Pytania pomocnicze - AUD.05

Obraz sRGB składa się z kanałów: czerwonego R, zielonego G i niebieskiego B. Są to trzy podstawowe składowe modelu RGB.

sRGB opiera się na modelu RGB, który wykorzystuje trzy składowe światła: red, green i blue. Czwarty kanał może być kanałem alfa, ale odpowiada za przezroczystość, a nie za barwę.

sRGB jest przestrzenią ekranową opartą na trzech kanałach RGB. CMYK jest modelem stosowanym głównie w druku i wykorzystuje cztery kanały: cyan, magenta, yellow i black.

Nie. Kanał alfa opisuje przezroczystość pikseli, a nie ich kolor. Dlatego w obrazie RGBA są trzy kanały barwne i jeden kanał przezroczystości.

sRGB jest powszechnie obsługiwany przez monitory, przeglądarki internetowe i programy graficzne. Dzięki temu kolory są wyświetlane bardziej przewidywalnie na różnych urządzeniach.

Głębia kolorów określa, ile bitów przypada na zapis jednego piksela. Im większa głębia, tym więcej kolorów lub odcieni może zawierać obraz.

Jeden bit może mieć tylko dwie wartości: 0 lub 1. Dlatego piksel może być zapisany tylko jako jeden z dwóch stanów, np. czarny albo biały.

Obraz 1-bitowy ma wyłącznie czerń i biel. Obraz w skali szarości zawiera wiele odcieni pośrednich, np. jasnoszary i ciemnoszary.

Obraz 8-bitowy może zapisać 256 wartości. Może to oznaczać 256 odcieni szarości albo 256 kolorów z palety indeksowanej.

Obraz 24-bitowy zapisuje kolor RGB, zwykle po 8 bitów na kanał czerwony, zielony i niebieski. Obraz 1-bitowy zapisuje tylko dwa stany piksela.

Stosuje się je do skanów tekstu, grafiki kreskowej, masek, ikon monochromatycznych oraz dokumentów, w których nie są potrzebne kolory ani odcienie szarości.

Większa głębia kolorów oznacza więcej danych przypadających na każdy piksel. Przy tej samej rozdzielczości obraz 24-bitowy będzie znacznie większy niż 1-bitowy, jeśli nie uwzględnia się kompresji.

Do charakterystycznych elementów należą slajdy, przejścia między slajdami, animacje obiektów, chronometraż oraz elementy tekstowe, np. WordArt.

Przejście dotyczy sposobu zmiany jednego slajdu na kolejny. Animacja dotyczy konkretnego obiektu na slajdzie, np. tekstu, obrazu lub kształtu.

Chronometraż określa czas wyświetlania slajdów i przebieg pokazu. Umożliwia automatyczne odtwarzanie prezentacji bez ręcznego przełączania slajdów.

Warstwy dopasowania są typowe dla programów do edycji grafiki rastrowej, np. Adobe Photoshop. Nie są podstawowym elementem prezentacji PowerPoint.

Klatki i oś czasu kojarzą się głównie z animacją oraz montażem wideo. PowerPoint może mieć animacje, ale jego podstawą są slajdy i pokaz prezentacji.

WordArt służy do tworzenia ozdobnych napisów. Najczęściej używa się go do wyróżniania tytułów lub haseł na slajdzie.

Należy szukać pojęć związanych z prezentacją: slajd, pokaz slajdów, przejście, animacja, chronometraż, układ slajdu i WordArt.

Oba programy są edytorami grafiki rastrowej. Umożliwiają zaznaczanie fragmentów obrazu, rysowanie, transformowanie elementów oraz korekcję i edycję kolorów.

Edytor rastrowy pracuje głównie na pikselach, np. zdjęciach i bitmapach. Edytor wektorowy tworzy grafikę z obiektów matematycznych, takich jak krzywe, linie i kształty.

Illustrator i CorelDRAW służą głównie do grafiki wektorowej. Mają narzędzia rysowania i transformacji, ale pytanie opisuje typowy zestaw funkcji edytora grafiki rastrowej, takiego jak Photoshop lub GIMP.

Lightroom służy głównie do katalogowania zdjęć i globalnej korekcji fotografii. Nie jest pełnym edytorem rastrowym z rozbudowanymi narzędziami selekcji, rysowania i pracy na warstwach.

Są to m.in. zaznaczenie prostokątne, eliptyczne, różdżka, lasso oraz zaznaczanie według koloru. Pozwalają wybrać fragment obrazu do dalszej edycji.

Pozwalają zmieniać rozmiar, obracać, pochylać, odbijać lub zniekształcać zaznaczone elementy obrazu. Są używane np. podczas retuszu, fotomontażu i korekty kompozycji.

Można regulować jasność, kontrast, nasycenie, balans kolorów, poziomy, krzywe oraz zamieniać lub korygować barwy. Te funkcje są typowe dla zaawansowanej edycji bitmap.

Ponieważ reklamy internetowe często publikuje się jako pliki rastrowe, np. PNG lub JPEG. Taki plik ma konkretny rozmiar w pikselach i jest łatwy do wyświetlenia w przeglądarce.

Grafika wektorowa jest opisana matematycznie za pomocą kształtów i krzywych, dlatego można ją skalować bez utraty jakości. Grafika rastrowa składa się z pikseli i przy dużym powiększeniu może tracić ostrość.

Spady stosuje się w druku, aby uniknąć białych krawędzi po przycięciu papieru. W publikacji internetowej grafika nie jest fizycznie cięta, więc spady nie mają zastosowania.

Linie bigowania oznaczają miejsca zgięcia papieru lub kartonu. Są potrzebne w projektach drukowanych, np. folderach, zaproszeniach lub opakowaniach.

Nie są wymagane. Obiekty inteligentne są funkcją edycyjną, np. w Photoshopie, która pomaga zachować możliwość późniejszej modyfikacji, ale nie jest koniecznym etapem eksportu reklamy internetowej.

Najczęściej używa się formatów PNG, JPEG oraz GIF. Wybór zależy od rodzaju grafiki, potrzeby przezroczystości, animacji i wymaganego rozmiaru pliku.

Wersję wektorową warto zachować jako plik roboczy, ponieważ pozwala na łatwe skalowanie i edycję elementów. Dopiero kopię końcową eksportuje się do formatu rastrowego.

Sekcja `<head>` zawiera informacje o dokumencie, np. tytuł, metadane i podłączone style. Sekcja `<body>` zawiera właściwą treść widoczną na stronie.

W `<body>` umieszcza się m.in. nagłówki, akapity, obrazy, linki, listy, tabele, formularze oraz elementy układu strony.

Znacznik `<title>` określa tytuł strony wyświetlany na karcie przeglądarki i w wynikach wyszukiwania. Umieszcza się go w sekcji `<head>`.

Znaczniki `<meta>` przechowują metadane strony, np. kodowanie znaków, opis strony lub ustawienia widoku na urządzeniach mobilnych. Znajdują się w sekcji `<head>`.

Zewnętrzny arkusz CSS najczęściej podłącza się w sekcji `<head>` za pomocą znacznika `<link>`. Style można też wpisać w `<style>` lub bezpośrednio w atrybucie `style`, choć ta ostatnia metoda jest mniej zalecana.

HTML opisuje strukturę i treść strony, a CSS odpowiada za jej wygląd, np. kolory, kroje pisma, marginesy i układ elementów.

Służy do zmiany odcienia barwy, intensywności koloru oraz jasności wybranych kolorów lub całego obrazu. Można nim np. zmienić żółte kwiaty na różowe.

Na obrazie zmieniono kolor wybranych fragmentów, ale nie zamieniono całego zdjęcia na czarno-białe ani nie poprawiano tylko świateł i cieni. Taki efekt typowo wykonuje się przez Barwa/Nasycenie.

Warstwa dopasowania działa nieniszcząco i można ją później edytować lub wyłączyć. Polecenia z menu Obraz → Dopasowania zwykle modyfikują piksele bezpośrednio.

Można użyć maski warstwy dopasowania lub wcześniej wykonać zaznaczenie. Dzięki temu zmiana koloru obejmie tylko wybrane obszary obrazu.

Polecenie Czarno-biały konwertuje obraz kolorowy na obraz monochromatyczny z kontrolą jasności poszczególnych barw. Nie służy do zamiany jednego koloru na inny.

Mapa gradientu przypisuje kolory gradientu do wartości tonalnych obrazu, czyli do jasnych i ciemnych partii. Barwa/Nasycenie zmienia właściwości istniejących kolorów.

Polecenie Cienie/Podświetlenia koryguje zbyt ciemne i zbyt jasne partie obrazu. Nie jest typowym narzędziem do selektywnej zmiany koloru obiektów.

Panel Operacje służy do nagrywania i odtwarzania sekwencji czynności. Pozwala automatyzować powtarzalne zadania, np. zmianę rozmiaru i zapis wielu zdjęć.

Pozwalają szybko zastosować te same ustawienia do wielu plików, np. zmniejszenie rozdzielczości, korekcję obrazu i zapis w formacie JPEG lub PNG. Oszczędzają czas i ograniczają ryzyko błędów.

Operacje zapisują ciąg wykonanych czynności, natomiast Style zapisują wygląd warstwy, np. cień, obrys lub poświatę. Style nie służą do seryjnej edycji zdjęć.

Kompozycje warstw zapisują różne warianty widoczności, położenia i wyglądu warstw w jednym dokumencie. Nie służą bezpośrednio do automatycznej edycji wielu zdjęć.

Najpierw nagrywa się operację na jednym zdjęciu, a następnie uruchamia przetwarzanie wsadowe. Photoshop wykonuje zapisane czynności na wybranym folderze plików.

Najczęściej automatyzuje się zmianę wymiarów, korekcję jasności i kontrastu, wyostrzanie, konwersję profilu kolorów oraz zapis do wybranego formatu.

Kodowanie znaków określa sposób zapisu i odczytu liter oraz symboli w pliku tekstowym. Dzięki niemu przeglądarka wie, jak poprawnie wyświetlić znaki, np. polskie litery.

Najczęściej stosuje się UTF-8. Obsługuje ono polskie znaki oraz znaki wielu innych języków.

Kodowanie deklaruje się w sekcji `<head>` za pomocą znacznika `<meta charset="UTF-8">`.

Polskie znaki mogą zostać zastąpione niezrozumiałymi symbolami lub ciągami znaków. Strona będzie wyglądała na uszkodzoną tekstowo.

Nie. Język przeglądarki dotyczy interfejsu i preferencji użytkownika, a nie sposobu zakodowania tekstu w pliku HTML.

Nie bezpośrednio. CSS odpowiada głównie za wygląd strony, np. kolory, rozmiary i układ, a nie za kodowanie treści HTML.

Służy do poprawiania wad optycznych zdjęcia, takich jak zniekształcenia geometryczne, winietowanie czy aberracja chromatyczna. W egzaminowym pytaniu właściwa ścieżka to Filtr/Korekta obiektywu.

Najczęściej koryguje się zniekształcenia beczkowate, poduszkowate oraz perspektywiczne. Objawiają się one wygięciem linii prostych albo pochylaniem pionów budynków.

Przy fotografowaniu architektury aparat bywa skierowany w górę, co powoduje zbiegające się linie pionowe. Korekta obiektywu pozwala przywrócić bardziej naturalną geometrię obiektu.

Korekta obiektywu poprawia wady optyczne i geometryczne całego zdjęcia. Punkt zbiegu służy głównie do pracy z elementami w perspektywie, np. klonowania lub wklejania grafiki na płaszczyzny.

Tak, można używać ręcznych suwaków korekcji perspektywy i dystorsji. W praktyce często łączy się korektę automatyczną z ręcznym dopasowaniem.

Po korekcie mogą pojawić się puste obszary przy krawędziach obrazu. Zwykle trzeba wtedy wykadrować zdjęcie lub uzupełnić brakujące fragmenty.