Pytania pomocnicze - AUD.05

Typowe elementy to pasek narzędzi po lewej stronie, panele Warstwy, Kanały i Ścieżki po prawej, menu z pozycjami Obraz, Warstwa, Zaznacz, Filtr oraz obszar roboczy z dokumentem rastrowym.

Photoshop służy do zaawansowanej edycji i montażu grafiki rastrowej, pracy na warstwach oraz retuszu. Lightroom jest przeznaczony głównie do katalogowania zdjęć i masowej korekcji fotograficznej.

CorelDRAW jest programem wektorowym i jego interfejs koncentruje się na obiektach, krzywych, stronach dokumentu i narzędziach wektorowych. Na ilustracji widoczne są typowe panele Photoshopa, np. Warstwy, Kanały i Ścieżki.

Panel Warstwy pozwala układać elementy obrazu jeden nad drugim, zmieniać ich kolejność, widoczność, krycie i tryb mieszania. Dzięki temu można edytować elementy projektu niezależnie.

Oznacza to, że program pracuje głównie na obrazach zbudowanych z pikseli. Przy dużym powiększeniu lub skalowaniu bitmapy może być widoczna utrata jakości.

Program rastrowy zwykle ma narzędzia retuszu, pędzle, filtry, korekcję tonalną i warstwy pikselowe. Program wektorowy skupia się na kształtach, krzywych Béziera, obrysach i wypełnieniach obiektów.

Menu Filtr umożliwia stosowanie efektów przetwarzających obraz, np. rozmycia, wyostrzenia, zniekształcenia lub efektów artystycznych. Jest charakterystyczne dla pracy z grafiką rastrową.

Rozmycie powoduje rozciągnięcie obrazu w określonym kierunku, co przypomina efekt powstający podczas fotografowania poruszającego się obiektu. Oko odbiera taki obraz jako dynamiczny.

Rozmycie ruchu ma wyraźny kierunek, np. poziomy lub ukośny. Rozmycie gaussowskie zmiękcza obraz równomiernie we wszystkich kierunkach.

Najważniejsze są kąt rozmycia oraz jego siła lub odległość. Kąt określa kierunek ruchu, a siła decyduje o intensywności efektu.

Wyostrzanie zwiększa kontrast krawędzi i sprawia, że obraz wydaje się bardziej szczegółowy. Nie tworzy efektu przesunięcia ani dynamiki.

Gdy chcemy podkreślić ruch wybranego obiektu lub tła, zachowując ostrość najważniejszego elementu zdjęcia. Pozwala to lepiej kontrolować efekt i kompozycję.

Rozmycie w programie graficznym jest efektem cyfrowym dodanym po wykonaniu zdjęcia. Naturalne rozmycie ruchu powstaje w aparacie, najczęściej przez dłuższy czas naświetlania.

Służy do tworzenia złożonych przejść kolorystycznych wewnątrz obiektu. Pozwala modelować światło, cień i efekt przestrzenności.

Gradient tworzy prostsze przejście kolorów, np. liniowe lub radialne. Siatka pozwala przypisywać kolory wielu punktom obiektu, co daje bardziej realistyczny efekt.

Charakterystyczne są nieregularne, płynne przejścia barwne oraz miejscowe rozjaśnienia i cienie. Efekt często przypomina trójwymiarowy, błyszczący obiekt.

Wypełnienie oznacza ogólne nadanie koloru wnętrzu obiektu. Pytanie dotyczy konkretnego narzędzia, które utworzyło złożone przejścia kolorów, czyli Siatki.

Obrys dotyczy konturu obiektu, a nie jego wnętrza. Na ilustracji najważniejsze jest wypełnienie z efektem światłocienia.

Przydaje się w realistycznych ilustracjach wektorowych, np. przy rysowaniu owoców, kul, metalu, szkła lub innych obiektów z połyskiem i cieniem.

CMYK odpowiada sposobowi drukowania za pomocą farb: cyjan, magenta, żółty i czarny. Dzięki temu łatwiej przewidzieć efekt kolorystyczny na wydruku.

RGB jest modelem addytywnym używanym na ekranach i opiera się na świetle. CMYK jest modelem subtraktywnym używanym w druku i opiera się na farbach.

Aparaty cyfrowe rejestrują obraz w przestrzeni związanej z RGB, ponieważ obraz cyfrowy jest przeznaczony przede wszystkim do wyświetlania na ekranie. Konwersję do CMYK wykonuje się dopiero przy przygotowaniu do druku.

Tak. Niektóre kolory widoczne w RGB, szczególnie bardzo jaskrawe, mogą wyglądać mniej intensywnie po konwersji do CMYK, ponieważ zakres barw druku jest mniejszy niż zakres barw ekranu.

HSL opisuje barwę przez odcień, nasycenie i jasność, ale nie jest standardowym trybem przygotowania plików do druku. Do druku stosuje się CMYK.

Lab opisuje kolor niezależnie od urządzenia i bywa używany w zaawansowanej korekcji kolorystycznej. Nie jest jednak standardowym końcowym trybem zapisu fotografii przeznaczonej do druku.

Najczęściej wykonuje się ją na końcowym etapie przygotowania materiału do druku, zgodnie z wymaganiami drukarni. Wcześniejsza edycja zdjęcia często odbywa się w RGB.

Służą do wyodrębniania określonego fragmentu obrazu, aby można było go edytować niezależnie od reszty grafiki, np. kopiować, usuwać, wypełniać kolorem lub korygować.

To narzędzie Zaznaczanie prostokątne. Pozwala tworzyć zaznaczenia w kształcie prostokąta lub kwadratu.

Różdżka zaznacza obszary o podobnym kolorze lub jasności. Jest przydatna np. przy zaznaczaniu jednolitego tła.

Zaznaczenie określa obszar obrazu przeznaczony do edycji, ale samo nie jest obiektem graficznym. Kształt wektorowy jest osobnym obiektem opartym na liniach i krzywych.

Ikony tej grupy często mają przerywaną linię zaznaczenia, np. prostokąt lub elipsę, albo symbole narzędzi automatycznego wyboru, takie jak Różdżka.

Zaznaczenie ogranicza działanie narzędzi i poleceń tylko do wybranego fragmentu. Dzięki temu można precyzyjnie zmieniać część obrazu bez naruszania pozostałych elementów.

Synteza addytywna polega na mieszaniu świateł. Im więcej światła zostanie dodane, tym jaśniejszą barwę otrzymujemy.

Barwami podstawowymi w RGB są czerwony, zielony i niebieski. Ich angielskie nazwy tworzą skrót RGB: Red, Green, Blue.

Po połączeniu światła czerwonego i zielonego w syntezie addytywnej powstaje kolor żółty.

Powstaje barwa biała. Wynika to z dodania pełnej ilości światła czerwonego, zielonego i niebieskiego.

Ekrany emitują światło, dlatego pracują w modelu addytywnym RGB. Piksele ekranu świecą składowymi czerwoną, zieloną i niebieską.

RGB służy do obrazu wyświetlanego na ekranie i opiera się na dodawaniu światła. CMYK stosuje się głównie w druku i opiera się na mieszaniu farb lub tonerów.

Kolor żółty zapisuje się jako pełną wartość czerwieni i zieleni oraz brak niebieskiego, np. RGB(255, 255, 0).

To ikona koła podzielonego na dwie części: jasną i ciemną. Znajduje się zwykle na dole panelu Warstwy.

Służą do korekcji obrazu, np. jasności, kontrastu, kolorów lub nasycenia. Pozwalają zmieniać wygląd grafiki bez trwałej edycji pikseli.

Ponieważ nie zmieniają bezpośrednio oryginalnej warstwy obrazu. Ich ustawienia można później edytować, wyłączyć albo usunąć.

Można użyć m.in. Jasność/Kontrast, Poziomy, Krzywe, Barwa/Nasycenie, Balans kolorów oraz Kolor selektywny.

Korekcja z menu Obraz często zmienia piksele bezpośrednio. Warstwa dopasowania działa osobno i pozwala wrócić do ustawień w dowolnym momencie.

Można użyć maski warstwy dopasowania. Białe obszary maski pokazują efekt, a czarne go ukrywają.

Ponieważ prezentacja internetowa jest oglądana na ekranie, a ekrany wyświetlają obraz za pomocą światła czerwonego, zielonego i niebieskiego. RGB jest standardowym trybem dla multimediów i internetu.

CMYK stosuje się głównie do materiałów przeznaczonych do druku. Opisuje on mieszanie farb drukarskich, a nie światła emitowanego przez ekran.

300 ppi jest typową wartością dla druku wysokiej jakości. W internecie ważniejsze są wymiary w pikselach i mały rozmiar pliku, a standardowo przyjmuje się 72 ppi.

Oznacza 72 piksele na cal obrazu. W zadaniach egzaminacyjnych jest to typowa rozdzielczość przypisywana grafice ekranowej i internetowej.

PPI odnosi się do liczby pikseli na cal w obrazie cyfrowym. DPI dotyczy liczby punktów drukarki na cal i jest związane głównie z drukiem.

Ważne są wymiary w pikselach, tryb RGB, odpowiedni format pliku oraz rozsądna kompresja. Dzięki temu obraz dobrze wygląda i szybko się ładuje.

Do ekranu i internetu stosuje się RGB oraz zwykle 72 ppi. Do druku stosuje się CMYK oraz najczęściej 300 ppi/dpi.

Inwersję rozpoznaje się po linii biegnącej od lewego górnego rogu do prawego dolnego. Oznacza to zamianę ciemnych tonów na jasne i jasnych na ciemne.

Taka linia oznacza brak zmiany tonalnej. Wartości wejściowe obrazu są równe wartościom wyjściowym.

Rozjaśnienie przesuwa tony w stronę jaśniejszych wartości, ale nie odwraca ich całkowicie. Inwersja zamienia wartości na przeciwne, np. czerń na biel.

Histogram pokazuje rozkład jasności pikseli w obrazie. Pomaga ocenić, gdzie znajdują się cienie, półtony i światła.

Wartość 0, czyli czerń, zostaje zamieniona na 255, czyli biel. Analogicznie wartość 255 staje się 0.

Pozwalają precyzyjnie zmieniać jasność i kontrast w wybranych zakresach tonalnych. Można osobno wpływać na cienie, półtony i światła.

Inwersja odwraca cały zakres tonalny w sposób regularny. Solaryzacja zwykle daje częściowe, nieliniowe odwrócenie tonów i bardziej efekt specjalny niż klasyczną korekcję.

PPTX to standardowy format prezentacji przeznaczony głównie do edycji. PPSX to format pokazu slajdów, który po otwarciu uruchamia prezentację bezpośrednio w trybie pokazu.

Wtedy, gdy prezentacja ma być odtworzona przez odbiorcę bez potrzeby przechodzenia do trybu edycji. PPSX ułatwia szybkie uruchomienie pełnoekranowego pokazu.

Są to formaty szablonów prezentacji. POT i POTX służą do tworzenia wzorców układu i stylu, a POTM dodatkowo obsługuje makra.

Nie. PPSX domyślnie uruchamia pokaz, ale plik nadal można otworzyć w PowerPoint i edytować, jeśli użytkownik ma odpowiednie uprawnienia.

PPA i PPAM to formaty dodatków programu PowerPoint. Nie są typowymi plikami prezentacji ani pokazów slajdów.

Ponieważ te formaty są przeznaczone do uruchamiania prezentacji jako pokazu slajdów. Otwierają plik w trybie prezentowania, a nie standardowej edycji.