Pytania pomocnicze - AUD.05

Kontener multimedialny to format pliku, który może przechowywać różne strumienie danych, np. obraz, dźwięk, napisy i metadane. Przykładami są AVI, OGG, MOV czy MKV.

Kontener określa sposób zapakowania danych w pliku, a kodek odpowiada za kodowanie i kompresję obrazu lub dźwięku. Przykładowo OGG jest kontenerem, a Vorbis lub Opus są kodekami audio.

AVI może zawierać jednocześnie strumień wideo i audio, a także informacje potrzebne do ich odtwarzania. Nie jest jednym konkretnym kodekiem, lecz formatem opakowania danych multimedialnych.

MP3 jest przede wszystkim formatem kompresji dźwięku, czyli formatem audio. Nie służy do przechowywania wielu różnych strumieni multimedialnych, np. obrazu i napisów.

JPEG to format grafiki rastrowej, PSD to plik roboczy Photoshopa, a AI i CDR to formaty grafiki wektorowej. Nie są typowymi kontenerami audio-wideo.

W kontenerze mogą znajdować się strumienie obrazu, dźwięku, napisy, rozdziały, miniatury oraz metadane. Sam kontener organizuje te dane w jednym pliku.

MP3 pozwala znacząco zmniejszyć rozmiar pliku dźwiękowego przy zachowaniu akceptowalnej jakości odsłuchu. Dlatego dobrze nadaje się do przechowywania i przesyłania muzyki oraz nagrań.

Podczas kompresji MP3 część informacji dźwiękowych jest trwale usuwana. Algorytm usuwa głównie dane mniej słyszalne dla człowieka, aby zmniejszyć rozmiar pliku.

Nie bezpośrednio. Kompresja stratna jest metodą działania MP3, natomiast korzyścią wynikającą z jej zastosowania jest wysoki poziom kompresji, czyli mały rozmiar pliku.

MP3 zmniejsza rozmiar pliku kosztem części danych dźwiękowych, a FLAC kompresuje bez utraty informacji. FLAC zwykle ma większe pliki, ale pozwala odtworzyć dźwięk identyczny z oryginałem.

Nie. MP3 nie polega po prostu na wycięciu niskich lub wysokich tonów. Wykorzystuje model psychoakustyczny, czyli usuwa lub upraszcza informacje najmniej istotne dla ludzkiego słuchu.

Bitrate określa ilość danych przeznaczonych na sekundę dźwięku, np. 128 kb/s lub 320 kb/s. Wyższy bitrate zwykle oznacza lepszą jakość, ale większy rozmiar pliku.

MP3 warto stosować, gdy ważny jest mały rozmiar pliku i szeroka kompatybilność z odtwarzaczami, stronami internetowymi oraz urządzeniami mobilnymi. Nie jest najlepszy do profesjonalnej archiwizacji materiału źródłowego.

To zamiana obrazu istniejącego w postaci fizycznej, np. zdjęcia, kliszy lub slajdu, na plik cyfrowy możliwy do edycji, archiwizacji i publikacji.

Materiał przezroczysty, taki jak negatyw lub slajd, musi być oświetlony światłem przechodzącym przez obraz. Zwykłe odbicie światła od powierzchni nie wystarcza do poprawnego odwzorowania szczegółów.

Skaner płaski digitalizuje dwuwymiarowy obraz, np. zdjęcie lub kliszę. Skaner 3D rejestruje kształt przestrzenny obiektu i tworzy model trójwymiarowy.

Można skanować między innymi negatywy fotograficzne, slajdy, diapozytywy i klisze. Warunkiem jest obsługa materiałów transparentnych przez skaner.

DPI określa rozdzielczość skanowania, czyli liczbę punktów rejestrowanych na cal. Im wyższa wartość DPI, tym więcej szczegółów może zawierać plik wynikowy.

Kamera wideo służy głównie do rejestracji ruchomego obrazu, a nie do precyzyjnego skanowania płaskich materiałów analogowych. Do takich zadań stosuje się skaner płaski lub specjalistyczny skaner do filmów.

Większa głębia bitowa oznacza większą liczbę bitów potrzebnych do zapisania informacji o jednym pikselu. Jeśli liczba pikseli jest taka sama, obraz 48 bitów/piksel zajmie więcej miejsca niż obraz 24, 16 lub 8 bitów/piksel.

Oznacza, że na jeden piksel przypada łącznie 48 bitów informacji o kolorze. Najczęściej jest to 16 bitów na każdy z trzech kanałów: czerwony, zielony i niebieski.

Należy pomnożyć szerokość obrazu przez wysokość i przez liczbę bitów na piksel, a następnie podzielić wynik przez 8, aby otrzymać bajty. Kompresja i metadane mogą później zmienić rzeczywisty rozmiar pliku.

Obraz 8 bitów/piksel może zwykle zapisać maksymalnie 256 wartości koloru lub odcieni. Obraz 24 bitów/piksel w RGB zapisuje po 8 bitów na kanał, co daje około 16,7 miliona kolorów.

Nie zawsze wizualnie, ale daje większą precyzję zapisu koloru i tonalności. Jest szczególnie przydatna przy profesjonalnej obróbce zdjęć, korekcji barwnej i unikaniu posteryzacji.

Głębia bitowa całego piksela często wynika z sumy bitów przypadających na poszczególne kanały. Przykładowo RGB 8 bitów na kanał daje 24 bity/piksel, a RGB 16 bitów na kanał daje 48 bitów/piksel.

sRGB jest standardowo obsługiwane przez przeglądarki, monitory i urządzenia mobilne. Dzięki temu kolory grafiki internetowej są wyświetlane bardziej przewidywalnie.

Wartość 72 ppi jest historycznie związana z wyświetlaniem obrazu na ekranie. W egzaminach często oznacza materiał przeznaczony do internetu lub multimediów, a nie do druku.

Do druku oglądanego z bliska przyjmuje się najczęściej około 300 ppi. Niższa rozdzielczość może powodować utratę ostrości i pikselizację.

sRGB jest przestrzenią kolorów dla ekranów i działa w modelu addytywnym RGB. CMYK jest używany głównie w druku i opiera się na farbach: cyjan, magenta, żółty i czarny.

Druk wielkoformatowy ogląda się zwykle z większej odległości, więc wymagania rozdzielczości mogą być inne niż przy druku ulotek czy prasy. Nadal jednak nie jest to typowe zastosowanie obrazu sRGB 72 ppi.

W internecie ważniejsza jest liczba pikseli, np. szerokość i wysokość obrazu w px. PPI ma większe znaczenie przy określaniu fizycznego rozmiaru wydruku.

Reklama prasowa i opakowanie kartonowe to zastosowania drukowane, które zwykle wymagają przygotowania w CMYK i wyższej rozdzielczości. Parametry sRGB i 72 ppi wskazują raczej na ekran.

Obrót polega na zmianie kąta położenia obrazu lub jego fragmentu. Jest to przekształcenie geometryczne, ponieważ zmienia rozmieszczenie pikseli.

Skalowanie zmienia rozmiar obrazu, czyli jego wymiary w pikselach lub proporcje. Program musi przeliczyć położenie i często także wartości nowych pikseli.

Przekształcenia geometryczne zmieniają położenie, rozmiar lub kształt obrazu. Korekcja kolorystyczna zmienia barwy, jasność, kontrast lub nasycenie, ale nie geometrię obrazu.

Nie. Zwiększenie nasycenia wpływa na intensywność barw, ale nie zmienia położenia ani rozmiaru elementów obrazu.

Nie. Wyostrzanie poprawia lokalny kontrast na krawędziach, ale nie obraca, nie przesuwa ani nie skaluje obrazu.

Interpolacja służy do wyliczania wartości pikseli po zmianie rozmiaru obrazu. Ma duży wpływ na jakość powiększonego lub pomniejszonego obrazu.

Nie. To retusz lokalny polegający na zmianie koloru wybranego obszaru, a nie na zmianie geometrii obrazu.

Audacity wykonuje większość operacji edycyjnych na wskazanym zakresie ścieżki. Zaznaczenie określa, który fragment nagrania ma zostać zmieniony lub usunięty.

Niezaznaczona część nagrania pozostaje bez zmian. Usuwany jest tylko obszar wybrany przez użytkownika.

Usunięcie fragmentu skraca nagranie, ponieważ wybrany odcinek znika z osi czasu. Wyciszenie pozostawia długość nagrania bez zmian, ale w zaznaczonym miejscu pojawia się cisza.

Nie, zasada edycji jest taka sama jak w innych plikach audio obsługiwanych przez Audacity. MP3 jest formatem pliku, natomiast zaznaczanie dotyczy pracy na ścieżce dźwiękowej.

Można powiększyć widok osi czasu i zaznaczyć fragment myszą z większą dokładnością. Pomocne jest także odsłuchiwanie nagrania i ustawianie początku oraz końca zaznaczenia w odpowiednich miejscach.

Jeśli zaznaczony jest cały obszar ścieżki stereo, operacja dotyczy obu kanałów. Edycja tylko jednego kanału wymaga osobnego wyboru lub rozdzielenia kanałów, zależnie od sposobu pracy.

Służy do korygowania ogólnej jasności zdjęcia, szczególnie gdy obraz jest prześwietlony lub niedoświetlony. Pozwala rozjaśnić albo przyciemnić fotografię.

Zdjęcie prześwietlone jest zbyt jasne i może tracić szczegóły w światłach. Zdjęcie niedoświetlone jest zbyt ciemne i traci szczegóły w cieniach.

To narzędzie pozwala szybko zmienić ogólną jasność obrazu oraz wzmocnić lub osłabić różnice między jasnymi i ciemnymi partiami zdjęcia.

Balans kolorów służy głównie do zmiany dominanty barwnej, np. ocieplenia lub ochłodzenia zdjęcia. Nie jest podstawowym narzędziem do korekty jasności i ekspozycji.

Histogram pokazuje rozkład jasności obrazu. Skupienie danych po lewej stronie oznacza ciemny obraz, a po prawej może wskazywać prześwietlenie.

Warstwy dopasowania pozwalają edytować obraz nieniszcząco. Można później zmienić ustawienia lub wyłączyć korektę bez utraty oryginalnych danych.

Histogram pokazuje rozkład jasności pikseli w obrazie. Lewa strona odpowiada cieniom, środek tonom średnim, a prawa strona światłom.

Histogram takiego zdjęcia rozciąga się przez prawie całą skalę jasności. Oznacza to obecność cieni, tonów średnich i świateł.

Taki histogram zwykle wskazuje na obraz ciemny lub niedoświetlony. Większość pikseli ma wtedy niską luminancję.

Może oznaczać obraz bardzo jasny lub prześwietlony. Jeśli wykres jest ucięty przy prawej krawędzi, w światłach mogły zostać utracone szczegóły.

Luminancja oznacza jasność piksela niezależnie od jego barwy. Histogram luminancji pokazuje więc rozkład jasnych i ciemnych obszarów obrazu.

Nie zawsze. Histogram należy interpretować w kontekście sceny, ponieważ zdjęcia nocne lub bardzo jasne mogą naturalnie mieć histogram przesunięty w jedną stronę.

Dochodzi do niej, gdy wartości pikseli zostają ucięte na skrajach histogramu. Wtedy obszary stają się całkowicie czarne lub białe bez widocznych detali.

JPEG to gotowy, skompresowany plik obrazu. RAW zawiera surowe dane z matrycy i daje większe możliwości późniejszej obróbki.

JPEG zajmuje mało miejsca, jest obsługiwany przez prawie wszystkie urządzenia i nadaje się od razu do oglądania, przesyłania lub publikacji.

RAW pozwala dokładniej poprawić ekspozycję, balans bieli, kontrast i kolory bez tak dużej utraty jakości jak w przypadku JPEG.

Nie. Plik RAW zwykle wymaga wywołania i eksportu do popularnego formatu, np. JPEG lub TIFF.

RAW przechowuje więcej danych z matrycy i zwykle nie stosuje tak silnej kompresji stratnej jak JPEG.

Nie. Są to formaty grafiki rastrowej, ale aparaty fotograficzne standardowo zapisują zdjęcia głównie jako JPEG oraz RAW.