Pytania pomocnicze - AUD.05

Czytelnik musi wykonywać dłuższy ruch wzrokiem i łatwiej gubi początek kolejnego wiersza. To spowalnia czytanie i zmniejsza komfort odbioru treści.

Według zasad przyjmowanych w pytaniu egzaminacyjnym maksymalna liczba znaków w jednej linii tekstu w sieci wynosi 50.

Można ograniczyć szerokość kontenera tekstowego, np. właściwością `max-width`. Praktyczne jest użycie jednostki `ch`, np. `max-width: 50ch`.

Jednostka `ch` odpowiada w przybliżeniu szerokości znaku `0` w danym foncie. Ułatwia ustawianie szerokości tekstu według liczby znaków.

Wpływ mają m.in. szerokość bloku tekstowego, rozmiar i krój fontu, odstępy między znakami oraz układ responsywny strony.

Długość linii określa liczbę znaków w jednym wierszu, a interlinia oznacza odstęp między kolejnymi wierszami tekstu.

Biały prostokąt wokół logo będzie widoczny i odróżni się od kremowego tła strony. Aby logo wyglądało naturalnie, tło grafiki powinno być przezroczyste.

Najczęściej stosuje się PNG oraz GIF89a. PNG obsługuje kanał alfa, a GIF89a prostą przezroczystość jednobitową.

JPG nie obsługuje przezroczystości. Po zapisaniu w tym formacie przezroczyste obszary zostaną zastąpione konkretnym kolorem, np. białym.

PNG może obsługiwać pełny kanał alfa, czyli różne poziomy półprzezroczystości. GIF89a obsługuje tylko prostą przezroczystość: piksel jest widoczny albo niewidoczny.

Oznacza wskazanie białych pikseli jako niewidocznych. Dzięki temu zamiast białego tła grafiki będzie widoczne tło strony internetowej.

Skalowanie zmienia tylko rozmiar grafiki. Jeśli plik nadal ma białe tło, będzie ono widoczne na stronie o innym kolorze.

PNG jest lepszym wyborem, gdy logo ma wygładzone krawędzie, cienie lub półprzezroczystość. Zapewnia wyższą jakość i lepszą obsługę kanału alfa.

Inkscape jest edytorem grafiki wektorowej, czyli pozwala tworzyć obiekty opisane matematycznie: linie, krzywe, kształty i tekst. Takie elementy można skalować bez utraty jakości.

Grafika wektorowa składa się z obiektów, takich jak linie i kształty, a rastrowa z pikseli. Wektor można dowolnie powiększać bez rozmycia, a raster traci jakość przy dużym powiększeniu.

Photoshop jest przede wszystkim edytorem grafiki rastrowej, przeznaczonym do obróbki zdjęć i obrazów pikselowych. Ma pewne narzędzia wektorowe, ale nie jest typowym programem do projektowania wektorowego.

Adobe Dreamweaver służy głównie do tworzenia i edycji stron internetowych, kodu HTML, CSS i JavaScript. Nie jest programem do projektowania grafiki wektorowej.

Elementy planszy, pionki, ikony, pola i oznaczenia można łatwo skalować, przesuwać i edytować bez utraty jakości. Jest to ważne przy przygotowaniu projektu do druku.

Do grafiki wektorowej służą między innymi Adobe Illustrator i CorelDRAW. Inkscape jest ich darmową, otwartoźródłową alternatywą.

GIF89a obsługuje animację klatkową, czyli zapis wielu obrazów wyświetlanych kolejno. Jest dobry do prostych, krótkich animacji o ograniczonej liczbie kolorów.

SVG jest formatem wektorowym, który opisuje obiekty graficzne matematycznie. Można animować ich położenie, rozmiar, kolor, przezroczystość lub obrót.

JPG zapisuje pojedynczy obraz rastrowy i nie obsługuje animacji. Dodatkowo stosuje kompresję stratną, co może pogarszać jakość grafiki.

TIFF i BMP służą głównie do zapisu statycznych obrazów rastrowych. Pliki te mogą być duże i nie są standardowo używane do prostych animacji w prezentacjach.

GIF zapisuje animację jako kolejne klatki rastrowe. SVG może animować obiekty wektorowe, dzięki czemu grafika pozostaje ostra przy skalowaniu.

SVG warto wybrać przy prostych rysunkach, ikonach, schematach i animacjach wymagających skalowania bez utraty jakości. GIF sprawdzi się lepiej przy bardzo prostych animacjach klatkowych.

Stempel pozwala pobrać próbkę pikseli z jednego miejsca zdjęcia i nanieść ją w inne. Dzięki temu można przykryć niedoskonałości skóry podobną fakturą i kolorem.

Stempel służy do retuszu i kopiowania fragmentów obrazu. Lasso jest narzędziem zaznaczania, czyli tylko wyznacza obszar do dalszej edycji.

Różdżka zaznacza obszary o podobnym kolorze lub jasności. Nie jest typowym narzędziem do retuszu skóry.

Należy wskazać obszar źródłowy podobny kolorem, jasnością i fakturą do miejsca retuszowanego. W Photoshopie zwykle robi się to klawiszem Alt, a w GIMP-ie klawiszem Ctrl.

Zbyt mocny retusz usuwa naturalną fakturę skóry i daje sztuczny efekt. Najlepiej pracować małym, miękkim pędzlem i często kontrolować całość zdjęcia.

Nie są do tego przeznaczone. Nożyce pomagają zaznaczać obiekty po krawędziach, a nie kopiować teksturę skóry ani usuwać skazy.

Najbardziej typowym wyborem jest stempel klonujący lub narzędzie gojące, jeśli jest dostępne. W kontekście podanych odpowiedzi poprawny jest stempel.

Synteza addytywna polega na dodawaniu światła. Im więcej światła czerwonego, zielonego i niebieskiego zostanie połączone, tym jaśniejszy kolor powstaje.

Podstawowe barwy RGB to czerwony, zielony i niebieski. Z ich połączeń monitor tworzy pozostałe kolory.

Biały powstaje, gdy czerwony, zielony i niebieski świecą jednocześnie z maksymalną jasnością. Oko odbiera sumę tych świateł jako biel.

Czarny oznacza brak emisji światła. W zapisie RGB ma zwykle wartość 0, 0, 0.

RGB służy do obrazu emitowanego przez ekrany i działa addytywnie. CMYK stosuje się w druku i działa subtraktywnie, czyli przez pochłanianie światła przez farby.

Czerwony, niebieski i żółty kojarzą się z tradycyjnym mieszaniem farb, a nie z emisją światła na ekranie. Monitory pracują w modelu RGB: czerwony, zielony, niebieski.

Węzeł to punkt określający początek, koniec lub zmianę przebiegu ścieżki wektorowej. Między węzłami znajdują się segmenty: proste albo krzywe.

Punkty kontrolne sterują kierunkiem i stopniem wygięcia krzywej. Im dalej są odsunięte od węzła, tym silniej wpływają na kształt segmentu.

Gdy węzły i punkty kontrolne leżą na jednej prostej, segment nie jest wygięty. Wtedy otrzymuje się linię prostą.

Łuk ma wygięcie wynikające z położenia punktów kontrolnych poza linią łączącą węzły. Linia prosta nie ma krzywizny, ponieważ jej punkty są ułożone współliniowo.

Linia prosta składa się z jednego niezałamanego odcinka. Linia łamana składa się z kilku odcinków połączonych pod kątem.

Dłuższy uchwyt zwykle powoduje silniejsze i bardziej rozciągnięte wygięcie krzywej. Krótszy uchwyt daje mniejszy wpływ na przebieg segmentu.

Krzywe Béziera edytuje się m.in. w Adobe Illustrator, CorelDRAW, Inkscape i Adobe Photoshop przy pracy ze ścieżkami oraz kształtami wektorowymi.

Zwykły znak wodny jest widoczny na zdjęciu, np. jako napis lub logo. Digimarc jest ukrytym cyfrowym znacznikiem osadzonym w obrazie.

Widoczny znak wodny można często usunąć przez kadrowanie, retusz lub edycję grafiki. Nie daje takiej kontroli identyfikacyjnej jak ukryty znacznik cyfrowy.

Służy do identyfikacji właściciela lub źródła zdjęcia oraz do wykrywania nieautoryzowanego użycia obrazu w internecie.

Nie. Digimarc jest zabezpieczeniem technicznym i identyfikacyjnym, ale prawa autorskie nadal stanowią podstawę ochrony prawnej utworu.

Nie. Dane EXIF mogą zawierać informacje o autorze lub aparacie, ale łatwo je usunąć lub zmienić. Digimarc jest trudniejszy do wykrycia i usunięcia.

Chronią w ten sposób materiały przed kopiowaniem, nielegalną dystrybucją i sprzedażą bez zgody właściciela praw.

Oznacza zapis koloru z użyciem łącznie 48 bitów, najczęściej po 16 bitów na każdy kanał RGB: czerwony, zielony i niebieski. Pozwala to zarejestrować więcej odcieni niż standardowe 24 bity.

48-bitowy zapis pozwala uchwycić znacznie więcej przejść tonalnych i szczegółów w światłach oraz cieniach. Jest szczególnie przydatny przy późniejszej korekcji obrazu.

W obrazie 48-bitowym RGB na jeden kanał przypada 16 bitów. Trzy kanały po 16 bitów dają razem 48 bitów.

Głębia kolorów określa liczbę możliwych odcieni barw, a rozdzielczość skanowania określa liczbę punktów obrazu na cal, czyli szczegółowość geometryczną skanu.

Nie, w pytaniach egzaminacyjnych i typowej specyfikacji skanerów bardzo wysoka jakość obrazu kolorowego jest najczęściej kojarzona z głębią 48-bitową. 64 bity nie są standardową odpowiedzią dla skanowania RGB.

Warto to robić przy archiwizacji zdjęć, skanowaniu materiałów do druku lub wtedy, gdy obraz będzie intensywnie obrabiany. Większa głębia kolorów daje większy zapas informacji do korekcji.

Ponieważ każdy piksel przechowuje dwa razy więcej informacji o kolorze. Obraz 48-bitowy wymaga więcej pamięci niż obraz 24-bitowy o tej samej rozdzielczości.

Responsive Web Design polega na projektowaniu jednej strony internetowej tak, aby automatycznie dopasowywała się do różnych ekranów i urządzeń. Strona powinna być czytelna i funkcjonalna zarówno na komputerze, tablecie, jak i smartfonie.

Tabele służą głównie do prezentacji danych tabelarycznych, a nie do budowy elastycznego layoutu. Układy tabelaryczne są trudniejsze do dostosowania do małych ekranów i gorzej sprawdzają się w RWD.

CSS odpowiada za wygląd i układ strony, np. szerokości elementów, siatkę, odstępy i typografię. Dzięki CSS oraz media queries można zmieniać layout w zależności od szerokości ekranu.

Media queries to reguły CSS pozwalające stosować inne style dla różnych warunków, np. dla ekranów poniżej 768 px szerokości. Są podstawowym narzędziem w projektowaniu responsywnym.

Flash jest technologią przestarzałą i niewspieraną przez nowoczesne przeglądarki. Nie nadaje się do tworzenia dostępnych, bezpiecznych i responsywnych stron internetowych.

Nie. W RWD zwykle tworzy się jedną stronę, której układ dostosowuje się do urządzenia za pomocą HTML i CSS.

Należy sprawdzić czytelność tekstu, działanie menu, skalowanie obrazów, szerokość kolumn, odstępy oraz wygodę obsługi na ekranie dotykowym.