Pytania pomocnicze - AUD.05

Skaner rejestruje światło w kanałach czerwonym, zielonym i niebieskim. Dlatego naturalnym modelem dla cyfrowego zapisu skanowanego zdjęcia jest RGB.

RGB to model addytywny używany na ekranach i przy rejestracji obrazu cyfrowego. CMYK to model subtraktywny stosowany głównie w druku.

Skalę szarości wybiera się dla materiałów bez koloru, np. czarno-białych zdjęć lub dokumentów. Pozwala to ograniczyć ilość danych w pliku.

Nie. Tryb czarno-biały zawiera zwykle tylko dwa stany: czerń i biel, natomiast skala szarości zapisuje wiele poziomów jasności.

CMYK służy do przygotowania obrazu do druku farbami. Skanowanie polega na rejestracji światła, dlatego używa się RGB.

Do wyświetlania zdjęć na monitorze używa się RGB, najczęściej w przestrzeni sRGB.

Plik projektu Flash, np. FLA, zawiera między innymi warstwy, klatki, symbole, obiekty na scenie oraz animacje utworzone na osi czasu.

Warstwa porządkuje elementy projektu i pozwala je niezależnie edytować. Kanał przechowuje informację o składowej koloru lub przezroczystości obrazu.

Oś czasu służy do organizowania animacji w kolejnych klatkach. Pozwala określić, kiedy i jak zmieniają się obiekty na scenie.

Klatka animacji to pojedynczy moment na osi czasu. Sekwencja klatek odtwarzana jedna po drugiej tworzy ruch.

Animacja kształtu polega na płynnym przekształceniu jednej figury wektorowej w inną. Program automatycznie generuje klatki pośrednie między kształtami.

Photoshop pracuje głównie na obrazach rastrowych, w których kolor zapisuje się w kanałach. Flash służy do tworzenia animacji opartych na osi czasu, warstwach i klatkach.

FLA to edytowalny plik projektu Adobe Flash. SWF to najczęściej wynikowy plik publikacji przeznaczony do odtwarzania animacji.

Grafik ustawia najważniejsze stany obiektu w wybranych momentach czasu. Program automatycznie tworzy klatki pośrednie między nimi.

Klatka kluczowa zawiera istotną zmianę parametrów animowanego obiektu. Zwykłe klatki pośrednie są często generowane automatycznie przez program.

Interpolacja to obliczanie wartości pośrednich między dwiema klatkami kluczowymi, np. kolejnych pozycji obiektu podczas ruchu.

Można animować m.in. położenie, obrót, skalę, przezroczystość, kolor, kształt oraz parametry efektów.

Nie trzeba ręcznie przygotowywać każdej klatki. Grafik ustawia tylko kluczowe momenty, a program generuje przejścia między nimi.

W animacji poklatkowej każda klatka jest tworzona osobno. W animacji na klatkach kluczowych twórca określa tylko najważniejsze stany, a resztę wylicza program.

Oś czasu pozwala ustawić, w których momentach pojawiają się klatki kluczowe oraz jak długo trwa przejście między nimi.

Teleobiektyw ma długą ogniskową i wąski kąt widzenia, dlatego przybliża odległe obiekty. Obiektyw szerokokątny ma krótką ogniskową i obejmuje szeroki fragment sceny.

To zakres długich ogniskowych, które pozwalają fotografować obiekty z dużej odległości. Dlatego w klasyfikacji egzaminacyjnej 80–300 mm oznacza teleobiektywy.

Teleobiektywy stosuje się w fotografii sportowej, przyrodniczej, reporterskiej, koncertowej i portretowej. Sprawdzają się tam, gdzie fotografowany obiekt jest daleko lub trzeba mocno zawęzić kadr.

Im dłuższa ogniskowa, tym węższy kąt widzenia. Im krótsza ogniskowa, tym więcej przestrzeni mieści się w kadrze.

Długa ogniskowa wzmacnia widoczność drgań aparatu. Dlatego przy teleobiektywie często stosuje się krótszy czas naświetlania, statyw lub stabilizację obrazu.

Teleobiektyw ułatwia uzyskanie rozmytego tła, szczególnie przy dużym otworze przysłony. Dzięki temu główny obiekt może być lepiej odseparowany od otoczenia.

Służy do nadania płaskiemu obiektowi wyglądu trójwymiarowego. Tworzy efekt bryły przez dodanie pozornego wysunięcia obiektu w przestrzeni.

Głębia w grafice wektorowej oznacza efekt przestrzenności obiektu. Głębia kolorów dotyczy liczby kolorów możliwych do zapisania w obrazie cyfrowym.

Wypełnienie zmienia kolor, gradient lub wzór wewnątrz obiektu. Nie tworzy bezpośrednio efektu trójwymiarowej bryły.

Obwiednia służy do deformowania kształtu obiektu przez zmianę jego konturu lub ramki deformacji. Nie jest narzędziem typowo odpowiedzialnym za wygląd 3D.

Można regulować m.in. kierunek, długość wysunięcia, perspektywę, kolor ścian bocznych i położenie punktu zbiegu.

Efekt głębi przydaje się przy tworzeniu napisów 3D, znaków reklamowych, logotypów, ikon oraz ozdobnych elementów graficznych.

Pióro służy do tworzenia precyzyjnych ścieżek wektorowych. Taką ścieżkę można zamienić na zaznaczenie, maskę lub kształt.

Ścieżka to wektorowy kontur zbudowany z punktów i odcinków lub krzywych. Sama ścieżka nie jest jeszcze pikselami obrazu, ale może posłużyć do utworzenia zaznaczenia.

Po utworzeniu ścieżki należy użyć opcji utworzenia zaznaczenia, najczęściej z panelu Ścieżki. Photoshop przekształci kontur ścieżki w aktywne zaznaczenie.

Pióro pozwala ręcznie wyznaczyć krawędzie obiektu za pomocą punktów kontrolnych. Dzięki temu użytkownik ma pełną kontrolę nad przebiegiem zaznaczenia.

Pióro tworzy ręcznie rysowaną ścieżkę wektorową, a Różdżka zaznacza piksele na podstawie podobieństwa koloru. Pióro jest lepsze przy precyzyjnych konturach, a Różdżka przy jednolitych obszarach koloru.

Stempel służy do kopiowania pikseli z jednego fragmentu obrazu w inne miejsce. Jest używany głównie w retuszu, a nie do tworzenia ścieżek.

Łatka służy do retuszowania obrazu przez zastępowanie zaznaczonego fragmentu innym obszarem. Nie jest narzędziem do tworzenia ścieżek.

Kształt własny tworzy obiekty wektorowe, np. symbole i ikony. Magiczna różdżka służy do zaznaczania obszarów obrazu o podobnej barwie.

Grafika wektorowa jest opisana za pomocą linii, krzywych i punktów, a nie stałej siatki pikseli. Dzięki temu po powiększeniu zachowuje ostre krawędzie.

Narzędzia kształtów mogą działać m.in. jako Kształt, Ścieżka lub Piksele. Do tworzenia obiektów wektorowych należy używać trybu Kształt albo Ścieżka.

Przydaje się do tworzenia ikon, strzałek, znaków, ozdobników, elementów interfejsu oraz prostych symboli graficznych.

Nie. Photoshop jest głównie programem do grafiki rastrowej, ale obsługuje także elementy wektorowe, takie jak kształty, ścieżki i tekst.

Inkscape jest edytorem grafiki wektorowej, a SVG jest jego natywnym formatem zapisu. Program pozwala tworzyć i modyfikować obiekty wektorowe bez utraty jakości.

Grafika wektorowa jest opisana matematycznie za pomocą kształtów i krzywych, dlatego można ją skalować bez utraty jakości. Grafika rastrowa składa się z pikseli i przy powiększaniu może tracić ostrość.

Photoshop i GIMP są przeznaczone głównie do edycji grafiki rastrowej. Mogą obsługiwać wybrane funkcje związane z wektorami, ale nie są typowymi edytorami SVG.

SVG stosuje się do ikon, logotypów, prostych ilustracji, infografik i elementów stron internetowych. Jest przydatny tam, gdzie grafika musi dobrze wyglądać w różnych rozmiarach.

SVG można powiększać i pomniejszać bez utraty jakości, ponieważ obraz jest opisany wektorowo. Nie pojawia się efekt pikselizacji typowy dla grafiki rastrowej.

Do edycji grafiki wektorowej można używać m.in. CorelDRAW i Adobe Illustrator. Inkscape jest popularną darmową alternatywą.

Animacja obiektu dotyczy konkretnego elementu na slajdzie, np. tekstu lub obrazu. Przejście slajdu dotyczy zmiany całego slajdu na następny.

Animacja wejściowa określa sposób pojawienia się obiektu na slajdzie, np. przez wlot, zanikanie lub powiększenie.

Animacja wychodzenia powoduje zniknięcie obiektu ze slajdu w określony sposób, np. przez zaniknięcie, odlot lub zmniejszenie.

Animacja poklatkowa polega na tworzeniu ruchu z kolejnych klatek obrazu. Jest to technika produkcji animacji, a nie standardowy efekt przypisywany obiektom lub slajdom w PowerPoint.

Można stosować animacje obiektów, np. wejścia, wyróżnienia, wyjścia i ścieżki ruchu, oraz przejścia między slajdami.

Animacje warto stosować wtedy, gdy pomagają wyjaśnić kolejność informacji lub zwrócić uwagę na ważny element. Nadmiar efektów może rozpraszać odbiorcę.

Tak, można wstawić do prezentacji film lub GIF przygotowany techniką animacji poklatkowej. Nie oznacza to jednak, że animacja poklatkowa jest standardowym efektem PowerPoint.

ND oznacza No Derivatives, czyli „bez utworów zależnych”. Utworu nie wolno modyfikować ani publikować jego przeróbek.

CC BY-NC ogranicza użycie do celów niekomercyjnych. W pytaniu wyraźnie wskazano, że utwór można wykorzystywać także komercyjnie.

Tak, ponieważ licencja CC BY-ND dopuszcza użycie komercyjne. Warunkiem jest podanie autora i zachowanie utworu bez zmian.

CC BY pozwala na modyfikowanie utworu, jeśli poda się autora. CC BY-ND nie pozwala na tworzenie ani publikowanie zmienionych wersji.

Oznacza zakaz modyfikowania utworu. W licencjach Creative Commons odpowiada za to oznaczenie ND.

Tak. Element BY oznacza obowiązek uznania autorstwa, czyli podania autora, źródła i informacji o licencji.

Utwory zależne to opracowania lub przeróbki utworu pierwotnego, np. remiks, tłumaczenie, fotomontaż albo zmodyfikowana grafika.

Ograniczenie NC pojawia się wtedy, gdy licencja pozwala wyłącznie na użycie niekomercyjne. Jeśli pytanie dopuszcza cele komercyjne, odpowiedź z NC zwykle jest błędna.