Pytania pomocnicze - AUD.05

Ekrany komputerów, smartfonów i tabletów wyświetlają obraz za pomocą światła czerwonego, zielonego i niebieskiego. Dlatego dla internetu właściwy jest tryb RGB.

RGB jest modelem addytywnym stosowanym do ekranów, a CMYK modelem subtraktywnym stosowanym głównie w druku. RGB tworzy kolory ze światła, a CMYK z farb drukarskich.

CMYK jest przeznaczony do druku, a nie do wyświetlania na ekranie. Zdjęcie zapisane w CMYK może być błędnie interpretowane przez przeglądarkę lub mieć przekłamane kolory.

RGB składa się z trzech kanałów: czerwonego, zielonego i niebieskiego. Ich różne natężenia tworzą kolory widoczne na ekranie.

Każdy kanał RGB może mieć wartość od 0 do 255. Na przykład RGB(255, 0, 0) oznacza pełną czerwień, a RGB(0, 0, 0) oznacza czerń.

sRGB to standardowa przestrzeń kolorów używana w internecie i przez większość urządzeń wyświetlających. Zapisanie zdjęcia w sRGB zwiększa szansę poprawnego wyświetlania kolorów.

HSL służy do wygodnego opisu i regulacji koloru przez odcień, nasycenie i jasność. Może być używany np. w CSS lub podczas korekcji barw, ale zdjęcia do internetu zapisuje się w RGB.

Polega na dodawaniu świateł barwnych. Podstawowe kolory w tym modelu to czerwony, zielony i niebieski.

Podstawowe kolory RGB to czerwony, zielony i niebieski. Ich skróty pochodzą od angielskich nazw: Red, Green, Blue.

Powstaje kolor biały. W modelu RGB pełna emisja czerwonego, zielonego i niebieskiego światła daje biel.

RGB jest modelem addytywnym używanym dla światła i ekranów. CMYK jest modelem subtraktywnym używanym głównie w druku.

Ponieważ ekran nie emituje wtedy żadnej składowej światła. Bez światła obserwator widzi czerń.

Model RGB stosuje się w monitorach, telewizorach, smartfonach, projektorach oraz grafice internetowej i multimedialnej.

Ikona nowej grupy warstw ma postać folderu i znajduje się na dole panelu Warstwy.

Grupa warstw pozwala uporządkować projekt przez zebranie kilku warstw w jednym folderze. Ułatwia to zarządzanie złożonym plikiem PSD.

Przycisk znajduje się w dolnej części panelu Warstwy, obok innych ikon, takich jak dodanie maski, nowej warstwy czy usunięcie warstwy.

Grupowanie zachowuje osobne warstwy i tylko porządkuje je w folderze. Scalanie łączy warstwy w jedną, co ogranicza możliwość późniejszej edycji.

Można użyć polecenia z menu Warstwa > Nowa > Grupa albo skrótu klawiaturowego Ctrl+G po zaznaczeniu warstw.

Tak, do grupy warstw można dodać maskę. Dzięki temu można kontrolować widoczność wszystkich warstw znajdujących się w grupie jednocześnie.

Służy do dodawania efektów wizualnych do kształtów, takich jak cień, poświata, odbicie czy efekty 3D.

Należy zaznaczyć kształt, przejść do karty Formatowanie lub Format kształtu, wybrać Efekty dla kształtów, a następnie Cień.

Wypełnienie zmienia kolor lub wzór wnętrza kształtu. Efekty dla kształtów dodają elementy wizualne, np. cień, poświatę lub odbicie.

Obramowanie to linia wokół kształtu, natomiast cień jest efektem wizualnym sprawiającym wrażenie głębi lub odseparowania obiektu od tła.

Cień warto stosować umiarkowanie, aby wyróżnić ważny element lub nadać obiektowi głębi. Nadmiar efektów może obniżyć czytelność slajdu.

Kompresja stratna usuwa część informacji z sygnału audio, aby zmniejszyć rozmiar pliku. Kompresja bezstratna zmniejsza rozmiar pliku, ale pozwala odtworzyć dźwięk identyczny z oryginałem.

FLAC to format bezstratnej kompresji dźwięku. Po dekompresji można odzyskać oryginalne dane audio bez utraty jakości.

MP3 stosuje kompresję stratną, czyli usuwa część danych uznanych za mniej słyszalne dla człowieka. Dzięki temu plik jest mniejszy, ale nie zachowuje pełnej informacji audio.

Nie. AAC jest stratnym formatem kompresji dźwięku, choć zwykle oferuje lepszą jakość niż MP3 przy podobnym rozmiarze pliku.

WMA ma kilka odmian, w tym WMA Lossless, ale samo WMA w pytaniach egzaminacyjnych najczęściej oznacza format stratny. Bezstratność trzeba rozpoznać po wyraźnym dopisku „Lossless”.

FLAC warto stosować do archiwizacji muzyki, masteringu, obróbki dźwięku i wszędzie tam, gdzie ważne jest zachowanie pełnej jakości nagrania.

Formaty stratne, takie jak MP3 czy AAC, dają dużo mniejsze pliki niż formaty bezstratne. Są wygodne do internetu, streamingu i urządzeń mobilnych.

Zbyt długa linia utrudnia odnalezienie początku następnego wiersza, a zbyt krótka wybija rytm czytania. Optymalna długość poprawia płynność lektury i zrozumienie treści.

Przyjmuje się, że wygodna długość linii to około 50–75 znaków. W pytaniu egzaminacyjnym poprawną wartością jest 55 znaków.

Linia jest zwykle zbyt długa, przez co oko ma trudność z przejściem do kolejnego wiersza. Czytelnik szybciej się męczy i wolniej przyswaja treść.

Jest zbyt krótka, więc tekst często się łamie i powstaje wiele krótkich wierszy. Czytanie staje się poszarpane i mniej płynne.

Można ustawić maksymalną szerokość bloku tekstu, np. za pomocą właściwości `max-width`. Często stosuje się jednostkę `ch`, która odnosi się do szerokości znaku.

Na różnych ekranach szerokość tekstu może się zmieniać, dlatego projekt powinien kontrolować szerokość kolumny tekstowej. Dzięki temu tekst pozostaje czytelny zarówno na komputerze, jak i na urządzeniach mobilnych.

Grafika rastrowa składa się z pikseli, natomiast grafika wektorowa z obiektów opisanych matematycznie, np. linii, krzywych i figur geometrycznych.

Ma określoną liczbę pikseli. Przy powiększaniu program musi rozciągnąć lub sztucznie dodać piksele, co może powodować rozmycie albo pikselizację.

Oznacza, że obraz ma 3000 pikseli szerokości i 2000 pikseli wysokości. Łącznie zawiera 6 milionów pikseli.

Tak. Fotografie najczęściej zapisuje się jako grafiki rastrowe, ponieważ dobrze odwzorowują przejścia tonalne, kolory i szczegóły obrazu.

Logo musi być skalowalne, np. na wizytówkę i baner. Grafika wektorowa pozwala zmieniać rozmiar bez utraty jakości.

Do edycji grafiki rastrowej używa się m.in. Adobe Photoshop, GIMP, Corel PaintShop Pro lub IrfanView.

Im więcej pikseli ma obraz, tym więcej danych trzeba zapisać. Na rozmiar pliku wpływają też głębia kolorów, format i rodzaj kompresji.

PPTX otwiera prezentację w trybie edycji, a PPSX uruchamia ją bezpośrednio jako pełnoekranowy pokaz slajdów. Oba formaty mogą zawierać podobną zawartość prezentacji.

Warto użyć PPSX, gdy prezentacja ma być od razu odtwarzana przez odbiorcę, bez konieczności ręcznego włączania pokazu slajdów. Sprawdza się to np. podczas szkoleń, wystąpień i prezentacji dla klienta.

POTX to format szablonu prezentacji. Służy do tworzenia nowych prezentacji na podstawie wcześniej przygotowanego układu, stylu i motywu.

Tak, plik PPSX można otworzyć w programie PowerPoint i edytować, choć domyślnie uruchamia się on jako pokaz slajdów. Nie jest to format tylko do odczytu.

Ponieważ po otwarciu od razu przechodzi do trybu prezentacji pełnoekranowej. Zmniejsza to ryzyko pomyłki i przyspiesza rozpoczęcie pokazu.

Należy wybrać opcję „Zapisz jako”, a następnie jako typ pliku wskazać „Pokaz programu PowerPoint (*.ppsx)”. Taki plik będzie uruchamiał się bezpośrednio jako pokaz.

Zapis HEX składa się z trzech par: czerwony, zielony, niebieski. W `#ff0000` wartość czerwieni to `ff`, czyli maksimum, a zielony i niebieski mają `00`, więc kolor jest czerwony.

Oba zapisy oznaczają ten sam kolor czerwony. Różnią się tylko formą: pierwszy używa wartości dziesiętnych, a drugi szesnastkowych.

W tym zapisie pierwsza wartość odpowiada czerwieni, druga zieleni, a trzecia niebieskiemu. `rgb(0, 255, 0)` ma maksymalną zieleń i brak czerwieni, więc oznacza kolor zielony.

`#ffffff` oznacza biały, ponieważ wszystkie trzy kanały: czerwony, zielony i niebieski mają maksymalną wartość.

Oznacza czarny, ponieważ wszystkie kanały mają wartość 0, czyli nie emitują światła.

Ponieważ kolor powstaje przez dodawanie światła czerwonego, zielonego i niebieskiego. Dodanie wszystkich trzech składowych z maksymalną intensywnością daje biel.

Oznacza wybór wszystkich elementów `span`, które znajdują się wewnątrz elementów `li`. Styl nie dotyczy wszystkich `li` ani wszystkich `span`, tylko takich `span`, które są potomkami `li`.

`li span` wybiera każdy `span` wewnątrz `li`, nawet głęboko zagnieżdżony. `li > span` wybiera tylko `span`, który jest bezpośrednim dzieckiem elementu `li`.

Przecinek oznacza listę selektorów. Zapis `li, span` wybiera wszystkie elementy `li` oraz wszystkie elementy `span`.

Nie. Reguła `li span` działa tylko wtedy, gdy `span` znajduje się wewnątrz elementu `li`.

Właściwość `font-size` określa rozmiar tekstu. W przykładzie `font-size: 10pt` ustawia tekst w wybranych elementach na rozmiar 10 punktów typograficznych.

Ustawia kolor tekstu wybranych elementów na zielony. W tej regule dotyczy elementów `span` znajdujących się wewnątrz `li`.

Ponieważ selektor `li span` zawęża wybór do elementów `span` znajdujących się w `li`. Same elementy `span` poza `li` nie zostaną objęte tą regułą.