Pytania pomocnicze - AUD.05

JPG nie obsługuje kanału alfa, więc nie może przechowywać informacji o przezroczystości. Przezroczyste obszary są zastępowane kolorem tła.

Kanał alfa przechowuje informację o przezroczystości pikseli. Dzięki niemu obraz może mieć obszary niewidoczne lub półprzezroczyste.

Przezroczystość obsługują m.in. PNG, GIF, TIFF oraz PSD. Zakres obsługi może być różny, np. GIF ma tylko prostą przezroczystość jednobitową.

GIF obsługuje zwykle przezroczystość jednobitową, czyli piksel jest albo widoczny, albo niewidoczny. Kanał alfa pozwala także na półprzezroczystość.

Przezroczystość zostaje utracona. Tło zostaje wypełnione konkretnym kolorem, najczęściej białym lub ustawionym w programie graficznym.

PSD zachowuje warstwy, maski, efekty i przezroczystość. Dzięki temu można wrócić do edycji projektu bez spłaszczania obrazu.

PNG warto wybrać, gdy potrzebna jest przezroczystość, ostre krawędzie, grafika ekranowa, ikony lub logotypy. JPG lepiej sprawdza się przy zdjęciach bez przezroczystości.

Aparat analogowy zapisuje obraz na filmie światłoczułym, a aparat cyfrowy zapisuje obraz jako dane cyfrowe. Aparat cyfrowy może bezpośrednio przekazać zdjęcie do komputera.

Ponieważ nie tworzy pliku cyfrowego. Obraz z aparatu analogowego musi być najpierw wywołany, a następnie zeskanowany lub sfotografowany cyfrowo.

Mogą to być m.in. kamera cyfrowa, aparat cyfrowy, skaner oraz tablet graficzny lub interaktywny ekran tabletu. Urządzenia te generują dane cyfrowe możliwe do zapisania w komputerze.

Digitalizacja polega na zamianie obrazu fizycznego lub analogowego na postać cyfrową. Przykładem jest skanowanie odbitki fotograficznej albo negatywu.

Skaner bębnowy odczytuje obraz z materiału fizycznego i zamienia go na dane cyfrowe. Wynikiem jego pracy jest plik graficzny możliwy do obróbki w komputerze.

Przetwornik A/D zamienia sygnał analogowy, np. światło przetworzone na impuls elektryczny, na dane cyfrowe. Dzięki temu obraz może zostać zapisany i przetwarzany w komputerze.

Karta dźwiękowa odpowiada za przetwarzanie, odtwarzanie i często także nagrywanie dźwięku. Umożliwia podłączenie słuchawek, głośników lub mikrofonu.

Odtwarzacz CD służy do odczytu płyty, ale nie zastępuje układu odpowiedzialnego za obsługę dźwięku. Do przesłania sygnału audio do głośników potrzebna jest karta dźwiękowa.

Karta dźwiękowa obsługuje sygnał audio, a karta sieciowa odpowiada za połączenie komputera z siecią. Są to różne podzespoły o innych zadaniach.

Nie. W większości współczesnych komputerów układ dźwiękowy jest zintegrowany z płytą główną, ale pełni tę samą podstawową funkcję co karta dźwiękowa.

Najczęściej podłącza się głośniki, słuchawki, mikrofon lub urządzenia audio przez wejście liniowe. Zależy to od liczby i rodzaju złączy.

Polega na połączeniu kilku obiektów w jedną logiczną grupę, aby można było nimi manipulować razem. Nie oznacza to trwałego scalenia ich kształtów.

Nie. Obiekty składowe zachowują swoje parametry, takie jak kolor wypełnienia, kolor konturu i grubość linii.

Grupowanie jest odwracalne i nie zmienia struktury obiektów. Scalanie lub łączenie może utworzyć nowy kształt i zmienić sposób edycji elementów.

Aby łatwiej przesuwać, skalować, obracać lub kopiować kilka elementów jednocześnie. Pomaga to zachować układ kompozycji.

Tak, zwykle można wejść do edycji grupy albo ją rozgrupować. Po rozgrupowaniu elementy pozostają oddzielnymi obiektami.

Należy pamiętać, że grupowanie porządkuje obiekty, ale nie zmienia ich indywidualnych parametrów. Dlatego poprawna odpowiedź mówi o zachowaniu wypełnienia i grubości linii.

GIF korzysta z palety kolorów, w której może znajdować się maksymalnie 256 barw. Każdy piksel wskazuje kolor z tej palety, a nie zapisuje pełnej informacji RGB.

GIF używa ograniczonej palety do 256 kolorów, dlatego nadaje się do prostych grafik. JPEG obsługuje znacznie więcej kolorów i lepiej sprawdza się w fotografii.

GIF jest dobry do prostych grafik, ikon, animacji i obrazów z małą liczbą kolorów. Nie jest najlepszy do zdjęć z płynnymi przejściami tonalnymi.

Paleta kolorów to zestaw barw dostępnych w danym obrazie. W trybie indeksowanym piksele odwołują się do pozycji w tej palecie.

Liczba 256 wynika z zapisu 8-bitowego, ponieważ 2 do potęgi 8 daje 256 możliwych wartości. Oznacza to maksymalnie 256 różnych kolorów w palecie.

CDR i EPS to formaty kojarzone głównie z grafiką wektorową, a nie z typowym rastrowym zapisem ograniczonym do 256 kolorów. Nie są standardowo definiowane przez taką liczbę zapamiętanych barw.

Nie zawsze. Przy prostych grafikach różnica może być niewidoczna, ale przy fotografiach ograniczona paleta zwykle powoduje utratę płynnych przejść kolorystycznych.

Wypaczanie polega na nieliniowym odkształceniu obrazu za pomocą siatki, punktów i uchwytów. Pozwala wyginać obraz, a nie tylko zmieniać jego rozmiar lub kąt.

Skalowanie zmienia szerokość i wysokość obrazu, ale zachowuje jego ogólny kształt. Wypaczenie powoduje miejscowe deformacje, np. wygięte krawędzie lub falowanie elementów.

Odbicie lustrzane odwraca obraz poziomo lub pionowo, ale nie wygina go. Wypaczenie zmienia kształt obrazu, często w sposób nieregularny.

Perspektywa zwykle tworzy efekt trapezu i symuluje widok pod kątem. Wypaczenie może wyginać obraz po krzywej i deformować go lokalnie.

Funkcja znajduje się w menu Edycja → Przekształć → Wypaczenie. Można jej używać na warstwach, zaznaczeniach i obiektach inteligentnych.

Najczęściej do dopasowania grafiki do nieregularnych powierzchni, np. kubka, opakowania, baneru lub odzieży. Używa się go też do kreatywnego zniekształcania tekstu i obrazów.

Skalowanie polega na zmianie rozmiaru obrazu, czyli jego szerokości i wysokości. W pytaniu egzaminacyjnym poprawnie wskazano, że odbywa się to bez zmiany rozdzielczości.

Skalowanie dotyczy rozmiaru obrazu, natomiast rozdzielczość określa liczbę pikseli na jednostkę długości, np. dpi lub ppi. Można zmienić rozmiar obrazu, nie zmieniając jego rozdzielczości.

Skalowanie proporcjonalne zachowuje pierwotne proporcje obrazu. Dzięki temu obraz nie jest rozciągnięty ani spłaszczony.

Obraz może zostać zniekształcony, np. rozciągnięty w poziomie albo spłaszczony w pionie. Dlatego w projektowaniu zwykle zachowuje się proporcje.

Grafika rastrowa składa się z pikseli. Przy dużym powiększeniu piksele mogą stać się widoczne, a obraz może wyglądać na rozmyty lub poszarpany.

Zazwyczaj nie. Grafika wektorowa jest opisana za pomocą kształtów matematycznych, dlatego można ją powiększać i pomniejszać bez widocznej utraty jakości.

Należy pomnożyć szerokość przez wysokość i przez głębię kolorów w bitach, a następnie podzielić przez 8, aby otrzymać bajty. Wzór: szerokość × wysokość × bity na piksel / 8.

Ponieważ 24 bity podzielone przez 8 bitów w jednym bajcie dają 3 bajty. W modelu RGB oznacza to zwykle po 1 bajcie na kanały R, G i B.

Obraz ma 800 × 600, czyli 480 000 pikseli. Każdy z tych pikseli musi zostać zapisany w pliku.

BMP najczęściej zapisuje dane rastrowe bez kompresji, więc przechowuje informacje o każdym pikselu osobno. Rozmiar zależy głównie od wymiarów obrazu i głębi kolorów.

Najczęściej wynik w bajtach dzieli się przez około 1 000 000 albo dokładniej przez 1 048 576. Dlatego 1 440 000 bajtów to w przybliżeniu 1,4 MB.

Technicznie plik BMP ma nagłówek i czasem dodatkowe wyrównanie danych, ale w zadaniach egzaminacyjnych zwykle się je pomija. Nie zmienia to poprawnej odpowiedzi przy podanych wariantach.

Czas trwania animacji pozwala kontrolować tempo pojawiania się elementów na slajdzie. Dzięki temu prezentacja jest czytelna i uporządkowana.

Chronometraż polega na wcześniejszym ustawieniu czasu animacji i przejść. Ręczne odtwarzanie wymaga klikania myszą lub używania klawiatury podczas pokazu.

Chronometraż może dotyczyć czasu wyświetlania slajdów, przejść między slajdami, animacji tekstu, obrazów, wykresów oraz synchronizacji z dźwiękiem.

W pokazach automatycznych slajdy muszą zmieniać się samodzielnie w odpowiednim tempie. Chronometraż zastępuje wtedy ręczne sterowanie prezentacją.

Dobrze ustawiony chronometraż ułatwia śledzenie treści i zapobiega chaosowi. Zbyt szybkie animacje mogą utrudnić zrozumienie, a zbyt wolne mogą znudzić odbiorcę.

Nie. Może dotyczyć zarówno animacji obiektów na slajdzie, jak i czasu przejść między slajdami oraz całkowitego tempa pokazu.

Histogram pokazuje rozkład jasności pikseli w obrazie. Lewa strona odpowiada cieniom, środek półtonom, a prawa strona światłom.

Histogram RGB przedstawia pełny obraz kolorowy złożony z kanałów czerwonego, zielonego i niebieskiego. Histogram pojedynczego kanału pokazuje tylko informacje dla jednej składowej barwnej.

Ponieważ pełny tryb kolorowy w obrazie RGB oznacza widok wszystkich kanałów razem. Kanały Czerwony, Zielony i Niebieski są tylko składowymi obrazu.

Narzędzie Poziomy służy do korekcji jasności, kontrastu i zakresu tonalnego obrazu. Pozwala regulować punkt czerni, punkt bieli oraz półtony.

Prześwietlenie może być widoczne jako nagromadzenie pikseli przy prawej krawędzi histogramu. Oznacza to, że dużo obszarów obrazu znajduje się w bardzo jasnych tonach.

Niedoświetlenie może być widoczne jako nagromadzenie pikseli przy lewej krawędzi histogramu. Oznacza to przewagę ciemnych tonów i możliwą utratę szczegółów w cieniach.