu w drugi.

Modelowanie oznacza tworzenie lub kształtowanie obiektu, najczęściej 2D lub 3D. Nie jest nazwą techniki animacyjnej polegającej na płynnej przemianie jednego obiektu w inny.

Morfing stosuje się w animacjach, efektach filmowych, reklamach, teledyskach i prezentacjach multimedialnych. Umożliwia efektowną metamorfozę twarzy, kształtów, logo lub obiektów.

Oznacza, że materiały są chronione prawem autorskim i nie można ich wykorzystywać, kopiować ani rozpowszechniać bez zgody autora lub właściciela praw.

Nie. Jest to informacja prawna dotycząca ochrony utworów, a nie zabezpieczenie techniczne strony.

Naruszeniem może być skopiowanie prezentacji, publikacja jej na własnej stronie, przerobienie jej lub wykorzystanie komercyjne bez zgody właściciela praw.

Korzystanie może oznaczać prywatne zapoznanie się z materiałem, natomiast rozpowszechnianie to udostępnianie go innym, np. przez stronę WWW lub media społecznościowe.

Można to zrobić, gdy autor udzieli zgody, materiał ma odpowiednią licencję albo wykorzystanie mieści się w granicach dozwolonego użytku.

Podanie autora spełnia obowiązek oznaczenia twórcy, ale nie zastępuje zgody na kopiowanie, publikowanie lub modyfikowanie utworu.

PSD jest formatem roboczym Adobe Photoshop i może przechowywać warstwy, maski, kanały, efekty oraz inne dane edycyjne. Dlatego zawiera więcej informacji niż typowe formaty eksportowe.

Format roboczy, np. PSD, zachowuje elementy potrzebne do dalszej edycji projektu. Format końcowy, np. JPEG lub PNG, jest zwykle przeznaczony do publikacji, przesyłania lub wyświetlania.

JPEG stosuje kompresję stratną, czyli usuwa część informacji o obrazie, aby zmniejszyć rozmiar pliku. Jest dobry do zdjęć, ale nie nadaje się do wielokrotnej edycji bez utraty jakości.

PNG warto stosować, gdy potrzebna jest przezroczystość, ostre krawędzie, tekst, ikony lub grafika bez strat jakości. Pliki PNG są często większe niż JPEG, ale zachowują lepszą jakość w grafice użytkowej.

GIF jest używany głównie do prostych animacji oraz grafik z ograniczoną liczbą kolorów. Obsługuje maksymalnie 256 kolorów, dlatego nie jest najlepszy do fotografii.

Na rozmiar wpływają m.in. rozdzielczość, głębia kolorów, liczba warstw, obecność kanału alfa, stopień kompresji oraz złożoność obrazu.

Zapis analogowy odwzorowuje sygnał w sposób ciągły, np. przez kształt rowka na płycie winylowej. Zapis cyfrowy przedstawia dane jako ciąg wartości binarnych, czyli zer i jedynek.

Ponieważ dźwięk jest zapisany mechanicznie w rowku płyty jako ciągłe zmiany odpowiadające fali akustycznej. Nie jest zapisany w postaci danych cyfrowych.

Płyta kompaktowa zapisuje dźwięk cyfrowo, najczęściej jako dane audio odczytywane laserem. Sygnał musi zostać przetworzony cyfrowo-analogowo przed odtworzeniem przez głośniki.

Do nośników cyfrowych należą między innymi pendrive, płyta CD, DVD, Blu-ray, karta pamięci i dyskietka. Przechowują one dane w postaci cyfrowej.

Igła gramofonu przesuwa się po rowku płyty i wprawiana jest w drgania. Drgania te są przetwarzane na sygnał elektryczny, wzmacniane i odtwarzane przez głośniki.

Płyta winylowa jest podatna na zarysowania, kurz i zużycie. Może powodować trzaski, szumy oraz pogorszenie jakości dźwięku przy częstym odtwarzaniu.

Digitalizacja obrazu to przekształcenie materiału analogowego, np. zdjęcia papierowego lub rysunku, w plik cyfrowy możliwy do zapisania i edycji na komputerze.

Skaner rejestruje obraz jako siatkę pikseli, czyli grafikę rastrową. Do uzyskania grafiki wektorowej potrzebna jest dodatkowa wektoryzacja.

Skaner płaski jest popularny i prosty w użyciu, a oryginał kładzie się na szybie. Skaner bębnowy jest urządzeniem profesjonalnym, zapewniającym bardzo wysoką jakość skanu.

Można skanować m.in. dokumenty, fotografie, ilustracje, odbitki, negatywy i slajdy, jeśli skaner obsługuje dany typ materiału.

Skan jest zwykle zapisywany jako grafika rastrowa, ponieważ składa się z pikseli. Typowe formaty to TIFF, JPEG, PNG lub BMP.

Rozdzielczość skanowania określa liczbę próbek obrazu rejestrowanych na jednostkę długości, najczęściej w ppi lub dpi. Im wyższa rozdzielczość, tym więcej szczegółów może zawierać skan.

TWAIN pośredniczy między aplikacją graficzną a skanerem. Umożliwia rozpoczęcie skanowania i pobranie obrazu bezpośrednio do programu.

Ponieważ TWAIN jest standardem obsługi urządzeń pozyskujących obraz, takich jak skanery. Jego zadaniem nie jest edycja obrazu, lecz umożliwienie importu skanu do aplikacji.

Najczęściej są to skanery płaskie, skanery dokumentowe i urządzenia wielofunkcyjne. W niektórych zastosowaniach TWAIN może obsługiwać także inne urządzenia przechwytujące obraz.

Program graficzny służy do edycji i przetwarzania obrazu. TWAIN umożliwia komunikację tego programu ze skanerem i pobranie obrazu.

Najczęściej ustawia się rozdzielczość, tryb koloru, obszar skanowania, jasność i kontrast. Parametry te wpływają na jakość oraz rozmiar pliku wynikowego.

Pliki RAW są formatem zapisu danych z aparatu cyfrowego i obrabia się je w programach do wywoływania RAW. TWAIN dotyczy głównie komunikacji ze skanerem.

Rasteryzacja to zamiana obiektów wektorowych na bitmapę. TWAIN nie przekształca grafiki, tylko umożliwia pozyskanie obrazu ze skanera.

Renderowanie polega na obliczeniu końcowego obrazu sceny 3D z uwzględnieniem modeli, materiałów, świateł, cieni, tekstur i kamery.

Ponieważ podczas renderowania program oblicza zachowanie światła na różnych powierzchniach, np. odbicia, cienie, połysk i przezroczystość.

Renderowanie tworzy finalny obraz sceny 3D, natomiast interpolacja służy do wyznaczania wartości pośrednich, np. pikseli, klatek lub zmian między punktami.

Materiały określają wygląd powierzchni obiektów, np. kolor, chropowatość, połysk, metaliczność lub przezroczystość.

Oświetlenie decyduje o jasności sceny, kierunku cieni, nastroju obrazu oraz sposobie widoczności detali obiektów.

Nie. Renderować można zarówno pojedyncze obrazy, jak i animacje, gdzie każda klatka jest osobno obliczana przez program.

Czas renderowania zależy od złożoności sceny, liczby świateł, jakości materiałów, rozdzielczości obrazu oraz użytego silnika renderującego.

Polecenie Poziomy służy do korekcji tonalnej obrazu, czyli poprawy rozkładu cieni, półtonów i świateł. Pozwala zwiększyć kontrast i poprawić jasność zdjęcia.

Polecenie znajduje się w menu Obraz / Dopasowania / Poziomy. Można je także wywołać skrótem Ctrl+L.

Poziomy poprawiają rozkład tonalny obrazu, natomiast Posteryzuj zmniejsza liczbę poziomów tonalnych, dając efekt uproszczonej, plakatowej grafiki.

Histogram pokazuje rozkład jasności pikseli w obrazie. Dzięki niemu można ocenić, czy obraz jest zbyt ciemny, zbyt jasny lub ma słaby kontrast.

Suwak czerni ustala najciemniejsze partie obrazu, suwak bieli najjaśniejsze, a suwak środkowy reguluje półtony. Ich przesuwanie zmienia kontrast i jasność obrazu.

Poziomy warto stosować, gdy potrzebna jest dokładniejsza kontrola nad cieniami, półtonami i światłami. Polecenie Jasność/Kontrast działa bardziej ogólnie.

Korekta kolorów polega na zmianie parametrów barwnych obrazu, takich jak balans bieli, nasycenie, odcień, kontrast czy jasność. Jej celem jest poprawa wyglądu i zgodności barw.

Ponieważ rozdzielczość zależy od liczby pikseli obrazu, a korekta kolorów zmienia jedynie wartości barwne pikseli. Liczba pikseli pozostaje taka sama.

Mogą zmienić się jasność, kontrast, tonacja, balans bieli, nasycenie i odwzorowanie barw. Są to cechy wizualne, a nie geometryczne.

Tonacja dotyczy rozkładu jasnych, średnich i ciemnych partii obrazu. Rozdzielczość określa liczbę pikseli, z których obraz jest zbudowany.

Rozkład jasności pokazuje, ile obszarów obrazu jest ciemnych, średnich i jasnych. Można go analizować za pomocą histogramu.

Rozdzielczość mogą zmienić skalowanie, zmiana wymiarów obrazu, interpolacja, eksport do innego rozmiaru lub kadrowanie usuwające część pikseli.

Nie zawsze. Zwiększenie nasycenia może poprawić odbiór wizualny, ale nie zwiększa liczby szczegółów ani rozdzielczości obrazu.

PPI oznacza liczbę pikseli przypadających na jednostkę długości, najczęściej na cal. W zastosowaniach multimedialnych określa gęstość pikseli obrazu wyświetlanego na ekranie.

Obraz cyfrowy jest zbudowany z pikseli, czyli najmniejszych punktów obrazu rastrowego. Dlatego jego rozdzielczość opisuje się przez liczbę pikseli, a nie linii czy punktów drukarskich.

PPI dotyczy obrazu cyfrowego i oznacza piksele na cal. DPI dotyczy głównie druku i oznacza punkty nanoszone przez urządzenie drukujące na cal.

Większe PPI może dawać ostrzejszy obraz, ale jakość zależy też od wymiarów obrazu w pikselach, jakości źródła, kompresji i parametrów ekranu.

Oznacza liczbę pikseli w poziomie i pionie obrazu. Taki obraz ma 1920 pikseli szerokości i 1080 pikseli wysokości.

Punkty na jednostkę długości odnoszą się raczej do druku, czyli DPI. W multimediach i grafice ekranowej używa się pojęcia pikseli na jednostkę długości, czyli PPI.