Pytania pomocnicze - AUD.05

Ponieważ prezentacja internetowa jest oglądana na ekranie, a ekrany wyświetlają obraz za pomocą światła czerwonego, zielonego i niebieskiego. RGB jest standardowym trybem dla multimediów i internetu.

CMYK stosuje się głównie do materiałów przeznaczonych do druku. Opisuje on mieszanie farb drukarskich, a nie światła emitowanego przez ekran.

300 ppi jest typową wartością dla druku wysokiej jakości. W internecie ważniejsze są wymiary w pikselach i mały rozmiar pliku, a standardowo przyjmuje się 72 ppi.

Oznacza 72 piksele na cal obrazu. W zadaniach egzaminacyjnych jest to typowa rozdzielczość przypisywana grafice ekranowej i internetowej.

PPI odnosi się do liczby pikseli na cal w obrazie cyfrowym. DPI dotyczy liczby punktów drukarki na cal i jest związane głównie z drukiem.

Ważne są wymiary w pikselach, tryb RGB, odpowiedni format pliku oraz rozsądna kompresja. Dzięki temu obraz dobrze wygląda i szybko się ładuje.

Do ekranu i internetu stosuje się RGB oraz zwykle 72 ppi. Do druku stosuje się CMYK oraz najczęściej 300 ppi/dpi.

Inwersję rozpoznaje się po linii biegnącej od lewego górnego rogu do prawego dolnego. Oznacza to zamianę ciemnych tonów na jasne i jasnych na ciemne.

Taka linia oznacza brak zmiany tonalnej. Wartości wejściowe obrazu są równe wartościom wyjściowym.

Rozjaśnienie przesuwa tony w stronę jaśniejszych wartości, ale nie odwraca ich całkowicie. Inwersja zamienia wartości na przeciwne, np. czerń na biel.

Histogram pokazuje rozkład jasności pikseli w obrazie. Pomaga ocenić, gdzie znajdują się cienie, półtony i światła.

Wartość 0, czyli czerń, zostaje zamieniona na 255, czyli biel. Analogicznie wartość 255 staje się 0.

Pozwalają precyzyjnie zmieniać jasność i kontrast w wybranych zakresach tonalnych. Można osobno wpływać na cienie, półtony i światła.

Inwersja odwraca cały zakres tonalny w sposób regularny. Solaryzacja zwykle daje częściowe, nieliniowe odwrócenie tonów i bardziej efekt specjalny niż klasyczną korekcję.

PPTX to standardowy format prezentacji przeznaczony głównie do edycji. PPSX to format pokazu slajdów, który po otwarciu uruchamia prezentację bezpośrednio w trybie pokazu.

Wtedy, gdy prezentacja ma być odtworzona przez odbiorcę bez potrzeby przechodzenia do trybu edycji. PPSX ułatwia szybkie uruchomienie pełnoekranowego pokazu.

Są to formaty szablonów prezentacji. POT i POTX służą do tworzenia wzorców układu i stylu, a POTM dodatkowo obsługuje makra.

Nie. PPSX domyślnie uruchamia pokaz, ale plik nadal można otworzyć w PowerPoint i edytować, jeśli użytkownik ma odpowiednie uprawnienia.

PPA i PPAM to formaty dodatków programu PowerPoint. Nie są typowymi plikami prezentacji ani pokazów slajdów.

Ponieważ te formaty są przeznaczone do uruchamiania prezentacji jako pokazu slajdów. Otwierają plik w trybie prezentowania, a nie standardowej edycji.

Grafika rastrowa składa się z pikseli ułożonych w siatkę. Ma określoną rozdzielczość, np. 1920 × 1080 px.

Obraz rastrowy ma skończoną liczbę pikseli. Przy powiększaniu program musi tworzyć nowe piksele, co może powodować rozmycie lub pikselizację.

Grafika rastrowa jest zbudowana z pikseli, a grafika wektorowa z obiektów opisanych matematycznie, np. linii, krzywych i figur.

Najlepiej sprawdza się w fotografii, fotomontażu, retuszu zdjęć i obrazach z dużą liczbą szczegółów tonalnych.

Do edycji grafiki rastrowej służą m.in. Adobe Photoshop, GIMP, Corel PHOTO-PAINT i Corel PaintShop Pro.

Oznacza liczbę pikseli w poziomie i pionie, np. 3000 × 2000 px. Im większa liczba pikseli, tym więcej szczegółów może zawierać obraz.

Typowe formaty rastrowe to JPEG, PNG, GIF, BMP i TIFF. Różnią się m.in. kompresją, obsługą przezroczystości i zastosowaniem.

Przeglądarka wyświetla obraz na ekranie według liczby pikseli, np. 1200 × 800 px. DPI ma głównie znaczenie przy druku, a nie przy standardowej publikacji internetowej.

Najczęściej powinien być zapisany w trybie RGB, najlepiej z profilem sRGB. Tryb CMYK stosuje się przede wszystkim w materiałach do druku.

Zbyt duży obraz zwiększa wagę pliku i spowalnia ładowanie strony. Może to pogorszyć komfort użytkownika i ocenę strony przez wyszukiwarki.

Rozdzielczość określa liczbę pikseli obrazu, np. 1920 × 1080 px. Wielkość pliku określa, ile miejsca zajmuje obraz na dysku, np. 350 KB lub 2 MB.

Warstwy są ważne podczas edycji projektu, np. w pliku PSD. Do publikacji w sieci obraz zwykle zapisuje się jako spłaszczony plik graficzny, np. JPEG, PNG lub WebP.

Należy sprawdzić, w jakim miejscu i w jakiej szerokości obraz będzie wyświetlany. Grafika powinna być wystarczająco duża dla dobrej jakości, ale nie większa niż potrzebna.

Format wpływa na jakość, obsługę przez przeglądarki, przezroczystość i wagę pliku. Zdjęcia często zapisuje się jako JPEG lub WebP, a grafiki z przezroczystością jako PNG lub WebP.

Warstwa zawiera widoczną treść obrazu, np. obiekt, tekst lub tło. Klatka animacji pokazuje określony układ i widoczność warstw.

Animacja składa się z kolejnych klatek, które są wyświetlane jedna po drugiej. W każdej klatce można ustawić inną widoczność, położenie lub wygląd warstw.

Klatka animacji to pojedynczy obraz w sekwencji. Klatka kluczowa oznacza ważny moment zmiany, np. inne położenie lub wygląd obiektu.

Grupa warstw służy głównie do porządkowania kilku warstw. Podstawowym elementem zawierającym treść przypisywaną do klatki jest warstwa.

Nie. Ścieżka robocza jest wektorowym konturem lub zaznaczeniem pomocniczym, a nie właściwą treścią obrazu widoczną jako klatka animacji.

Panel Oś czasu umożliwia tworzenie animacji, ustawianie kolejności klatek, czasu ich trwania oraz widoczności warstw w poszczególnych klatkach.

Można utworzyć kilka warstw z obiektem w różnych położeniach albo zmieniać położenie warstwy w kolejnych klatkach. Po szybkim odtworzeniu klatek powstaje wrażenie ruchu.

Tekst nie ma jednolitego koloru, lecz płynne przejście między kilkoma barwami, np. od żółtego do czerwonego i fioletowego.

Cień jest zwykle przesunięty względem liter i może być rozmyty. Kontur tworzy wyraźną obwódkę bezpośrednio wokół krawędzi znaków.

Litery mają wielobarwne przejście kolorystyczne, czyli gradient, oraz widoczny efekt przestrzenności wynikający z dodanego cienia.

Cień zewnętrzny pojawia się poza obiektem i sprawia wrażenie rzucanego cienia. Cień wewnętrzny znajduje się wewnątrz liter lub kształtu.

Nałożenie wzorku wypełnia litery powtarzalnym deseniem lub teksturą, a nie płynnym przejściem kolorów.

Efekty tekstowe zwiększają atrakcyjność wizualną, podkreślają ważne informacje i mogą poprawić czytelność napisu na tle.

Polega na ustawieniu, jak długo dany obiekt, slajd lub klatka ma być widoczna na ekranie. Dzięki temu można kontrolować tempo odbioru materiału.

W obu przypadkach projekt może zmieniać się w czasie. Użytkownik decyduje, kiedy element się pojawia, jak długo trwa jego pokazanie i kiedy znika lub przechodzi do następnego etapu.

Animacja zawiera zmiany zachodzące w czasie, np. ruch, pojawianie się obiektów lub zmianę klatek. Projekt statyczny jest nieruchomy i nie wymaga ustawiania czasu trwania elementów.

Oś czasu pozwala zaplanować kolejność i czas trwania zdarzeń w projekcie. Ułatwia kontrolę nad klatkami, warstwami i momentami pojawiania się elementów.

WordArt jest typowym narzędziem pakietu Microsoft Office, używanym m.in. w PowerPoint. Photoshop ma własne narzędzia tekstowe i efekty, ale nie korzysta z WordArt jako standardowej funkcji.

Są to funkcje charakterystyczne głównie dla Photoshopa. PowerPoint nie służy do zaawansowanej edycji obrazu rastrowego w taki sposób jak Photoshop.

Tak, animowany GIF może zawierać kolejne klatki obrazu. Jednak sama możliwość eksportu do GIF nie jest najważniejszą wspólną cechą Photoshopa i PowerPointa w tym pytaniu.

Gradient to płynne przejście między kolorami lub poziomami jasności. Może służyć do tworzenia tła, efektu światła, cienia albo głębi.

Gradient skośny tworzy kątowe, ukośne przejście tonalne wokół wybranego punktu. Często wygląda jak załamanie światła lub obrót przejścia barwnego.

Gradient radialny rozchodzi się promieniście od środka na zewnątrz. Gradient skośny zmienia się kątowo wokół punktu, a nie równomiernie promieniście.

Gradient pozwala stworzyć bardziej atrakcyjne i mniej płaskie tło. Może podkreślać kierunek kompozycji, budować kontrast i kierować uwagę odbiorcy.

Gradient lustrzany rozchodzi się symetrycznie od osi środkowej w dwie strony. Przypomina odbicie tego samego przejścia tonalnego.

Punkt rozpoczęcia określa miejsce, od którego zaczyna się przejście kolorów. W stylach takich jak radialny, skośny czy romboidalny mocno wpływa na wygląd całego efektu.

Służą do ochrony projektu przed utratą danych w razie awarii programu, systemu lub zasilania. Pozwalają odzyskać wcześniejszy stan pracy.

Najczęściej ustawia się interwał czasowy, np. zapis co 5, 10 lub 15 minut. Program tworzy kopię automatycznie po upływie tego czasu.

Nie. Automatyczna kopia jest zabezpieczeniem awaryjnym, ale użytkownik nadal powinien regularnie zapisywać główny plik projektu.

Rozdzielczość dotyczy jakości i przeznaczenia obrazu, a nie mechanizmu zabezpieczania danych. Backup zwykle zależy od czasu lub ustawień zapisu, a nie od ppi.

Autozapis może nadpisywać bieżący plik roboczy, a kopia zapasowa tworzy dodatkową wersję bezpieczeństwa. W praktyce programy mogą łączyć oba mechanizmy.

Najlepiej w oddzielnym folderze, na innym nośniku lub w chmurze. Zmniejsza to ryzyko utraty danych przy uszkodzeniu głównego pliku lub dysku.