Pytania pomocnicze - AUD.05

RAW zawiera surowe dane z matrycy aparatu, podobnie jak negatyw fotograficzny zawiera materiał źródłowy do wykonania odbitki. Nie jest to gotowy obraz końcowy, lecz plik przeznaczony do wywołania.

Podczas edycji RAW oryginalne dane zdjęcia nie są trwale zmieniane. Program zapisuje jedynie ustawienia korekty, dzięki czemu można wrócić do wcześniejszej wersji lub utworzyć inną.

RAW zawiera więcej informacji i daje większe możliwości korekcji, ale wymaga obróbki. JPG jest gotowym, skompresowanym plikiem, który zajmuje mniej miejsca, lecz gorzej znosi intensywną edycję.

RAW zapisuje dużą ilość danych z matrycy, często bez silnej kompresji stratnej. JPG jest już przetworzony i skompresowany, dlatego jego rozmiar jest mniejszy.

Najczęściej koryguje się balans bieli, ekspozycję, kontrast, światła, cienie, nasycenie oraz szumy. RAW daje w tych obszarach większy zakres regulacji niż JPG.

Zwykle nie. Plik RAW należy najpierw wywołać i wyeksportować do formatu wynikowego, najczęściej JPG, PNG lub TIFF.

Służą do wywoływania i niedestrukcyjnej obróbki plików RAW. Pozwalają zmieniać wygląd zdjęcia bez niszczenia oryginalnych danych.

ROM oznacza Read Only Memory, czyli pamięć tylko do odczytu. Dane na takim nośniku są dostępne do odczytania, ale użytkownik nie może ich zapisać ani zmienić.

DVD-ROM jest nośnikiem tylko do odczytu, zwykle fabrycznie przygotowanym. DVD-R pozwala użytkownikowi nagrać dane jeden raz.

DVD-R można zapisać jednokrotnie. DVD-RW można kasować i nagrywać ponownie wiele razy.

DVD-RAM służy do wielokrotnego zapisu i kasowania danych. Był używany m.in. do archiwizacji i pracy z danymi podobnie jak na dysku wymiennym.

R oznacza możliwość jednokrotnego zapisu, RW oznacza zapis wielokrotny, a RAM również wiąże się z wielokrotnym zapisem. Tylko ROM wskazuje na odczyt bez możliwości zapisu.

PCM to nieskompresowany zapis próbek dźwięku, zachowujący pełną jakość. MP3 stosuje kompresję stratną, czyli usuwa część informacji, aby zmniejszyć rozmiar pliku.

WAV i AIFF mogą przechowywać nieskompresowane dane PCM, więc nadają się do edycji, miksu i masteringu bez strat jakości. Są też szeroko obsługiwane przez programy audio.

Nie zawsze, bo WAV jest kontenerem i teoretycznie może zawierać różne typy danych audio. W praktyce w produkcji audio najczęściej oznacza nieskompresowany PCM.

Częstotliwość próbkowania określa, ile razy na sekundę mierzony jest sygnał audio. Im wyższa wartość, tym większy zakres możliwego odwzorowania częstotliwości, ale też większy plik.

Rozdzielczość bitowa określa dokładność zapisu poziomu amplitudy próbki. Większa liczba bitów daje większy zakres dynamiki i precyzję nagrania.

QuickTime jest technologią i kontenerem multimedialnym kojarzonym głównie z plikami wideo, np. MOV. Pytanie dotyczy typowych formatów audio do zapisu czystego PCM, czyli WAV lub AIFF.

RealMedia było używane głównie do strumieniowania multimediów i kompresji pod dystrybucję internetową. Nie jest standardowym formatem roboczym dla nieskompresowanego audio PCM.

MP3 ma mały rozmiar dzięki kompresji stratnej i jest obsługiwany przez większość przeglądarek, systemów oraz urządzeń. Dobrze równoważy jakość dźwięku i szybkość pobierania.

MP3 jest formatem skompresowanym stratnie, więc zajmuje mało miejsca. WAV zwykle przechowuje dźwięk bez kompresji stratnej, dlatego ma lepszą jakość źródłową, ale znacznie większy rozmiar.

Pliki WAV są duże, więc wolniej się pobierają i zużywają więcej transferu. Lepiej nadają się do edycji lub archiwizacji niż do udostępniania w sieci.

MP4 jest przede wszystkim kontenerem multimedialnym, który może zawierać dźwięk, obraz i napisy. Do samego audio częściej stosuje się MP3 lub inne formaty audio.

WMA jest mniej uniwersalny i kojarzony głównie z ekosystemem Microsoftu. MP3 ma znacznie szerszą obsługę i większą kompatybilność.

Kompresja stratna usuwa część danych dźwiękowych, aby zmniejszyć rozmiar pliku. Przy odpowiednim bitrate spadek jakości może być mało zauważalny dla użytkownika.

Powinien mieć niewielki rozmiar, dobrą jakość odsłuchu i szeroką kompatybilność. Ważne jest też szybkie ładowanie na różnych urządzeniach.

Stabilizacja obrazu ogranicza widoczne skutki drgań rąk podczas fotografowania lub filmowania. Pomaga uzyskać ostrzejsze zdjęcia i płynniejsze nagrania bez użycia statywu.

Najbardziej pomaga przy fotografowaniu z ręki, przy dłuższych czasach naświetlania, dużym zoomie oraz w słabym oświetleniu. W takich warunkach łatwiej o poruszenie obrazu.

Stabilizacja kompensuje niewielkie drgania aparatu lub kamery, ale nie unieruchamia sprzętu całkowicie. Statyw zapewnia większą stabilność, szczególnie przy bardzo długich ekspozycjach.

Zoom optyczny służy do przybliżania obrazu przez zmianę ogniskowej obiektywu. Nie jest funkcją stabilizującą, a przy dużym przybliżeniu drgania mogą być nawet bardziej widoczne.

Zoom cyfrowy powiększa obraz programowo, zwykle kosztem jakości. Nie kompensuje ruchów aparatu ani kamery.

Nie. Stabilizacja pomaga ograniczyć poruszenie wynikające z drgań sprzętu, ale nie zatrzyma ruchu fotografowanego obiektu ani nie zastąpi poprawnych ustawień ekspozycji.

Odszumiacz redukuje niepożądane zakłócenia w nagraniu, np. szum mikrofonu, buczenie lub szelest tła. Poprawia czytelność głosu i ogólną jakość ścieżki dźwiękowej.

Audacity jest programem do nagrywania i edycji dźwięku. Posiada narzędzia do redukcji szumu, dlatego nadaje się do oczyszczania nagrań z mikrofonu.

GIMP jest edytorem grafiki rastrowej, przeznaczonym do pracy z obrazami. Nie służy do edycji ścieżek dźwiękowych ani usuwania szumów z nagrań.

Redukcja szumu usuwa lub ogranicza zakłócenia w nagraniu. Efekt Echo dodaje powtórzenia dźwięku, więc jest efektem kreatywnym, a nie narzędziem naprawczym.

Program analizuje fragment nagrania, w którym występuje sam szum. Na tej podstawie rozpoznaje, jakie zakłócenia ma ograniczyć w pozostałej części nagrania.

Mogą to być szumy tła, trzaski, buczenie, przesterowania, oddechy, kliknięcia lub zakłócenia wynikające ze słabej jakości mikrofonu albo otoczenia nagraniowego.

PDF zachowuje układ strony, czcionki, grafikę i formatowanie niezależnie od systemu operacyjnego oraz programu użytego do otwarcia pliku.

PDF stosuje się do zapisu dokumentów przeznaczonych do podglądu, przesyłania klientowi, archiwizacji oraz drukowania.

PDF służy głównie do prezentacji gotowego dokumentu z zachowanym wyglądem. XML opisuje strukturę danych i nie jest typowym formatem końcowym do druku dokumentów tekstowo-graficznych.

EPS jest formatem używanym głównie do zapisu grafiki wektorowej i materiałów do druku, ale nie jest uniwersalnym formatem dokumentów tekstowo-graficznych przeznaczonych do prezentacji na różnych platformach.

Oznacza to, że dokument powinien wyglądać tak samo na różnych systemach, np. Windows, macOS czy Linux, o ile jest otwierany w poprawnym czytniku PDF.

PDF może zawierać tekst, grafikę rastrową i wektorową, kolory, czcionki, formularze, hiperłącza oraz ustawienia przygotowane pod druk.

NAS jest podłączony do sieci i może udostępniać pliki wielu użytkownikom jednocześnie. Dysk zewnętrzny zwykle działa lokalnie przy jednym komputerze i nie zapewnia wygodnego zarządzania uprawnieniami.

Zbiór 2 TB wymaga pojemnego i wygodnego systemu przechowywania. Płyty DVD miałyby zbyt małą pojemność, więc ich użycie byłoby niepraktyczne.

Oznacza to, że użytkownicy powinni mieć dostęp do plików przez sieć w dowolnym czasie, bez konieczności ręcznego podłączania nośnika. Do tego służą m.in. serwery plików i serwery NAS.

Serwer NAS umożliwia tworzenie kont użytkowników, grup oraz nadawanie praw dostępu do folderów. Dzięki temu tylko wybrane osoby mogą odczytywać lub modyfikować określone pliki.

Pojedyncza płyta DVD ma niewielką pojemność w porównaniu z 2 TB danych. Dodatkowo płyty nie zapewniają wygodnego, ciągłego dostępu sieciowego dla wielu użytkowników.

Nie. RAID może chronić przed awarią pojedynczego dysku, ale nie zabezpiecza przed przypadkowym usunięciem plików, wirusem czy pożarem. Kopia zapasowa powinna być przechowywana niezależnie.

Na NAS można przechowywać zdjęcia, filmy, projekty graficzne, pliki źródłowe, prezentacje, nagrania audio i archiwa projektów. Jest to szczególnie przydatne w pracy zespołowej.

Aparat analogowy zapisuje obraz na materiale światłoczułym, najczęściej na kliszy fotograficznej. Aby uzyskać plik cyfrowy, trzeba zeskanować negatyw, slajd albo odbitkę.

Aparat analogowy utrwala obraz chemicznie na filmie fotograficznym. Aparat cyfrowy zapisuje obraz jako plik cyfrowy, który można bezpośrednio skopiować do komputera.

Trzeba wywołać film, a następnie zeskanować negatyw, slajd lub papierową odbitkę. Do tego można użyć skanera płaskiego, skanera do filmów albo skanera bębnowego.

Cyfrowa kamera wideo rejestruje obraz w postaci cyfrowej. Materiał można przesłać do komputera jako plik lub strumień danych.

Interaktywny ekran tabletu pozwala tworzyć lub wskazywać obraz cyfrowo, np. przez rysik albo dotyk. Dane są od razu przetwarzane przez system komputerowy.

Skaner pobiera obraz z oryginału analogowego i przekształca go w dane cyfrowe. Dzięki temu obraz może zostać zapisany i obrabiany w komputerze.

Utwory z domeny publicznej nie są już objęte majątkowymi prawami autorskimi albo nigdy nimi nie były. Można je wykorzystywać także komercyjnie, o ile nie narusza się innych praw, np. dóbr osobistych.

Licencja CC BY pozwala kopiować, rozpowszechniać, modyfikować i wykorzystywać utwór również komercyjnie. Warunkiem jest podanie autora i informacji o licencji.

NC oznacza NonCommercial, czyli zakaz użycia komercyjnego. Prezentacja marketingowa firmy ma charakter promocyjny lub biznesowy, więc może być uznana za użycie komercyjne.

Domena publiczna oznacza brak obowiązujących majątkowych praw autorskich do utworu. Creative Commons to licencje nadawane przez autora, które określają warunki korzystania z utworu.

Należy podać autora, tytuł lub źródło utworu, nazwę licencji oraz link do licencji, jeśli to możliwe. Warto też zaznaczyć, czy dokonano zmian.

Dostępność pliku online nie oznacza zgody na jego wykorzystanie. Trzeba sprawdzić licencję, autora i warunki użycia materiału.

Nie. Copyright oznacza ochronę praw autorskich, więc wykorzystanie materiału wymaga zgody uprawnionego albo odpowiedniej licencji.