Pytania pomocnicze - AUD.05

Skalę powiększenia oblicza się, dzieląc wymiar wydruku przez wymiar oryginału. W tym przypadku 40 cm / 20 cm = 2, czyli obraz będzie powiększony dwukrotnie.

Podczas powiększania ta sama liczba pikseli zostaje rozciągnięta na większy obszar. Aby zachować jakość druku, skan musi zawierać więcej pikseli już na etapie digitalizacji.

Stosuje się wzór: rozdzielczość skanowania = rozdzielczość druku × skala powiększenia. Dla druku 300 dpi i powiększenia 2× wynik to 600 ppi.

PPI określa liczbę pikseli obrazu na cal, a DPI liczbę punktów drukarki na cal. PPI dotyczy obrazu cyfrowego, a DPI procesu drukowania.

Przy druku bez powiększania, czyli w skali 1:1, wystarczyłby skan 300 ppi. Nie trzeba zwiększać rozdzielczości, bo rozmiar oryginału i wydruku jest taki sam.

Po powiększeniu obraz może być nieostry, rozpikselowany lub pozbawiony szczegółów. Program graficzny może dodać piksele przez interpolację, ale nie odzyska realnych detali.

Korekcja kolorystyczna zmienia wygląd obrazu, np. jasność, kontrast lub nasycenie. Zmiana trybu koloru dotyczy sposobu zapisu barw, np. konwersji z RGB na CMYK.

Tryb koloru jest właściwością techniczną obrazu. Nie zmienia się podczas regulacji barw, dopóki użytkownik nie wykona osobnej konwersji trybu.

Mogą zmienić się między innymi odwzorowanie kolorów, tonacja, kontrast, nasycenie oraz rozkład jasności widoczny na histogramie.

Tonacja obrazu opisuje ogólny charakter jasności i barw, np. czy obraz jest jasny, ciemny, ciepły, chłodny, kontrastowy lub stonowany.

Histogram pokazuje rozkład jasności pikseli w obrazie. Po zmianie jasności, kontrastu lub poziomów jego kształt może się zmienić.

Konwersję z RGB na CMYK wykonuje się najczęściej przy przygotowaniu materiałów do druku. RGB jest przeznaczony głównie do ekranów, a CMYK do druku.

Nie. Zwiększenie nasycenia wpływa na intensywność kolorów, ale obraz nadal pozostaje w tym samym trybie koloru.

Histogram pokazuje rozkład jasności pikseli w obrazie: od cieni, przez tony średnie, po światła. Nie informuje bezpośrednio o wymiarach ani rozdzielczości obrazu.

Jeśli większość wykresu skupia się po lewej stronie, oznacza to przewagę ciemnych pikseli. Może to świadczyć o niedoświetleniu zdjęcia.

Jeśli większość wykresu znajduje się po prawej stronie, obraz zawiera dużo jasnych pikseli. Może to oznaczać prześwietlenie, szczególnie gdy wykres jest „ucięty” przy prawej krawędzi.

Utrata szczegółów pojawia się, gdy wartości tonalne są przycięte na skrajach histogramu. Przy lewej krawędzi giną szczegóły w cieniach, przy prawej w światłach.

Nie wprost. Histogram pokazuje, ile pikseli ma określoną jasność, ale nie podaje wymiarów obrazu ani jego rozdzielczości jako podstawowej informacji.

Histogram pomaga ocenić, czy obraz wymaga rozjaśnienia, przyciemnienia lub zwiększenia kontrastu. Jest używany m.in. przy pracy z poziomami, krzywymi i ekspozycją.

Plan filmowy określa wielkość pokazania postaci lub obiektu w kadrze. Informuje, czy widzimy całą sylwetkę, fragment ciała, twarz albo detal.

Zbliżenie to ujęcie pokazujące osobę od szyi w górę. Najczęściej służy do pokazania twarzy, mimiki i emocji.

Zbliżenie pokazuje głowę i twarz, czyli osobę od szyi w górę. Półzbliżenie obejmuje szerszy kadr, zwykle popiersie.

Całą sylwetkę człowieka pokazuje plan pełny. Widać wtedy postać od stóp do głowy.

Osobę od pasa w górę pokazuje zwykle plan średni. Jest szerszy niż półzbliżenie i zbliżenie.

Zbliżenia stosuje się, aby skierować uwagę widza na emocje, reakcję lub ważny szczegół twarzy bohatera. Taki kadr zwiększa intensywność przekazu.

Detal to bardzo bliskie ujęcie małego fragmentu, np. oka, dłoni, ust lub przedmiotu. Służy do podkreślenia szczegółu ważnego dla sceny.

Dzieje się tak, gdy aparat jest pochylony do góry. Linie pionowe budynku nie są wtedy równoległe na obrazie, lecz zbiegają się w kierunku punktu zbiegu.

Polega na takim ustawieniu aparatu lub obiektywu, aby pionowe linie budynku pozostały pionowe na zdjęciu. Można to zrobić optycznie obiektywem tilt-shift albo później programowo.

Shift przesuwa obraz i służy głównie do korekcji perspektywy. Tilt pochyla płaszczyznę ostrości i wpływa na sposób rozłożenia głębi ostrości.

Obiektyw makro służy do fotografowania małych obiektów z bardzo bliskiej odległości. Nie ma mechanizmu przesunięcia osi optycznej potrzebnego do korekcji perspektywy.

Tak, można to zrobić np. narzędziami korekcji perspektywy lub korekty obiektywu. Jednak korekcja optyczna podczas fotografowania zwykle pozwala zachować lepszą jakość i pełniejszy kadr.

Najczęściej w fotografii architektury, wnętrz i produktów. Są używane tam, gdzie ważna jest precyzyjna geometria obrazu oraz kontrola płaszczyzny ostrości.

Głębia bitowa określa, ile bitów przypada na zapis informacji o kolorze jednego piksela. Im większa głębia bitowa, tym więcej kolorów lub odcieni może zawierać obraz.

Mniejsza liczba bitów pozwala zapisać mniej kombinacji wartości kolorów. Na przykład obraz 8-bitowy może mieć mniej kolorów niż obraz 24-bitowy.

Im większa głębia bitowa, tym więcej danych trzeba zapisać dla każdego piksela. Obniżenie głębi bitowej zwykle zmniejsza rozmiar pliku, bo każdy piksel zajmuje mniej bitów.

Nie. Ostrość zależy głównie od rozdzielczości, jakości optycznej i przetwarzania obrazu, a nie bezpośrednio od liczby kolorów. Obniżenie głębi bitowej pogarsza przede wszystkim płynność przejść tonalnych i odwzorowanie barw.

Mogą pojawić się widoczne pasma tonalne, uproszczenie kolorów i efekt posterizacji. Szczególnie widać to na gradientach i zdjęciach z płynnymi przejściami.

Rozdzielczość określa liczbę pikseli w obrazie, np. 1920 × 1080. Głębia bitowa określa, ile informacji o kolorze zapisuje się dla każdego piksela.

Tv oznacza Time Value, czyli tryb priorytetu czasu. Fotograf wybiera czas naświetlania, a aparat dobiera pozostałe parametry ekspozycji.

W trybie Tv użytkownik ustawia czas naświetlania, a aparat dobiera przysłonę. W trybie Av użytkownik ustawia przysłonę, a aparat dobiera czas naświetlania.

Krótki czas, np. 1/1000 s, stosuje się do zamrożenia szybkiego ruchu. Przydaje się w fotografii sportowej, przyrodniczej i reportażowej.

Długi czas pozwala zarejestrować ruch jako rozmycie lub smugi światła. Często wymaga statywu, aby uniknąć poruszenia całego zdjęcia.

Ponieważ fotograf kontroluje jeden kluczowy parametr, czyli czas ekspozycji, ale aparat automatycznie dobiera przysłonę. Dzięki temu łatwiej uzyskać poprawnie naświetlone zdjęcie.

W aparatach Canon często stosuje się oznaczenie Tv. W wielu aparatach Nikon, Sony lub Pentax ten sam tryb oznaczany jest literą S.

Fotograf bezpośrednio kontroluje czas naświetlania, czyli czas otwarcia migawki. Od tego zależy między innymi zamrożenie lub rozmycie ruchu.

Polega na zamianie obrazu zbudowanego z pikseli na grafikę złożoną z krzywych, linii i kształtów wektorowych. Dzięki temu obraz można skalować bez utraty jakości.

Są to edytory grafiki wektorowej, czyli programy przeznaczone do pracy z krzywymi, obiektami i kształtami. Mają narzędzia do automatycznego lub ręcznego odtwarzania obrazu rastrowego jako wektorów.

Grafika rastrowa składa się z pikseli i traci jakość przy powiększaniu. Grafika wektorowa jest opisana matematycznie, dlatego można ją skalować bez utraty ostrości.

Adobe Lightroom służy głównie do obróbki, katalogowania i korekcji zdjęć rastrowych. Nie jest edytorem grafiki wektorowej.

Nie. Photoshop i GIMP to przede wszystkim edytory grafiki rastrowej. Mogą obsługiwać ścieżki lub kształty, ale nie są typowymi narzędziami do wektoryzacji.

Warto to zrobić np. przy odtwarzaniu logo, przygotowaniu grafiki do druku wielkoformatowego, cięcia ploterem lub tworzenia skalowalnych ikon.

Często stosuje się formaty SVG, AI, CDR, EPS lub PDF. Pozwalają one zapisywać obiekty wektorowe i zachować możliwość ich edycji.

Narzędzie Gradient służy do wypełniania obszaru płynnym przejściem tonalnym lub kolorystycznym, np. od czerni do bieli albo od jednego koloru do drugiego.

Gradient tworzy płynne przejście między kolorami lub tonami. Wiadro z farbą wypełnia obszar jednolitym kolorem lub wzorem.

Najczęściej używane są gradienty liniowe, radialne, kątowe, odbite i rombowe. Różnią się kierunkiem oraz sposobem rozchodzenia się przejścia kolorystycznego.

Należy najpierw utworzyć zaznaczenie, a następnie zastosować gradient. Wypełnienie zostanie wtedy ograniczone do zaznaczonego obszaru.

Gradient stosuje się m.in. do tworzenia tła, efektów światła i cienia, głębi, przejść tonalnych oraz nowoczesnych elementów interfejsu.

Tak. Gradient na masce warstwy pozwala uzyskać płynne przejście przezroczystości, np. łagodne zanikanie jednego obrazu w drugi.

Ponieważ nie jest już zależny od zainstalowanej czcionki. Litery zostają zamienione na obiekty wektorowe zapisane bezpośrednio w projekcie.

Przekształcenie w krzywe zachowuje tekst jako grafikę wektorową, więc można go skalować bez utraty jakości. Rasteryzacja zamienia tekst na piksele, które mogą tracić ostrość przy powiększaniu.

Najczęściej przed wysłaniem projektu do drukarni, przekazaniem pliku innemu użytkownikowi lub eksportem projektu, gdy istnieje ryzyko braku użytych fontów.

Po zamianie tekst nie jest już łatwo edytowalny jako tekst. Zmiana treści wymaga ręcznej pracy na kształtach albo powrotu do kopii pliku z edytowalnym tekstem.

To polecenie dotyczy zamiany obrysu lub konturu na osobny obiekt wektorowy. Nie rozwiązuje problemu zależności tekstu od zainstalowanych czcionek.

W CorelDRAW jest to zwykle „Przekształć w krzywe”, w Adobe Illustrator „Utwórz kontury” lub „Create Outlines”, a w Inkscape „Obiekt w ścieżkę”.

Obiekty wektorowe są opisane matematycznie za pomocą linii, krzywych i punktów. Dzięki temu można je powiększać bez pikselizacji.