Pytania pomocnicze - AUD.05

GIF korzysta z palety kolorów, w której może znajdować się maksymalnie 256 barw. Każdy piksel wskazuje kolor z tej palety, a nie zapisuje pełnej informacji RGB.

GIF używa ograniczonej palety do 256 kolorów, dlatego nadaje się do prostych grafik. JPEG obsługuje znacznie więcej kolorów i lepiej sprawdza się w fotografii.

GIF jest dobry do prostych grafik, ikon, animacji i obrazów z małą liczbą kolorów. Nie jest najlepszy do zdjęć z płynnymi przejściami tonalnymi.

Paleta kolorów to zestaw barw dostępnych w danym obrazie. W trybie indeksowanym piksele odwołują się do pozycji w tej palecie.

Liczba 256 wynika z zapisu 8-bitowego, ponieważ 2 do potęgi 8 daje 256 możliwych wartości. Oznacza to maksymalnie 256 różnych kolorów w palecie.

CDR i EPS to formaty kojarzone głównie z grafiką wektorową, a nie z typowym rastrowym zapisem ograniczonym do 256 kolorów. Nie są standardowo definiowane przez taką liczbę zapamiętanych barw.

Nie zawsze. Przy prostych grafikach różnica może być niewidoczna, ale przy fotografiach ograniczona paleta zwykle powoduje utratę płynnych przejść kolorystycznych.

Wypaczanie polega na nieliniowym odkształceniu obrazu za pomocą siatki, punktów i uchwytów. Pozwala wyginać obraz, a nie tylko zmieniać jego rozmiar lub kąt.

Skalowanie zmienia szerokość i wysokość obrazu, ale zachowuje jego ogólny kształt. Wypaczenie powoduje miejscowe deformacje, np. wygięte krawędzie lub falowanie elementów.

Odbicie lustrzane odwraca obraz poziomo lub pionowo, ale nie wygina go. Wypaczenie zmienia kształt obrazu, często w sposób nieregularny.

Perspektywa zwykle tworzy efekt trapezu i symuluje widok pod kątem. Wypaczenie może wyginać obraz po krzywej i deformować go lokalnie.

Funkcja znajduje się w menu Edycja → Przekształć → Wypaczenie. Można jej używać na warstwach, zaznaczeniach i obiektach inteligentnych.

Najczęściej do dopasowania grafiki do nieregularnych powierzchni, np. kubka, opakowania, baneru lub odzieży. Używa się go też do kreatywnego zniekształcania tekstu i obrazów.

Skalowanie polega na zmianie rozmiaru obrazu, czyli jego szerokości i wysokości. W pytaniu egzaminacyjnym poprawnie wskazano, że odbywa się to bez zmiany rozdzielczości.

Skalowanie dotyczy rozmiaru obrazu, natomiast rozdzielczość określa liczbę pikseli na jednostkę długości, np. dpi lub ppi. Można zmienić rozmiar obrazu, nie zmieniając jego rozdzielczości.

Skalowanie proporcjonalne zachowuje pierwotne proporcje obrazu. Dzięki temu obraz nie jest rozciągnięty ani spłaszczony.

Obraz może zostać zniekształcony, np. rozciągnięty w poziomie albo spłaszczony w pionie. Dlatego w projektowaniu zwykle zachowuje się proporcje.

Grafika rastrowa składa się z pikseli. Przy dużym powiększeniu piksele mogą stać się widoczne, a obraz może wyglądać na rozmyty lub poszarpany.

Zazwyczaj nie. Grafika wektorowa jest opisana za pomocą kształtów matematycznych, dlatego można ją powiększać i pomniejszać bez widocznej utraty jakości.

Należy pomnożyć szerokość przez wysokość i przez głębię kolorów w bitach, a następnie podzielić przez 8, aby otrzymać bajty. Wzór: szerokość × wysokość × bity na piksel / 8.

Ponieważ 24 bity podzielone przez 8 bitów w jednym bajcie dają 3 bajty. W modelu RGB oznacza to zwykle po 1 bajcie na kanały R, G i B.

Obraz ma 800 × 600, czyli 480 000 pikseli. Każdy z tych pikseli musi zostać zapisany w pliku.

BMP najczęściej zapisuje dane rastrowe bez kompresji, więc przechowuje informacje o każdym pikselu osobno. Rozmiar zależy głównie od wymiarów obrazu i głębi kolorów.

Najczęściej wynik w bajtach dzieli się przez około 1 000 000 albo dokładniej przez 1 048 576. Dlatego 1 440 000 bajtów to w przybliżeniu 1,4 MB.

Technicznie plik BMP ma nagłówek i czasem dodatkowe wyrównanie danych, ale w zadaniach egzaminacyjnych zwykle się je pomija. Nie zmienia to poprawnej odpowiedzi przy podanych wariantach.

Czas trwania animacji pozwala kontrolować tempo pojawiania się elementów na slajdzie. Dzięki temu prezentacja jest czytelna i uporządkowana.

Chronometraż polega na wcześniejszym ustawieniu czasu animacji i przejść. Ręczne odtwarzanie wymaga klikania myszą lub używania klawiatury podczas pokazu.

Chronometraż może dotyczyć czasu wyświetlania slajdów, przejść między slajdami, animacji tekstu, obrazów, wykresów oraz synchronizacji z dźwiękiem.

W pokazach automatycznych slajdy muszą zmieniać się samodzielnie w odpowiednim tempie. Chronometraż zastępuje wtedy ręczne sterowanie prezentacją.

Dobrze ustawiony chronometraż ułatwia śledzenie treści i zapobiega chaosowi. Zbyt szybkie animacje mogą utrudnić zrozumienie, a zbyt wolne mogą znudzić odbiorcę.

Nie. Może dotyczyć zarówno animacji obiektów na slajdzie, jak i czasu przejść między slajdami oraz całkowitego tempa pokazu.

Histogram pokazuje rozkład jasności pikseli w obrazie. Lewa strona odpowiada cieniom, środek półtonom, a prawa strona światłom.

Histogram RGB przedstawia pełny obraz kolorowy złożony z kanałów czerwonego, zielonego i niebieskiego. Histogram pojedynczego kanału pokazuje tylko informacje dla jednej składowej barwnej.

Ponieważ pełny tryb kolorowy w obrazie RGB oznacza widok wszystkich kanałów razem. Kanały Czerwony, Zielony i Niebieski są tylko składowymi obrazu.

Narzędzie Poziomy służy do korekcji jasności, kontrastu i zakresu tonalnego obrazu. Pozwala regulować punkt czerni, punkt bieli oraz półtony.

Prześwietlenie może być widoczne jako nagromadzenie pikseli przy prawej krawędzi histogramu. Oznacza to, że dużo obszarów obrazu znajduje się w bardzo jasnych tonach.

Niedoświetlenie może być widoczne jako nagromadzenie pikseli przy lewej krawędzi histogramu. Oznacza to przewagę ciemnych tonów i możliwą utratę szczegółów w cieniach.

Metamorfoza polega na automatycznym utworzeniu obiektów pośrednich między obiektem początkowym a końcowym. Obiekty te mogą stopniowo zmieniać kształt, rozmiar, kolor, obrót lub położenie.

Należy szukać serii podobnych obiektów tworzących płynne przejście od jednej formy do drugiej. Charakterystyczne są liczne kroki pośrednie, a nie pojedyncza deformacja.

Na rysunku A widać wiele prostokątów stopniowo przesuwanych i obracanych. To efekt przejścia między obiektem początkowym a końcowym.

Kontur tworzy kolejne obrysy wokół jednego obiektu, najczęściej do środka lub na zewnątrz. Metamorfoza tworzy przejście między dwoma różnymi obiektami lub ich położeniami.

Wypaczanie deformuje pojedynczy obiekt, zmieniając jego kształt. Metamorfoza generuje serię obiektów pośrednich między dwoma stanami.

Najczęściej ustawia się liczbę kroków pośrednich, kierunek przejścia, ścieżkę metamorfozy oraz sposób zmiany koloru lub kształtu.

Metamorfozę stosuje się w projektach dekoracyjnych, ilustracjach wektorowych, efektach przestrzennych, ornamentach oraz grafikach sugerujących ruch lub płynne przejście.

300 dpi zapewnia dobrą ostrość i szczegółowość obrazu przy oglądaniu wydruku z bliskiej odległości. Jest to standardowa rozdzielczość dla wysokiej jakości druku.

300 dpi jest przeznaczone do druku, a 72 dpi głównie do wyświetlania grafiki na ekranie. Obraz 72 dpi po wydrukowaniu może wyglądać na mniej ostry.

Format A4 ma wymiary 210 × 297 mm. W przeliczeniu na cale to około 8,27 × 11,69 cala.

Zdjęcie A4 przy 300 dpi powinno mieć około 2480 × 3508 pikseli. Taki rozmiar pozwala uzyskać dobrą jakość wydruku.

150 dpi może wystarczyć do wydruków roboczych lub oglądanych z większej odległości. Do dobrej jakości zdjęcia A4 zaleca się jednak 300 dpi.

Nie. Ważna jest także rzeczywista liczba pikseli obrazu, jakość zdjęcia, kompresja pliku, ostrość oraz sposób przygotowania do druku.

LAB opisuje kolor w sposób zbliżony do ludzkiego widzenia i rozdziela jasność od składowych barwnych. Dzięki temu można obliczać różnice kolorów, np. za pomocą Delta E.

Delta E, oznaczane jako ΔE, to liczbowy parametr określający różnicę między dwoma kolorami. Im większa wartość, tym bardziej zauważalna różnica barw.

RGB jest modelem ekranowym zależnym od urządzenia i sposobu emisji światła. Nie opisuje różnic kolorystycznych tak zgodnie z percepcją człowieka jak LAB.

CMYK służy głównie do przygotowania materiałów do druku. Opisuje kolor za pomocą farb: cyjan, magenta, żółty i czarny.

L oznacza jasność, a opisuje zakres od zieleni do czerwieni, a b opisuje zakres od niebieskiego do żółtego.

LAB stosuje się m.in. w kontroli jakości druku, porównywaniu próbek kolorów, zarządzaniu barwą i korekcji kolorystycznej zdjęć.

Adobe Bridge służy do przeglądania, selekcjonowania, porządkowania i zarządzania plikami graficznymi oraz multimedialnymi.

Adobe Photoshop służy głównie do edycji i retuszu obrazów, a Adobe Bridge do organizowania i przeglądania plików.

Nie. Do animacji używa się innych programów, natomiast Adobe Bridge jest narzędziem do zarządzania zasobami.

Można sprawdzać m.in. metadane i dane EXIF, takie jak parametry ekspozycji, data wykonania zdjęcia czy model aparatu.

Pozwala nadawać oceny, etykiety kolorystyczne, słowa kluczowe oraz filtrować pliki według wybranych kryteriów.

Tak. Z poziomu Bridge można szybko otwierać pliki np. w Adobe Photoshop lub Adobe Camera Raw.