Pytania pomocnicze - AUD.05

Ponieważ daje kąt widzenia i perspektywę zbliżone do naturalnego odbioru sceny przez człowieka. Nie powoduje tak silnych zniekształceń jak szeroki kąt ani zawężenia kadru jak teleobiektyw.

Obiektyw standardowy, np. 50 mm na pełnej klatce, daje naturalny kadr. Obiektyw szerokokątny, np. 16 mm lub 18 mm, obejmuje szerszy fragment sceny i może wyolbrzymiać perspektywę.

Teleobiektyw ma dłuższą ogniskową, np. 135 mm, przez co zawęża kadr i optycznie przybliża obiekty. Obiektyw standardowy pokazuje scenę bardziej neutralnie.

Ta sama ogniskowa daje różny kąt widzenia w zależności od rozmiaru matrycy. Na mniejszej matrycy obraz jest bardziej zawężony niż na pełnej klatce.

Najczęściej około 35 mm, zależnie od przelicznika ogniskowej danego systemu. Daje to kadr zbliżony do standardowego 50 mm na pełnej klatce.

Są to ogniskowe szerokokątne, które pokazują znacznie szerszy kadr niż ludzkie oko odbiera jako naturalny. Mogą też powodować widoczne przerysowania perspektywy.

Ogniskowa 135 mm należy do teleobiektywów. Daje wąski kąt widzenia i efekt przybliżenia, więc nie odpowiada naturalnemu widzeniu sceny.

Zapewnia stabilne ustawienie aparatu nad obiektem, równomierne oświetlenie i powtarzalny kadr. Dzięki temu można uzyskać wierne odwzorowanie dokumentu bez dużych zniekształceń.

Stół do reprodukcji służy do fotografowania dokumentów, książek, grafik i innych obiektów płaskich. Stół bezcieniowy jest używany głównie w fotografii produktowej do uzyskania miękkiego tła i ograniczenia cieni.

Są to m.in. książki, rękopisy, stare druki, mapy, dokumenty, grafiki, fotografie i plansze. Ważne, aby obiekt można było bezpiecznie ułożyć na stanowisku.

Nierówne światło powoduje cienie, przebarwienia i utratę szczegółów. Równomierne oświetlenie ułatwia późniejszą obróbkę, archiwizację oraz OCR.

Aparat rejestruje obraz digitalizowanego obiektu. Powinien być ustawiony stabilnie i prostopadle do powierzchni dokumentu, aby uniknąć deformacji perspektywy.

Nie jest to sprzęt podstawowy do tego celu. Namiot bezcieniowy sprawdza się raczej przy fotografii małych przedmiotów przestrzennych, np. produktów do katalogu.

OCR pozwala rozpoznać tekst z obrazu i zamienić go na postać edytowalną lub przeszukiwalną. Jest szczególnie przydatny przy digitalizacji książek, gazet i dokumentów tekstowych.

Oba programy umożliwiają pracę na warstwach, retusz, korekcję kolorów, maskowanie, kadrowanie i eksport do popularnych formatów graficznych. Są przeznaczone głównie do edycji grafiki rastrowej.

Grafika rastrowa składa się z pikseli i jest typowa dla zdjęć. Grafika wektorowa składa się z obiektów opisanych matematycznie, dlatego lepiej nadaje się do logo, ikon i ilustracji skalowanych bez utraty jakości.

Adobe Illustrator służy głównie do tworzenia grafiki wektorowej, a nie do zaawansowanego retuszu i edycji zdjęć rastrowych. Do takich zadań lepiej nadają się Photoshop i GIMP.

Może być użyty jako grafika do prezentacji, strony internetowej, filmu, animacji, banera, interfejsu aplikacji lub materiału promocyjnego.

Photoshop jest komercyjnym programem Adobe i standardem branżowym. GIMP jest darmowym, otwartoźródłowym edytorem grafiki rastrowej.

Najczęściej używa się formatów JPEG, PNG, TIFF oraz PSD. JPEG sprawdza się przy zdjęciach, PNG obsługuje przezroczystość, a PSD zachowuje warstwy Photoshopa.

Warstwa tła jest domyślnie zablokowana i znajduje się na dole stosu warstw. Zwykłą warstwę można swobodnie przesuwać, układać i edytować z użyciem przezroczystości.

Najczęściej ma nazwę „Tło” i widoczną ikonę kłódki. Jest umieszczona na samym dole panelu warstw.

Można kliknąć ikonę kłódki przy warstwie albo dwukrotnie kliknąć nazwę „Tło” i zatwierdzić przekształcenie jej w zwykłą warstwę.

Nie. Nowa warstwa jest zwykle edytowalna od razu po utworzeniu, chyba że użytkownik sam ją zablokuje.

Blokowanie warstw zabezpiecza je przed przypadkową edycją, przesunięciem lub zmianą przezroczystości. Jest przydatne podczas pracy z wieloma elementami projektu.

Nie. Warstwa dopasowania służy do niedestrukcyjnej korekcji obrazu, np. jasności, kontrastu lub barwy, a warstwa tła jest bazową warstwą obrazu.

Najczęściej są to krycie, wypełnienie, tryb mieszania, widoczność oraz blokady warstwy. Parametry te wpływają na sposób wyświetlania i edycji warstwy.

Rozdzielczość odnosi się zwykle do całego dokumentu, obrazu lub wydruku. Warstwa dziedziczy rozmiar i parametry dokumentu, ale sama nie ma osobnej rozdzielczości jako typowej cechy warstwy.

Krycie wpływa na widoczność całej warstwy, razem z efektami. Wypełnienie zmniejsza widoczność zawartości warstwy, ale może pozostawić widoczne efekty, np. cień lub obrys.

Tryb mieszania określa sposób łączenia pikseli danej warstwy z warstwami poniżej. Pozwala uzyskać efekty rozjaśniania, przyciemniania, kontrastu lub zmiany koloru.

Tak. W programach graficznych warstwę można wyłączyć za pomocą ikony widoczności, najczęściej symbolizowanej okiem.

Warstwy położone wyżej zasłaniają warstwy znajdujące się niżej, jeśli mają widoczną zawartość. Kolejność warstw wpływa więc na końcowy wygląd kompozycji.

Zmiana rozdzielczości ma znaczenie głównie przy przygotowaniu grafiki do druku lub określaniu jakości obrazu. Dotyczy całego pliku, a nie pojedynczej warstwy.

Obok miniatury warstwy znajduje się dodatkowa miniatura maski, zwykle czarno-biała. Między miniaturą warstwy i maski może być widoczna ikona łańcucha oznaczająca ich połączenie.

Maska warstwy ukrywa fragmenty obrazu nieniszcząco, czyli można je później przywrócić. Gumka trwale usuwa piksele z warstwy.

Biały kolor odsłania zawartość warstwy, czarny ją ukrywa, a szary powoduje częściową przezroczystość. Dlatego maski są najczęściej obrazami w skali szarości.

Warstwa tła jest zwykle nazwana „Tło”, znajduje się na dole panelu warstw i często ma ikonę kłódki. Oznacza to, że jest zablokowana.

Maska warstwy steruje widocznością pikseli za pomocą obrazu czarno-białego. Maska przycinająca ogranicza widoczność jednej warstwy do kształtu warstwy znajdującej się pod nią.

Styl warstwy jest zwykle oznaczany ikoną „fx” oraz listą efektów, np. cień, obrys lub blask. Sama obecność maski nie oznacza stylu warstwy.

Pozwala ukrywać i odsłaniać fragmenty obrazu bez trwałego niszczenia oryginalnych pikseli. Ułatwia korekty, fotomontaż i precyzyjne łączenie obrazów.

Ponieważ kolory powstają przez dodawanie, czyli sumowanie światła czerwonego, zielonego i niebieskiego. Im więcej światła, tym jaśniejszy kolor.

Podstawowe barwy RGB to czerwony, zielony i niebieski. Od ich angielskich nazw: Red, Green, Blue pochodzi skrót RGB.

Po połączeniu maksymalnych wartości wszystkich trzech kanałów powstaje kolor biały, np. RGB(255, 255, 255).

Oznacza kolor czarny, ponieważ wszystkie kanały mają wartość 0, czyli nie emitują światła.

RGB stosuje się głównie do projektów wyświetlanych na ekranach, np. stron internetowych, prezentacji, grafiki do mediów społecznościowych i multimediów.

RGB jest modelem addytywnym używanym na ekranach i opiera się na świetle. CMYK jest modelem subtraktywnym używanym w druku i opiera się na farbach lub tuszach.

Kolory RGB mogą wyglądać intensywniej na ekranie niż po wydrukowaniu. Przed drukiem zwykle trzeba przygotować lub przekonwertować projekt do przestrzeni CMYK z odpowiednim profilem kolorystycznym.

Zaznaczenie określa wybrany obszar obrazu, zwykle na podstawie pikseli. Ścieżka jest konturem wektorowym, który można precyzyjnie edytować za pomocą punktów i krzywych.

Robi się to, aby uzyskać dokładniejszy, edytowalny kontur obiektu. Ścieżkę można poprawiać, obrysować lub ponownie zamienić na zaznaczenie.

Najczęściej jest to narzędzie Pióro. Pozwala ono tworzyć i edytować punkty oraz krzywe ścieżki.

Ścieżka ma charakter wektorowy, ponieważ składa się z punktów, linii i krzywych matematycznie opisujących kształt. Może być używana w edytorach grafiki rastrowej, takich jak Photoshop i GIMP.

Tak. W Photoshopie i GIMP-ie ścieżkę można przekształcić z powrotem w zaznaczenie, co ułatwia dalszą edycję wybranego obszaru.

Warstwa korekcyjna służy do nieniszczącej korekcji obrazu, np. jasności lub kolorów. Inteligentny obiekt przechowuje zawartość warstwy w sposób umożliwiający nieniszczącą edycję, ale nie jest wynikiem standardowego przekształcenia zaznaczenia.

To aktywny kolor używany najczęściej przez narzędzia rysujące, np. pędzel, ołówek lub wypełnienie. Domyślnie jest to kolor czarny.

Kolor tła jest drugim podstawowym kolorem roboczym. Domyślnie jest biały i może być używany np. przy tworzeniu tła dokumentu lub niektórych operacjach usuwania.

Domyślnie kolor pierwszego planu to czarny, a kolor tła to biały.

Skrót `D` przywraca domyślne ustawienie kolorów: czarny jako kolor pierwszego planu i biały jako kolor tła.

Skrót `X` zamienia miejscami aktywny kolor pierwszego planu i kolor tła.

Najczęściej są to dwa nachodzące na siebie kwadraty. Przedni kwadrat oznacza kolor pierwszego planu, a tylny kolor tła.

Pozwala szybko kontrolować kolory używane przez narzędzia malowania, wypełniania i edycji. Na egzaminie często trzeba rozpoznawać funkcje ikon interfejsu.

Głębia tworzy wrażenie trójwymiarowości przez wysunięcie obiektu w określonym kierunku. Na ilustracji zwykle widać boczne ściany, perspektywę lub efekt bryły.

Metamorfoza tworzy płynne przejście między dwoma obiektami, generując obiekty pośrednie. Zwykłe kopiowanie daje identyczne kopie bez automatycznej zmiany kształtu, koloru lub położenia.

Obrys objawia się jako kolejne kontury tworzone do środka lub na zewnątrz obiektu. Wygląda jak seria podobnych kształtów ułożonych warstwowo.

Na ilustracji widać trójwymiarowy efekt litery, łuk z wielu pośrednich kształtów oraz warstwowe kontury. Odpowiada to narzędziom: Głębia, Metamorfoza i Obrys.

Zwykły kontur to linia określająca krawędź obiektu. Obrys jako efekt tworzy dodatkowe, powielone kształty wokół lub wewnątrz obiektu.

Metamorfozę stosuje się do tworzenia płynnych przejść między kształtami, kolorami lub położeniami obiektów. Przydaje się np. w dekoracyjnych układach, animowanych efektach i dynamicznych kompozycjach.

Często pojawiają się: Głębia, Metamorfoza, Obrys, Cień, Przezroczystość i Zniekształcenie. Trzeba umieć rozpoznawać je po efekcie widocznym na grafice.