Pytania pomocnicze - AUD.05

Liczba klatek na sekundę, czyli FPS, określa, ile pojedynczych obrazów jest wyświetlanych w ciągu jednej sekundy. Im większa wartość FPS, tym ruch wydaje się płynniejszy.

Przy około 25 klatkach na sekundę ludzkie oko odbiera serię obrazów jako ciągły ruch. Jest to także standard często stosowany w systemach telewizyjnych PAL.

24 FPS jest klasycznym standardem filmowym, natomiast 25 FPS jest typowe dla telewizji w systemie PAL. W pytaniach egzaminacyjnych dotyczących minimalnej płynności ruchu najczęściej wskazuje się 25 FPS.

Ruch staje się skokowy, nienaturalny i mniej komfortowy w odbiorze. Przykładowo 12 FPS może wystarczyć do prostej animacji, ale nie daje pełnego efektu płynności.

Większa liczba FPS może poprawić płynność, ale zwiększa też rozmiar pliku i wymagania sprzętowe. Dobór FPS powinien zależeć od przeznaczenia materiału.

Ponieważ kolejne klatki muszą się od siebie różnić, aby powstało wrażenie ruchu. Jeśli obrazy byłyby niezmienne, widz zobaczyłby statyczny obraz.

Klatka to pojedynczy obraz składający się na animację. Szybkie wyświetlanie wielu klatek tworzy iluzję ruchu.

Zmieniać mogą się m.in. położenie, rozmiar, kolor, kształt, obrót, przezroczystość lub wygląd postaci. Każda taka zmiana może budować ruch lub efekt wizualny.

Obraz statyczny nie zmienia się w czasie. Animacja składa się z wielu zmieniających się obrazów wyświetlanych kolejno.

Liczba klatek na sekundę, czyli FPS, określa, ile obrazów jest wyświetlanych w ciągu jednej sekundy. Im większa wartość FPS, tym zwykle płynniejszy ruch.

Animacja poklatkowa polega na tworzeniu lub fotografowaniu kolejnych klatek osobno. Po szybkim odtworzeniu klatek powstaje wrażenie ruchu.

Aliasing to widoczne poszarpanie lub „schodkowanie” krawędzi wynikające z ograniczonej siatki pikseli. Najczęściej widać go na liniach ukośnych i krzywych.

Anti-aliasing sprawia, że krawędzie obiektów są gładsze i mniej poszarpane. Obraz wygląda dzięki temu bardziej naturalnie.

Nie. Anti-aliasing wygładza krawędzie, dodając piksele pośrednie, natomiast wyostrzanie zwiększa kontrast na granicach obiektów.

Ekran składa się z prostokątnej siatki pikseli, dlatego linie ukośne muszą być przybliżane układem pojedynczych pikseli. Powoduje to efekt schodków.

Stosuje się go w programach graficznych, grach komputerowych, renderowaniu tekstu oraz podczas wyświetlania grafiki wektorowej na ekranie.

Grafika rastrowa składa się z pikseli, więc krawędzie mogą być schodkowe. Anti-aliasing zmniejsza widoczność tego problemu przez wygładzanie przejść między kolorami.

To liczba próbek dźwięku pobieranych w ciągu jednej sekundy. Podaje się ją w hercach, np. 44,1 kHz oznacza 44 100 próbek na sekundę.

Dokładna wartość to 44,1 kHz. W testach egzaminacyjnych może być podana w zaokrągleniu jako 44 kHz.

Pozwala to odwzorować dźwięki do około 20 kHz, czyli zakres słyszalny dla człowieka. Wynika to z zasady, że próbkowanie musi być co najmniej dwa razy większe od najwyższej rejestrowanej częstotliwości.

CD-Audio standardowo używa próbkowania 44,1 kHz, rozdzielczości 16 bitów i dźwięku stereo. Jest to zapis PCM bez kompresji stratnej.

Technicznie dokładna wartość to 44,1 kHz. Jeśli w odpowiedziach występuje 44 kHz, należy traktować ją jako poprawne zaokrąglenie dla CD-Audio.

Częstotliwość próbkowania mówi, ile próbek dźwięku zapisuje się na sekundę. Prędkość bitowa określa ilość danych przesyłanych lub zapisywanych w ciągu sekundy.

Narzędzie Plasterek służy do dzielenia obrazu na mniejsze fragmenty. Najczęściej wykorzystuje się je przy przygotowywaniu grafiki do stron internetowych.

Pozwalały podzielić projekt strony na osobne pliki graficzne, np. przyciski, banery lub fragmenty layoutu. Ułatwiało to późniejsze umieszczenie elementów w HTML.

Plasterek dzieli obraz na części do eksportu. Stempel służy do retuszu, czyli kopiowania pikseli z jednego miejsca obrazu w inne.

Ścieżki to elementy wektorowe używane do tworzenia precyzyjnych kształtów, konturów lub zaznaczeń. Nie służą do podziału obrazu na części do publikacji w internecie.

Kanały przechowują informacje o składowych koloru, np. RGB, oraz mogą służyć do pracy z maskami. Nie są narzędziem do cięcia grafiki na fragmenty.

Jeśli w pytaniu pojawia się podział obrazu na mniejsze części do publikacji w internecie, należy kojarzyć to z plasterkami, czyli Slice Tool.

Segmentacja polega na podziale obrazu na obszary, obiekty lub elementy, które można osobno edytować, zaznaczać albo analizować.

Warstwy pozwalają oddzielić elementy projektu, np. tło, tekst i obiekty graficzne. Dzięki temu każdy element można modyfikować niezależnie.

Segmentacja wydziela logiczne lub znaczeniowe części obrazu, np. obiekt i tło. Cięcie na kawałki dzieli obraz technicznie na fragmenty, zwykle do eksportu.

Pomocne są m.in. zaznaczanie obiektu, szybkie zaznaczanie, różdżka, maski warstw oraz narzędzia oparte na automatycznym wykrywaniu tematu.

Maska warstwy pozwala ukrywać lub pokazywać wybrane fragmenty obrazu bez trwałego usuwania pikseli. Ułatwia to precyzyjne oddzielanie elementów.

Program może błędnie rozpoznać granice obiektu, szczególnie przy podobnych kolorach, słabym kontraście lub skomplikowanym tle. Często wymaga ręcznej korekty.

Służą do tworzenia i edytowania stron WWW, najczęściej przez pracę z plikami HTML, CSS i JavaScript. Mogą oferować edycję kodu lub widok graficzny WYSIWYG.

Photoshop służy głównie do obróbki grafiki rastrowej, retuszu zdjęć i przygotowywania elementów graficznych. Nie jest edytorem HTML ani narzędziem do budowania struktury strony WWW.

Może być używany do przygotowania grafik, banerów, ikon, tła lub makiety wyglądu strony. Nie zastępuje jednak programu do kodowania i składania strony WWW.

Edytor WYSIWYG pozwala tworzyć stronę w widoku zbliżonym do końcowego wyglądu w przeglądarce. Użytkownik nie musi pisać całego kodu ręcznie, choć kod HTML i CSS nadal jest generowany lub edytowany.

Pajączek, HotDog i Microsoft Expression Web są związane z projektowaniem lub edycją stron internetowych. Adobe Photoshop jest programem graficznym.

Makieta pokazuje wygląd i układ strony, często jako projekt graficzny. Gotowa strona internetowa zawiera działający kod HTML, CSS i ewentualnie JavaScript, który można uruchomić w przeglądarce.

Jednowarstwowa płyta Blu-ray ma pojemność około 25 GB.

Dwuwarstwowa płyta Blu-ray ma pojemność około 50 GB. To poprawna odpowiedź w tym pytaniu egzaminacyjnym.

Blu-ray wykorzystuje inną technologię zapisu i pozwala przechowywać znacznie więcej danych niż DVD. Standardowe DVD ma 4,7 GB, a jednowarstwowy Blu-ray 25 GB.

Dwuwarstwowa płyta DVD mieści około 8,5 GB danych. Nie należy jej mylić z dwuwarstwową płytą Blu-ray, która ma 50 GB.

Płyty Blu-ray stosuje się do zapisu filmów w wysokiej rozdzielczości, archiwizacji dużych projektów oraz dystrybucji materiałów multimedialnych.

Format wideo może zawierać obraz ruchomy, a często także dźwięk. Format audio służy głównie do zapisu samego dźwięku.

AVI może przechowywać jednocześnie strumień obrazu i strumień dźwięku. Dzięki temu nadaje się do zapisu filmów i nagrań wideo.

Nie. WAV jest formatem dźwiękowym i służy do zapisu audio, najczęściej w dobrej jakości i bez kompresji stratnej.

MP3 to format kompresji dźwięku. Nie służy do zapisu obrazu wideo, więc nie spełnia warunku zapisu obrazu oraz dźwięku.

Kontener multimedialny to struktura pliku, która może zawierać różne strumienie danych, np. obraz, dźwięk i napisy. Przykładem takiego kontenera jest AVI.

MIDI nie zapisuje fali dźwiękowej, lecz informacje o nutach, instrumentach i czasie odtwarzania. Do odsłuchu potrzebuje syntezatora lub instrumentu programowego.

Windows Media Player służy głównie do odtwarzania multimediów oraz nagrywania płyt, np. Audio CD. Nie jest programem do montażu.

Nie oferuje narzędzi typowych dla montażu, takich jak cięcie klipów, praca na osi czasu, dodawanie przejść czy miksowanie wielu ścieżek.

Odtwarzanie polega na uruchomieniu gotowego pliku audio lub wideo. Montaż oznacza edycję materiału, np. cięcie, łączenie fragmentów i dodawanie efektów.

Oznacza zapisanie muzyki lub innych danych na płycie, najczęściej CD. Program może np. utworzyć płytę Audio CD z wybranych utworów.

Do montażu i edycji dźwięku można użyć programu Audacity. Pozwala on m.in. ciąć nagrania, usuwać szumy i miksować ścieżki.

Trzeba odróżnić programy do odtwarzania od programów do edycji. Windows Media Player kojarzymy z odtwarzaniem i nagrywaniem, a nie z montażem.