Pytania pomocnicze - AUD.05

JPEG jest formatem przeznaczonym do zapisu pojedynczego, spłaszczonego obrazu rastrowego. Nie przechowuje struktury dokumentu, takiej jak warstwy, maski czy efekty edycyjne.

Warstwy mogą być zapisane m.in. w formatach PSD, TIFF oraz Photoshop PDF. Najbezpieczniejszym formatem roboczym do dalszej edycji jest PSD.

PSD zachowuje warstwy, maski, tekst edytowalny i efekty, dlatego nadaje się do dalszej pracy. JPEG zapisuje tylko końcowy, spłaszczony obraz.

Spłaszczenie obrazu polega na połączeniu wszystkich warstw w jedną warstwę rastrową. Po takim zapisie nie można już niezależnie edytować wcześniejszych warstw.

TIFF z warstwami może być użyteczny przy wysokiej jakości obrazach rastrowych, np. do archiwizacji lub przygotowania materiałów do druku. Pliki TIFF są jednak zwykle większe niż JPEG.

PSD jest natywnym formatem Photoshopa i najlepiej zachowuje wszystkie elementy projektu: warstwy, maski, kanały, tekst, style warstw oraz ustawienia edycyjne.

JPEG nadaje się do publikacji gotowych zdjęć i grafik w internecie lub przesyłania podglądów. Nie jest dobrym formatem do przechowywania pliku roboczego z warstwami.

Materiał cyfrowy jest zapisany jako dane komputerowe, czyli w postaci bitów. Materiał analogowy ma zapis fizyczny lub ciągły, np. na taśmie, papierze albo płycie winylowej.

RAW jest plikiem zapisanym przez aparat cyfrowy. Zawiera dane z matrycy aparatu i może być przetwarzany w programach komputerowych.

Nie, jeśli istnieje tylko na papierze, jest materiałem analogowym. Staje się materiałem cyfrowym dopiero po zeskanowaniu lub sfotografowaniu i zapisaniu jako plik.

Nie. Płyta winylowa jest nośnikiem analogowym, ponieważ dźwięk zapisany jest mechanicznie w rowku płyty.

Typowa taśma magnetofonowa jest materiałem analogowym. Dźwięk zapisany jest na niej jako zmiany pola magnetycznego, a nie jako plik cyfrowy.

Trzeba go zdigitalizować, np. zeskanować rysunek, nagrać dźwięk przez kartę dźwiękową albo sfotografować obiekt aparatem cyfrowym.

Ponieważ stopień kompresji decyduje o wielkości pliku i jakości obrazu. Przy ustalonych wymiarach obrazu to główny parametr wpływający na szybkość ładowania strony.

Kompresja stratna usuwa część informacji z obrazu, aby zmniejszyć rozmiar pliku. Po zbyt mocnej kompresji mogą pojawić się artefakty i spadek jakości.

JPEG nie jest typowym formatem opartym na palecie kolorów indeksowanych. Paleta kolorów dotyczy głównie formatów takich jak GIF.

Skalowanie zmienia wymiary obrazu w pikselach, np. z 3000 × 2000 px do 1200 × 800 px. Kompresja zmniejsza wagę pliku przy zapisie, często bez zmiany wymiarów.

Maksymalna jakość daje większy plik, który wolniej ładuje się na stronie. W internecie zwykle stosuje się kompromis między jakością a rozmiarem pliku.

Zmiana formatu może być dobra, gdy obraz wymaga przezroczystości, ostrych krawędzi lub nowoczesnej optymalizacji, np. PNG, SVG albo WebP. W pytaniu jednak mowa o dostosowaniu pliku JPEG, więc kluczowy jest stopień kompresji.

RGB opisuje kolor za pomocą trzech składowych: czerwonej, zielonej i niebieskiej. Każda z nich ma zwykle wartość od 0 do 255.

HEX zapisuje wartości RGB w systemie szesnastkowym. W `#ffff00` czerwony i zielony mają wartość maksymalną, a niebieski wartość 0, więc jest to kolor żółty.

W CSS nazwa `green` oznacza kolor `#008000`, czyli ciemniejszą zieleń. Jasna zieleń `rgb(0, 255, 0)` ma nazwę `lime`.

`#ffff00` oznacza kolor żółty, ponieważ składowa czerwona i zielona są maksymalne, a niebieska wynosi 0.

W CSS `purple` to `#800080`, czyli ciemniejszy fiolet. `#ff00ff` oznacza kolor `fuchsia` lub `magenta`.

Nie. Zapisy `#ffff00` i `#FFFF00` oznaczają ten sam kolor.

Optyczna stabilizacja obrazu ogranicza skutki drgań aparatu podczas fotografowania lub filmowania z ręki. Pomaga uzyskać ostrzejszy obraz, gdy aparat lekko się porusza.

Nie. Redukcja szumów dotyczy przetwarzania obrazu lub ustawień czułości ISO, a stabilizacja optyczna kompensuje ruch aparatu.

Stabilizacja ogranicza drgania aparatu, ale nie zatrzymuje ruchu fotografowanego obiektu. Do zamrożenia ruchu potrzebny jest krótki czas naświetlania.

Jest przydatna podczas fotografowania z ręki, w słabym świetle, przy dłuższych czasach naświetlania oraz przy użyciu długich ogniskowych.

Poruszenie zdjęcia wynika z ruchu aparatu lub obiektu w trakcie ekspozycji. Zły fokus oznacza, że ostrość została ustawiona w niewłaściwym miejscu.

Nie. Głębia ostrości zależy głównie od przysłony, ogniskowej, odległości od obiektu i wielkości matrycy, a nie od stabilizacji obrazu.

Należy pomnożyć docelową rozdzielczość druku przez skalę powiększenia. Dla druku 300 ppi i powiększenia 6 razy będzie to 300 × 6 = 1800 ppi.

Ponieważ po powiększeniu ta sama liczba pikseli zostaje rozłożona na większą powierzchnię. Zbyt niska rozdzielczość skanowania spowoduje spadek jakości i widoczną pikselizację.

Oznacza, że na każdy cal wydruku przypada 300 pikseli obrazu. Jest to typowa wartość dla druku dobrej jakości, np. fotografii lub materiałów poligraficznych.

Efektywna rozdzielczość wydruku spadłaby do 50 ppi, ponieważ 300 ppi podzielone przez 6 daje 50 ppi. Taki obraz byłby niskiej jakości.

Przy powiększaniu efektywna rozdzielczość maleje proporcjonalnie do skali powiększenia. Powiększenie 2 razy zmniejsza efektywną rozdzielczość dwukrotnie, a powiększenie 6 razy — sześciokrotnie.

W tym przypadku nie, ponieważ podana jest skala powiększenia. Wystarczy znać docelową rozdzielczość druku i współczynnik powiększenia.

Morfing polega na płynnym przekształcaniu jednego obiektu, obrazu lub kształtu w inny. Program generuje klatki pośrednie między stanem początkowym i końcowym.

Przesuwanie zmienia położenie obiektu, ale nie jego formę. Morfing zmienia wygląd, kształt lub strukturę obiektu.

Klatki pośrednie tworzą stopniowe etapy przejścia między dwoma obiektami. Dzięki nim transformacja wygląda płynnie.

Morfing stosuje się w animacjach, efektach specjalnych, reklamach, teledyskach oraz prezentacjach multimedialnych. Jest używany zarówno w grafice rastrowej, jak i wektorowej.

Głębia odnosi się np. do głębi kolorów, ostrości lub przestrzeni, a nie do transformacji kształtu. Nie oznacza techniki płynnego przeobrażania jednego obiektu w drugi.

Rendering to proces generowania końcowego obrazu lub animacji na podstawie danych projektu. Morfing jest techniką transformacji obiektu w inny obiekt.

ISO określa, jak mocno aparat wzmacnia sygnał z matrycy. Wyższe ISO pozwala uzyskać jaśniejsze zdjęcie, ale zwiększa ryzyko szumu.

Przy wysokim ISO wzmacniany jest nie tylko właściwy sygnał obrazu, ale również zakłócenia. Dlatego na zdjęciu pojawia się więcej ziarnistości i kolorowych punktów.

Najlepszą jakość zwykle daje najniższe ISO, np. ISO 100. Obraz ma wtedy najmniej szumu i największą szczegółowość.

Wysokie ISO stosuje się przy słabym oświetleniu lub gdy potrzebny jest krótki czas naświetlania. Pomaga to uniknąć poruszenia zdjęcia, ale pogarsza jakość obrazu.

Zwiększenie ISO rozjaśnia zdjęcie bez zmiany przysłony i czasu naświetlania. Jest jednym z trzech podstawowych parametrów ekspozycji obok czasu i przysłony.

Najlepiej używać możliwie niskiego ISO, zapewnić więcej światła lub zastosować statyw i dłuższy czas naświetlania. Szum można też częściowo redukować podczas obróbki zdjęcia.

720p ma zwykle rozdzielczość 1280 × 720 px, a 1080p 1920 × 1080 px. 1080p zawiera więcej pikseli, więc może pokazać bardziej szczegółowy obraz.

4K ma najczęściej 3840 × 2160 px, czyli około cztery razy więcej pikseli niż Full HD 1080p. Dzięki temu obraz może być ostrzejszy i bardziej szczegółowy.

Litera „p” oznacza skanowanie progresywne. Każda klatka obrazu jest wyświetlana w całości, co poprawia czytelność i płynność ruchu.

Litera „i” oznacza skanowanie z przeplotem. Obraz jest wyświetlany jako półobrazy, co może pogarszać jakość przy dynamicznym ruchu.

Nie. Na jakość wpływają też bitrate, kompresja, jakość nagrania źródłowego, liczba klatek na sekundę, oświetlenie i ekran odtwarzający materiał.

Najbardziej widać ją na dużych ekranach, przy małej odległości oglądania oraz w materiałach nagranych rzeczywiście w wysokiej jakości 4K.

FLAC to format plików audio stosujący kompresję bezstratną. Pozwala zmniejszyć rozmiar pliku bez utraty jakości dźwięku.

Ponieważ FLAC jest formatem przeznaczonym do zapisu dźwięku. Pozostałe formaty z odpowiedzi dotyczą grafiki lub animacji.

FLAC jest formatem bezstratnym, więc zachowuje pełną jakość nagrania. MP3 jest formatem stratnym, który zmniejsza rozmiar pliku kosztem części informacji dźwiękowej.

WAV to popularny format audio, często nieskompresowany. Jest używany m.in. w edycji i produkcji dźwięku, ale zwykle zajmuje więcej miejsca niż FLAC.

PNG to format grafiki rastrowej, przeznaczony do zapisu obrazów. Nie służy do przechowywania dźwięku.

GIF to format grafiki rastrowej obsługujący prostą animację. Nie jest formatem zapisu ścieżki dźwiękowej.

Kompresja bezstratna zmniejsza rozmiar pliku, ale pozwala odtworzyć dane dokładnie w takiej samej postaci jak przed kompresją. Przykładem jest FLAC.